while in Goa my fascination of discovering human expressions on rocks and tree formations on the sand... continues
I go daily top the beach and new sheps and forms are there
an interesting challenge for the eye
every landscape a fertile challenge ..for interpretation
as i say farewell to Goa I hope my quest for the unexpected adventure of seeing will continue in the less exotic places i will visit in the next few weeks..cause as my riend the Indian yoga teacher said... spiritual connects never grambles ..and although i didnt take up Yoga i did continue walking in quest for the spiritual exercise of seeing
my peculiar photo journey in Goa continues.. All things depend on where and how you place your eye ..or your camera..then things just appear ...just a face
Sometimes as you wonder around you see faces not only human faces...but facial expressions in nature on rocks...
It is one way to read the world..each one has his own way
I was simply amazed by the emotion i found on this rock the mouth the expression
Some times a face can say a few things even without the eyes staring at you!?
Strange thing happened as i was walking down the Goa beach today.. walking and meditating!! the tide had moved back and a few crabs were trying to stay alive and get back into the water carrying their shells I helped one cover the distance by throwing him and his little house the shell back into the water i saw....
Then few steps back i saw a golden shell pretty much the same as the one a had thrown into the water It was shining i approached and saw it was a glass shell rsomething a tried to move
It was heavy slowly removing it from the sand a laughing Buddha appeared with this shell in his waist ..
I wondered who might have thrown him in the sea and why only to discover that his hands were broken I decided to take him with me and put flowers in his broken arms to cover the wounds and decorate him more.
In fact it is a laughing Buddha for saving money!! if i am not mistaken who knows why it was thrown in the water and it came from China it has Chinese letters on him!!
And then Hans said The Buddha has come to say hello to you today. The image of putting flowers in the broken arms of the Buddha reminds me that half of the spiritual path is about bringing beauty and kindness to the world, even if one's hands are broken
We are all broken in some way, yet we can still all carry flowers. The Buddha said that the path has 4 facets. In the inner subjective realms we are to see through the illusion of separateness and 'get over' our selves and the world. in the outer world we are to better ourselves and the world.
My peculiar journey in Goa continues... and as Ramesh asked who did these sand paintings the answer is NATURE ....and then i saw them and shed my light on them All things depend on where and how you place your eye ..or your camera..then things just appear
water carves the trees of life on the camvas of the sand Goa beach..another venture ..to capture natures paintings of trees on sand with the help of the tide.. water carves the trees of life on the camvas of the sand.It depends which way you look at them and then suddenly or subliminaly as Raghavendra will say another perception appears
Ενα απο τα πιο μεγαλα ταμπου εδω στην Ινδια ειναι η σεξουαλικοτητα μου λεει ο Μιλιντ Οι ταινιες υποκεινται σε μεγαλη λογοκρισια Αλλα ευτυχως τα Διεθνη Κινηματογραφικα φεστιβαλ ειναι μια ευκαιρια να προβληθουν ...Μα ειστε η χωρα του Καμα Σουτρα! βιαζομαι να πω..Για αυτο το Καμα Σουτρα παραμενει στα βιβλια! κελισμένο απαντάει χαμογελαστα.. Η πραγματικοτητα ειναι πολυ διαφορευτικη. Το 95 % των νεων δεν αποφασιζουν μονοι τους ποιον θα παντρευτουν. Η οικογενεια διαλεγει τους συντροφους Μπορειτε εσεις νστη Δυση α φαναστειτε κατι τετοιο..? Και το διαζυγιο που συχνα ακολουθει μεταφραζεται σε μεγαλο κοινωνικο προβλημα ..συμπληρωνει..
Ετσι ειναι τα πραγματα ..δεν ειναι παντα αυτο που φαινεται..
Παντως σε αντιθεση με αυτα που μου ειπε εγω βλεπω καθε μερα σωματα ωραια ντυμενα που αποκαλυπτουν με χαρα τη γυμνια τους...
αποκορυφωμα τις συνεδριες της Αγιουβερδα... οπου τα μαγικα ελαια βοηθουν τα χαδια να ξυπνησουν ολο το κορμι και να του θυμησουν οτι ειχε ισως ξεχασει ...και έτσι είχε αρχίσει να νοσει..ετσι θεραπευουν... αφυπνιζοντας της μνημη του κορμιου με ελαια μυρωδικα και θωπειες χορευτικες.. απο τη κορφη ως τα νυχια..
