Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2007

το ουράνιο τόξο ζωγραφίζει το πάτωμα..καμάρι μου

Ξύπνησε η μέρα σηκώθηκε, ντύνεται τώρα το πρώτο της γράμμα Αυγή.Ηρθες έφτασες; να έρθω να σε πάρω; Απαντάει στη βροχή με ήλιο .Το φως του στεγνώνει τώρα τις τελευταίες σταγόνες μα πριν τις σβήσεις από τις επιφάνειες τις ντύνει χρυσές. Ότι έμεινε από τη βροχή είναι αυτές οι χρυσαφένιες σταγόνες Βρέχει ακόμα; Μάλλον σταμάτησε Βρέχει μέσα μου όμως πολύ Ξαφνικά όλες οι ομορφιές ξαφνικά αποκαλύπτονται ένα ουράνιο τόξο! Το φως διαθλά τα χρώματα που λέει και η επιστήμη και υπενθυμίζει ο Γιώργος Δεν θέλω να σου χαλάσω το χατίρι γιαυτο αλλιώς έπρεπε να ήμουν αλλού.Το ουράνιο τόξο στο πάτωμα προσγειώνεται ανάμεσα στις σκιές Δεν χάνει την αίγλη του επειδή ζωγράφισε το πάτωμα. Στη μονοχρωμία του λευκού προσθέτει απρόσμενα όλα τα χρώματα. Γιατί οδηγείς τόσο γρήγορα; Βιάζομαι να τελειώνω με όλα αυτά Ούτε που έχεις ιδέα τι σημαίνει να είσαι στο μάτι του κυκλώνα Από έξω όλα φαίνονται διαφορετικά Ετσι αναγγέλλει η μέρα ότι η βροχή είναι πια μακριά, ταξιδεύει για άλλα μέρη. Εχει κόσμο εδώ που ηρθαμε Να φύγουμε τότε Τώρα δεν αντέχουμε τον κόσμο ουτε μας αντέχει Ο κόσμος ξεχύθηκε στη θάλασσα. -Αγαπώ τον ήλιο..-Κι εγώ... -Είσαι ο αγαπημένος μου ηρωας -Είσαι το καμάρι μου.. όμορφο.. σε ευχαριστώ Ο σφοδρός άνεμος η μονή μνήμη της κακοκαιρίας δεν τους αφήνει να μπουν στη μπλε κοιλιά της. Μένουν μόνο στο λευκό σύνορο που φτιάχνουν τα κύματα. Συγχωρεσε μου την ένταση. Οχι εγώ έκανα λάθος που παρεμβαίνω εκεί που δεν με σπέρνουν Άσε με να τα λέω Άσε με να στα λέω -Ούτε φαντάζεσαι πόσο σ αγαπώ -Κι εγώ Κατά που να απλώσουμε τα χέρια μας τώρα που δεν μας λογαριάζει πια ο καιρός; Αναρωτιέται ο Ελύτης.. με τέτοιο καιρό

6 σχόλια:

ΑΠΟ ΜΗΧΑΝΗΣ ΘΕΟΣ είπε...

"Άσε με να τα λέω Άσε με να στα λέω..." Και ειναι βαθεια και ηδονικη η αισθηση της Ολοκληρωσης οταν τα λεγομενα ξεκλεινωνουν καρδια και νου και ριζωνουν... Καλο βραδυ

5 pink flowers είπε...

και ριζωνουν και ριζωνουν και γεννουν την εσωτερικη βροχη..τα δακρυα με την περιεργη γευση της καρδιας ξερεις..

Ανώνυμος είπε...

Τελειο το τοξο. Το λευκο που περιμενει.
Να μην ξαναοδηγησει τοσο γρηγορα.Χωρις ζωνη.
Τα ρισκα, σε αλλους τομεις, παρακαλω. Σας χρειαζομαστε..
Ευχες για ακομα περισσοτερες μιξεις χρωματων επι λευκου.
Καρινα.

5 pink flowers είπε...

σε ευχαριστω κορίτσι του το λεω ελπιζω να το ακουει Εχω γραψει μια προσευχη θα την ποσταρω μολις προλάβω Σε ευχαριστω για ολα ειναι συντροφος

πορτοκαλί είπε...

Unending Love

I seem to have loved you in numberless forms, numberless times...
In life after life, in age after age, forever.
My spellbound heart has made and remade the necklace of songs,
That you take as a gift, wear round your neck in your many forms,
In life after life, in age after age, forever.
Whenever I hear old chronicles of love, it's age old pain,
It's ancient tale of being apart or together.
As I stare on and on into the past, in the end you emerge,
Clad in the light of a pole-star, piercing the darkness of time.
You become an image of what is remembered forever.
You and I have floated here on the stream that brings from the fount.
At the heart of time, love of one for another.
We have played along side millions of lovers,
Shared in the same shy sweetness of meeting,
the distressful tears of farewell,
Old love but in shapes that renew and renew forever.
By: Tagore

Ενα ποιημα για το καμάρι σου .
Στο δικό μου καμάρι δεν εχω το θαρρος να το στείλω,θα με μαλώσει.

5 pink flowers είπε...

σε ευχαριστω γλυκο πορτοκαλι