εννοειται οτι εδω στα δωμάτια της Αγιουβέρδα κανεις δεν ασχολειται με το να καλυψει τη γυμνια του
Ανοιξε προσεκτικα την τσαντα σου μου ειπε ο νεαρος Ισρα που μας βοηθα εδω που ηρθαμε. Του χα ζητησει χτες το βραδυ που μπορω να αγορασω τσιγαρα Μπιτις ..Πουθενα..μου ειπε... απαγορευονται παντου αλλα εκεινος θα μου βρει ειπε.... και οντως βρηκε και αρνηθηκε να παρει χρηματα γιατι λεει αυτα ειναι πολυ φτηνα και απορει πως μπορει ενα δυτικος ανθρωπος μπορει να θελει να καπνίσει τα τοσο λαικα τσιγαρα..Και μου είπε ακομη να τα καπνισω ολα εδω... να παω εκει μακρια στην παραλια ειπε...πισω απο του κοκκινους βραχους... και να μην τα παρω φευγοντας η βαλιστα μου γιατι στο αεροδρομιο εχουν σκυλια που μυριζουν και αυτα τα τσιγαρα-ως γνωστον -εχουν μια ουσια που θα τους ερεθισει κι ενας Θεος ξερει που μπορω να καταληξω
Kι εκει που βρεθηκα κοντα στους βραχους να καπνισω τα απογορευμενα μικρα στριφτα τσιγαρα γνωστα ως Μπιτις ειδα του βραχους που φωναζαν σαν κατι να ηθελαν να πουνΣτη χωρα του Καμα Σουτρα ακομη και οι βραχοι εχουν το σχημα ευφορου φαλλου
Ενα μικρο καλοκαιρι ειναι παντα ευπροσδεκτο μεσα στον χειμωνα..αν και ο χειμωνας απο οτι φαινεται ακομη να επισκεφθει για τα καλα την Ελλάδα..Εστω εδω στις μακρυνες Ινδιες απολαμβανουμε τη θαλασσα οπως ολα τα παιδια..μια θαλασσα που χει αλλο χρωμα απο το δικο μας..αλλα ο οριζοντας της θαλασσας για ολους ιδιος ...κυνηγαει τον ηλιο τον αγκαλιαζει και καθε μερα αντε παλι απο την αρχη..Ο σαμανος προσευχεται να συμφωνησει ο ηλιος να ανατειλει και παλι αύριο..Καθε απογευμα προχωραω ξυπολητη σε αυτη τη τεραστια παραλια της Γκοα.. Και οπως λεει κι ενας φιλος να προχωρας και να διαλογιζεσαι..Που και που ο διαλογισμος διακοπτεται οχι μονο απο το τρεξιμο των παιδιων αλλα κι απο εκεινους τους νεους που πανε πισω απο τα βραχια για να παιξουν, να καπνισουν, να κατουρησουν, να βρουν μια ιδιωτικη στιγμη. Το καπνισμα απαγορευται παντου πια στην Ινδια πρεπει να κρυφτεις για να καπνισεις ουτε στον δρομο ουτε πουθενα εκει πισω απο τα βραχια..μονο
Εγω ειμι το διαδικτυον, οστις σε αποσυνέδεσον εκ του καθαρτηρίου της διεπαφης σου. Μη εχεις αλλα διαδικτυα πλην εμου Ληψον απαντα τα ονοματα επι ματαιω Τίμα τους κώδικες σου, δια να γείνης μακροχρόνιος επι της γης της ουδετερας,την οποίαν δίδει εις σε ο Ιστός σου
Φονευσον την ανεπιθυμητον αλληλογραφιαν
Ενθυμου τους κωδικούς σου ,δια να συνδεεσαι μετα του δικτυου σου Επιθυμησον τον πηγαίον κωδικα του πλησιον σου
το κειμενο μου που εγραψα ως Συντακτης της ομίχλης για το Αθηνοραμα ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ 2 ΒΙΒΛΙΑ ΛΟΥΚΙΑ ΡΙΚΑΚΗhttp://luciarikaki.blogspot.com/
ΗΛΙΑΣ ΜΑΓΚΛΙΝΗΣ Η ΑΝΑΚΡΙΣΗ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΕΔΡΟΣ
ISBN: 978-960-04-3835-2 Ο τίτλος Ανάκριση προετοιμάζει ίσως για άλλη ατμόσφαιρα. Τίποτα όμως δεν μπορεί να πλησιάσει το αποκαλυπτικό αίσθημα που ένοιωσα διαβάζοντας το βιβλίο του Ηλία Μαγκλινη. Η μια έκπληξη διαδεχόταν την άλλη ,συναισθήματα πολλά με παλμό μοναδικό. Μια πλοκή με αναπάντεχη εξέλιξη, αλλά κυρίως μια φόρμα αφήγησης τολμηρή και καινοτόμα η οποία όμως σε οδηγεί με χειρουργική ακρίβεια στο βάθος των χαρακτήρων και της περιπέτειας τους. «Κάθε σπίτι και τα φαντάσματά του», λέει ο πατέρας της Μαρίνας.
«Η κόρη μου έγινε καλλιτέχνις. Πήρε το μέρος των φαντασμάτων».
Τόλμη μοναδική επίσης και στη θεματολογία που επιλέγει ο Μαγκλινης, αλλά κυρίως στον τρόπο που την χειρίζεται.. έτσι ώστε τα πιο σκληρά πράγματα οδηγούν σε τόσο τρυφερό ταξίδι. Τέλειωσα το βιβλίο μουδιασμένη βουρκωμένη.. ναι έκλαψα σε σημεία.. «Πότε θα μου διηγηθείς το όνειρό σου, μπαμπά;» ρωτάει συνεχώς και επίμονα η Μαρίνα…
Για μένα το βιβλίο υπήρξε μια εξαιρετικά γόνιμη ταραχή.. εξάλλου.. ποια του βίου τρυφή διαμένει λύπης αμέτοχος;
Η σοφία του Ρίλκε. Οδηγός του ποιητή για τη ζωή ΠΑΤΑΚΗΣ Η ομορφιά ενοικεί άγρυπνη μέσα σε κάθε πράγμα . γράφει ο Ριλκε Και ο Ουλριχ Μπαερ ανθολογεί τη σοφία του ποιητή και μας προτείνει έναν πολύτιμο οδηγό στη σοφία του Ριλκε. Το βιβλίο μας οδηγεί με φιλικά βήματα στο εργαστηρι του Ριλκε εκεί που γράφει καθημερινά τις αμέτρητες επιστολές του.. Πολλές από τις συγκινητικές εικόνες που αιχμαλώτιζαν τη φαντασία του είχαν συχνά γεννηθεί ως φράση η ως εικόνα μέσα σε κάποιο γράμμα Το βιβλίο καθώς μας ξεναγεί στα δωμάτια της δημιουργίας του Ριλκε επισκέπτεται κεφάλαια όπως εκείνα για τη συνύπαρξη.. φρουρός στη μοναξιά του άλλου.. για την εργασία Να σηκώνεσαι χαρούμενος όταν είναι να δουλέψεις.. Για τη μοναξιά.. να δίνω το κορμί μου τον κόσμο ολόκληρο για να τον νοιώσει.. συμπληρώνει ο Ριλκε Ξέρετε δεν είμαι από εκείνους που παραμελούν το σώμα τους προκειμένου να το μετατρέψουν σε προσφορά στη ψυχή τους. Το βιβλίο η Σοφία του Ριλκε βρίσκεται εδώ και λίγο καιρό στις αποσκευές μου μόνιμα. Το ρουφάω αργά όπως κάθε σοφία που αξίζει να τη μελετάς και να τη ξεφυλλίζεις συχνά για να αναπνέεις καλά..
ηταν ενα μπαλονι περηφανο στα χερια ενος κοριτσιου το μπαλονι δεν χωραγε στο χερι μαζι με την ομπρελλα..η κατι αλλο εγινε που δεν ξερω..αλλα η κουκλα μπαλονι ξεψυχισμενη με λιγο αερα πια στο σωμα της αλλα με ενα μελαγχολικο χαμογελο περιμενε εκει στο δρομο
Ωσπου φυσηξε αερας και η κουκλα βρεθηκε στο δρομο
Και τα αυτοκινητα προσεχαν να μην την πατησουν!!.
Εβγαλα μια μικρη φωτογραφικη μηχανη και με επαγγελματικη εμμονη..αποτυπωνα την περιπετεια του μπαλονιου που ξεψυχουσε στην ασφαλτο... ωσπου ηρθε ενας ειδικος φρουρος!! ναι δεν κανω πλακα.. ενας ειδικος φρουρος απο το διπλανο κτιριο και μου ειπε..
Ομορφη ειναι!
Ναι! ειπα.. κοιτα που τα αυτοκινητα κανουν προσπαθειες να μην την πατησουν..
Μολις τελειωσετε τις φωτογραφιες μου ειπε... σας παρακαλω να την βαλετε στο πεζοδρομιο μην γινει κανενα ατυχημα!! Του ειπα ναι... και μετα με ρωτησε.. Ωραιες βγηκαν οι φωτογραφιες?!..
Μαζεψα την κουκλα και την εβαλα πανω σε ενα αυτοκινητο να ξαποστασει
όταν ακούμε την φύση..μπορουμε να βρουμε απαντησεις σε πολλα ερωτηματα που μας βασανιζουν λεει ενας εφηβος στην ταινια που μονταρω τωρα
και τουτες τις μερες που ο ουρανος παλευει αναμεσα στον ηλιο και στα συννεφα και σκεφτεται ακομα πως να αποχαιρετησει το καλοκαιρι του απευθυνω προσευχη την ωρα που φευγουν μερικες καυτες ακτινες και αναρωτιεμαι γιατι καποια πραγματα εχουν τοση αρμονια και καποια αλλα μονιμως αγκαθια
και γιατι καποια αγορα μαθαινουν απο μικρα να μην φοβουνται να ξεγυμνωσουν την ψυχη και το κορμι τους και ετσι σκαρφαλωνουν τα ψηλα βουνα και αλλα οι μαναδες τους, τα πνιγουν-απο αγαπη και δικο τους φοβο- μεσα στην ντροπη και τον φοβο..
Και αντε να εξηγησω εγω τωρα στον φιλο Σταυρο και σε ολους τους αλλους φιλους που αγαπανε γιατι εκεινοι που εχουν ρωγμες μας κανουνκαι πλανταζουμε στο κλαμα και τους γραφουμε παραμυθια και ραινουμε τις πληγες με δακρυα και στολιδια μας και γιανουν..και υπαρχουν αγορια που κλαινε γοερα και ετσι τραγουδανε το δικο τους μοιρολοι ..η μια φωτο ειναι του Παρη Μπουσσιου απο την παρουσιαση του βιβλιου μου με τα Παραμυθια της Αγαπης και της Ελπίδας στον Ιανο ενω γραφω μια αφιερωση στην Βαρβαρα και οι αλλες ειναι απο τη Χιλιαδου ενα γυμνο αγορι στα βραχια με ενα αυτοσχεδιο τοξο μαθαινει απο τωρα την αυταρκεια
Εχθες το βραδυ που γυρισα απο τη Ροδο δημοσιευσα στη σελιδα μου στο Φατσαμπουκ ορισμενες φωτογραφιες απο τη συγκεντρωση του Πασοκ στη Ροδο χωρις σχολιο..Οι φιλοι μου απο την Αμερικη απο τη Γαλλια σχολιασαν τις φωτογραφιες και την ατμοσφαιρα τους Ορισμενοι ιντερνετικοι φιλοι μου σχολιασαν την επιλογη μου να δημοσιευσω φωτο του Πασοκ ως απογοητευση.. Ακολουθησε ενας πολυ ενδιαφερον διαλογος τον οποιον παραθετω γιατι με εκανε να διατυπωσω τη σταση μου απεναντι στα πραγματα οσο πιο ευγλωττα μπορουσα σημερα.. Τους ευχαριστω ολους για αυτην την ευκαιρια Ilias Tsagas ax, me apogoiteuses. k mi nomizeis oti sou mila enas nd psifoforos. kamia sxesi. apla oi fwtografies sou ekpempun th lucia dieuthidi tou festival, k oxi th lucia kallitexi. mh spataliese. k kane ergo. films. auto theloume.... me tin aksia sou. Lucia Rikaki kano ergo synexos Ilia aftin einai i protaireotita mou,omos i symmetoxi sta koina den einai spatali.. kai mou aresei na moirazomai kai ti xara ton filon mou!! Etsi gyrisa apopse apo tin Rodo opou psifizo kai fysika avrio xanapiano to montaz!! Ioannis Machairas Εμένα πάλι με απογοήτευσες αλλιώς Λουκία. Δεν πειράζει όμως ... Lucia Rikaki paidia alla mas goitevoun ki alla mas apogoitevoun... emena me goitevei i zoi me ta anapantexa tis... Periklis Mosxolidakis Η συμμετοχη στα κοινα δεν ειναι σπαταλη..Προσυπογραφω.. Ilias Tsagas de thelw na milisw peri spatalis. eine euaisthito thema mera pou einai. agapiti mou lucia, tin alitheia k oi filoi sou, k esy k egw ti gnwrizoume kala. kai tin adipaleuomaste epityxws. as elpisw oti mia mera tha tin afisoume na mas kathodigisei estw k an tha prepei na kseboleutoume. auto k an tha htan goiteutiko. filia k s'agapw poly.xx Lucia Rikaki ναι Περικλη ειναι αυτη η συμμετοχη που παρ οτι εχει στιγμες που σε κουραζει και σε απογοητευει στη διαδικασια της δεν παυει να ειναι η αναγκαια ανασα καθε ενεργου ανθρωπου Εξ αλλου δεν νομιζω οτι μπορεις να εισαι καλλιτεχνης και να χει καποιο νοημα αυτο που κανεις αν δεν εχεις συμμετοχη στα κοινα Ξερω οτι καποιοι διαφωνουν.. αλλα για μενα ειναι ουσιαστικο κι εξ αλλου η δουλεια που κανω και με τα δυο Διεθνη Κινηματογραφικα Φεστιβαλ και στη Ροδο και την Κω θεωρω οτι ειναι καθαρα πολιτικη και κοινωνικη χειρονομια με ουσια και βαθος περα απο τις προσωπικες μου ταινιες που αλλες ειναι στρατευμενες στα κοινα και αλλες ειναι πολυ...εστετ...ποικιλια προσεγγισεων θεμυτη πιστευω Lucia Rikaki Ηλια τωρα ειδα το σχολιο σου...τη νοιωθω την αγαπη σου και μεσα στην κριτικη ματια σου και τη σεβομαι..Πιστεψε ξεβολευομαι καιθημερινα και δεν γνωριζω τη λεξη βολεμα για αυτο και στρατευομαι γενικα με τα κοινα οχι με κομματικες θεσεις η δημοσιουπαλληλικα αξιωματα... αρνηθηκα οτι τετοιου ειδους προσφορα απ οπου κι αν προηλθε για να κανω παντα ανεξαρτητα (με οτι κοπο και αμφισβητηση συνεπαγεται αυτο) τη δουλεια μου.Και κρινομαι μονο απο τη δουλεια μου... Ομως ειλικρινα θελω χαιρομαι με τη χαρα των φιλων μου και εννοειται οτι καποιοι ειναι πιο φιλοι μου απο αλλους... ετσι ειναι η ζωη!! Periklis Mosxolidakis Δεν ξερω επισης γιατι καποιος πρεπει να απολογειται για τις προτιμησεις του η για τους φιλους του.Η τεχνη εμπεριεχει και αποψη αλλα και ελπιδα για κατι καλυτερο.. Lucia Rikaki elpida kai xamogela!! den apologoumai alla nomizo oti kalo einai na topotheteitai kaneis gia to pos vlepei ta pragmata sti zoi kai sti douleia ..afto prospathisa..na kano Ilias Tsagas se zileuw. dioti oi prosopikes sou filies sou epitrepoun mia pio aisiodoksi matiak anagnwsi tis pragmatikotitas. tha prospathisw na moirastw tin aisiodoksia sou. pantws pio poly xaroumenos eimai pou eida simera tyxea ton euan mcgreggor sto dromo mou sta girismata tis tainias tou para me tin politiki pragmatikotita tis xwmas mas. xx Lucia Rikaki arkei na eisai xaroumenos... me oti se gemizei pragmatika tin kathe stigmi kai den einai panta to idio gia olous mas oles tis stigmes... Polina Karvouni αχ Λουκία μας....!!!!!!!! απλά τους καλλιτεχνες που αγαπάμε τους έχουμε εντάξει μέσα στο μυαλό μας σε πιο ευαίσητα και επαναστατικά sτatus.. Lucia Rikaki Ποιο επαναστατικα τι εννοεις?? επαναστατικη η αντιστροφα βολεμενη ειναι η καθημερινη σταση μας απεναντι στα πραγματα και αυτο αποδεικνυεται μονο απο τη δουλεια μας και την ποιοτητα της Οχι απο κουφιες δηλωσεις και ταμπελλες νομιζω..Το οτι χαρηκα με τι νικη του Πασοκ ..γιατι χαρηκα εννοειται ..για μενα ειναι αυτονοητο ...σημαινει αυτο ακριβως που λενε τα λογια Χαρα! Εξακολουθω με τη σταση μου απεναντι σε οτι κανω να διατηρω εγρηγορση,κριτικη σκεψη και απαιτηση απο οποιαδηποτε εξουσια να σταθει ως οφειλει απεναντι σε ολο τα καιρια ζητηματα..και παρ οτι δεν ανηκω οργανικα σε κανενα κομμα ..τοπικα εκει που δουλευω και ψηφιζω, συμμετεχω ενεργα και απαιτητικα και κριτικα στις διαδικασιες το θεωρω επισης αυτονοητο και αναγκαιο Τοπικα τα πραγματ;α αποκτουν αλλη διασταση μπορεις να κρινεις απο πρωτο χερι την αποτελεσματικοτητα την εργατικοτηατ την επενδυση καθε εκπροσωπου και καθε εξουσιας Εκει λοιπον χωρις παροπιδες διαμορφωνεις αποψη την εκφραζεις ανοικτα και εξακολουθεις να τιμας τη δουλεια σου οτι κομμα κι αν κυβερνα Εγω αυτο κανω εδω και 20 τοσα χορνια που ειμαι επαγγελματιας..αυτο δεν μου αφαιρει το δικαιωμα να χαιρομαι με μια αλλαγη που αφηνει πολυ περισσοτερα περιθωρια θελω να ελπιζω..στην ελπιδα απο την προηγουμενη παγιωμενη κατασταση Γενικα οι αλλαγες βοηθουν και ταρασσουν λιγο τα λιμναζοντα τοπια.Ομως τις αλλαγες δεν μπορουμε να τις περιμενουμε μονο απο τις κυβερνησεις Ειναι καθημερινη δικη μας ευθυνηPolina Karvouni εχεις απόλυτο δίκιο και είναι σίγουρα δικαίωμά σου να υποστηρίζεις και να χαίρεσαι με ότι θες, το ίδιο φυσικά ισχύει για όλους.Το πως σας νιώθουμε εμεις που σας ξέρουμε μόνο μέσα απ τη δουλειά σας διηγήθηκα εγώ Λουκία μου, εκεί που το όνειρο έχει σάρκα και οστά (χάρη σ'εσας) σε μια πραγματικότητα που σε όποια πολιτκή κατάσταση και αν βρίσκετα,ι απλά δεν ονειρεύεται... συγχώρα μας. Lucia Rikaki ε ναι η πολιτικη δεν ειναι ακριβως για το ονειρο αν και υπηρξαν πολιτικες εμπνευσμενων που καταφεραν και το προσεγγισαν ...αλλα και το ονειρο εχει αναγκη μια πραγματικοτητα για να την υπερβει νομιζω..θεωρω γονιμο τον διαλογο και δεν ειναι θεμα συγχωρεσης απλα τοποθετουμαι γιατι αντιλαμβανομαι επισης την αντιδραση αλλα εχω τη συγκεκριμενη θεση που περιεγραψα πιο πανω και παραμενει μαχητικη και νομιζω οτι ειναι πιο επαναστατικη.πιστεψε με απο την απλη ενταξη σε επαναστατικα κατα τιτλο σχηματα που απλα κανουν μονο κριτικη απ εξω χωρις να συμμετεχουν σε καθημερινη δραση Νομιζω Νομιζω ειλικρινα οτι καθενας κρινεται απ την δουλεια του και απο αυτο που προτεινει καθημερινα και εχει αντικτυπο εκει αντιλαμβανεσαι τι χρωματα εχει το ονειρο του και τα ονειρα δεν εχουν μονο ενα χρωμα
η εικονα ειναι απο την εκθεση CROSS-KOREA: Come Join Us, Mr.Orwell!Η κορεατική κινούμενη εικόνα της περιόδου 1930-2009 Διάρκεια: 1/09- 18/10/2009http://www.streamingmuseum.org/ στο Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Peace will not come out of a clash of arms but out of justice lived and done by unarmed nations in the face of odds.
Democracy and violence can ill go together. Evolution of democracy is not possible if we are not prepared to hear the other side. A coward is incapable of exhibiting love; it is the prerogative of the brave.
Hatred ever kills, love never dies; such is the vast difference between the two. What is obtained by love is retained for all time. What is obtained by hatred proves a burden in reality for it increases hatred. Non-cooperation with evil is a sacred duty. Nonviolence is the greatest force at the disposal of mankind. It is mightier than the mightiest weapon of destruction devised by the ingenuity of man The weak can never forgive. Forgiveness is the attribute of the strong. What kind of victory is it when someone is left defeated?
You must be the change you wish to see in the world. It may be long before the law of love will be recognized in international affairs. The machinery's of government stand between and hide the hearts of one people from those of another.
To forgive is not to forget. The merit lies in loving in spite of the vivid knowledge that the one that must be loved is not a friend. You assist an evil system most effectively by obeying its orders and decrees. An evil system never deserves such allegiance. Allegiance to it means partaking of the evil. A good person will resist an evil system with his or her whole soul. Nonviolence is not a garment to be put on and off at will. Its seat is in the heart, and it must be an inseparable part of our being. Violent means will give violent freedom.
However much I may sympathize with and admire worthy motives, I am an uncompromising opponent of violent methods even to serve the noblest of causes.
What difference does it make to the dead, the orphans, and the homeless, whether the mad destruction is wrought under the name of totalitarianism or the holy name of liberty and democracy? Man and his deed are two distinct things. Whereas a good deed should call forth approbation, and a wicked deed disapprobation, the doer of the deed, whether good or wicked always deserves respect or pity as the case may be. "Like the bee gathering honey from the different flowers, the wise person accepts the essence of the different scriptures and sees only the good in all religions."
Hate the sin and not the sinner is a precept which though easy enough to understand is rarely practiced, and that is why the poison of hatred spreads in the world.
Nonviolence and cowardice are contradictory terms. Nonviolence is the greatest virtue, cowardice the greatest vice. Nonviolence springs from love, cowardice from hate. Nonviolence always suffers, cowardice would always inflict suffering. Perfect nonviolence is the highest bravery. Nonviolent conduct is never demoralizing, cowardice always is.
Destruction is not the law of humans. Man lives freely only by his readiness to die, if need be, at the hands of his brother, never by killing him. Every murder or other injury, no matter for what cause, committed or inflicted on another is a crime against humanity.
Man's nature is not essentially evil. Brute nature has been known to yield to the influence of love. You must never despair of human nature. It is the law of love that rules mankind. Had violence, i.e. hate, ruled us we should have become extinct long ago. And yet, the tragedy of it is that the so-called civilized men and nations conduct themselves as if the basis of society was violence.
During his stay in England in 1931, when the Columbia Gramophone Company requested him to make a record for them, Gandhi pleaded his inability to speak politics, and added that, at the age of sixtytwo, he could make his first and last record which should, if wanted, make his voice heard for all time. Confessing his anxiety to speak on the spiritual matters, on October 20, 1931 he read out his old article "On God".
Power is of two kinds. One is obtained by the fear of punishment and the other by acts of love. Power based on love is a thousand times more effective and permanent then the one derived from fear of punishment. Whether humanity will consciously follow the law of love, I do not know. But that need not disturb me. The law will work just as the law of gravitation works, whether we accept it or not. The person who discovered the law of love was a far greater scientist than any of our modern scientists. Only our explorations have not gone far enough and so it is not possible for everyone to see all its workings. It is good to see ourselves as others see us. Try as we may, we are never able to know ourselves fully as we are, especially the evil side of us. This we can do only if we are not angry with our critics but will take in good heart whatever they might have to say. http://video.google.com/videoplay?docid=3677437859600027297#
Απορία...μετα απο μεταναστευση μιας εβδομάδας σε αλλη χωρα...... με περιμενε ανωμαλη προσγειωση ... Ποιός σκηνοθετει τα σποτ των κομματων??..αισθητικη και ιδεολογικη απογοητευση...μετα εκπληξεως και παλι και παλι ..Σε ποιόν απευθύνονται;; Υποτιθεται οτι υποτιμαται η οποιαδηποτε αντιδραση του 'αγαπημένου' λαού λογω και της γενικευμενης απολιτικοποίησης ..αλλα ολη αυτη η απολυτα αντιαισθητικη επιθεση στη νοημοσυνη υμων ...γιατι γινεται; με ποιό σκοπο; και γιατι επενδυονται χρηματα σε δημιουργικους εγκεφαλους που παραγουν τοσο ευτελες προιον προπαγανδας;; .. Οσο γραφω το ηχητικο υποβαθρο ειναι η επισης απολυτα υποτιμητικη ηχορρυπανση των πολιτικων στην αρένα των τηλεοπτικων συζητησεων
Μη με διακοπτετε! μη με βριζετε! μη με υποτιματε!...να απαντησω να απαντησω κυριε δημοσιογραφε...εκλιπαρω να απαντησω
Αχ συγνωμη να κανω λιγο χιουμορ προφασιζεται ο τελεταρχης δημοσιογραφος, πρεπει να περασουμε σε διαφημιστικο διαλλειμμα.....ΧΑ ΧΑ γελασαμε!!!
Θα τελειωσω θα τελειωσω υπερθεματιζει επιμονος ομιλητης ..
Τι λετε καλε ;μετα τη διαφημιση!!
Να μην σχολιαζω τη μουσικη υποκρουση των πολιτικων διαφημισεων η οποια αναγγελει κατι σαν τη δευτερα παρουσια
Καθως καθε αισθητικη σταση ειναι ταυτοχρονα και ηθικη σταση κι εδω απο την επικοινωνια των κομματων απουσιαζει..
Για να μην μιλησουμε για τα φυλλαδια των υποψηφιων..το απαραδεκτο κοστος παραγωγης τους και η σπαταλη χαρτιου...για τετοιο μετριο αποτελεσμα..Ποιος τα σκαρφιζεται και τα σχεδιαζει κι αυτα και σε ποιους απευθυνονται; Εκτος απο το ανεκδιηγητο περιεχομενο και τις απανωτες ποζες με τους αρχηγους των κομματων!! θαρρεις και αυτες εξασφαλιζουν αξιοπιστια γιατι ειναι αισθητικα τοσο απαραδεκτα;;
Zhao Dayong, an independent filmmaker whose latest documentary is “Ghost Town.”
By Kirk Semple Published: September 25, 2009 BEIJING OVER the course of six years Zhao Dayong, an independent filmmaker from Guangzhou, China, spent many months living among the residents of Zhiziluo, an impoverished and forgotten village in the rugged mountains near the Myanmar border, and filming their lives. Using his own money and simple digital filmmaking equipment he made Zhao Dayong, an independent filmmaker whose latest documentary is “Ghost Town.” a quiet, hypnotizing, three-hour documentary that provides an extraordinary and intimate portrait of Chinese life. Like independent filmmakers everywhere, Mr. Zhao worked with no guarantee of an audience, or even a place to show his work. By his estimates only a few thousand people have seen “Ghost Town” in China since he finished it last year. Several hundred more are scheduled to see it Sunday afternoon when the film has its international premiere at the New York Film Festival. But what makes Mr. Zhao’s commitment particularly noteworthy is that his project was apparently illegal. The Chinese government has decreed that all films must be approved by government censors before being distributed and screened, including in overseas film festivals. Mr. Zhao, 39, said getting the approval of the censors was never a consideration. “It’s like asking to be raped,” he said this month in an interview here. “The government certainly has its own agenda. They want us to stop. But at the same time we know we’re doing something meaningful.” This mixture of defiance and principle defines China’s nascent yet highly dynamic crop of independent filmmakers who pursue their art in apparent violation of the law. For decades the Chinese government had nearly full control over all aspects of the film industry, from celluloid filmmaking technology to financing to distribution and screening. An underground filmmaking subculture emerged in China in the late 1980s, but it began to flourish only about a decade ago with the advent of inexpensive digital cameras and postproduction computer programs that helped put filmmaking further out of reach of the government authorities. Many of this latest generation of Chinese filmmakers have no formal film training and shoot on minimal budgets, often with small crews, or alone. Ying Liang, whose films have won numerous prizes on the international circuit, shot his widely celebrated debut film, “Taking Father Home,” using a borrowed camera. Relatives and friends were his cast and crew. “Unlike in previous generations, the stars of this generation are not only Beijing Film Academy graduates,” said Karin Chien, a film producer in New York and president of dGenerate Films, a company she founded last year to distribute this new crop of independent Chinese films outside China. “They’re journalists, they work at television stations, they’re painters, they’re people who just picked up a camera and made a film for $1,000.” Output is still small. Several leading filmmakers put the annual production of unsanctioned, independent films at fewer than 200. But this work has provided unusual ground-level views of China that possess an unvarnished authenticity often missing from mainstream, government-sanctioned films. “There’s been an extraordinary explosion of young filmmakers — quite a few of them are quite talented — who are dedicated to record and tell the real story of what’s going on in China,” said Richard Peña, program director for the Film Society of Lincoln Center, which produces the New York Film Festival. “That story is really more fascinating than the story that the regime wanted to be told.” These achievements have come at a price. About 20 filmmakers have been banned from making films for two to five years, according to Zhang Xianmin, an independent film producer and a professor at the Beijing Film Academy. Others have received intimidating phone calls, had tapes confiscated or been detained and interrogated. But according to several filmmakers and film scholars both here and abroad, the government recently appears to have adopted a somewhat hands-off, though highly watchful, posture toward this film vanguard, leaving it to operate in an undefined gray area. It seems that as long as certain incendiary topics are not broached — among them the Tiananmen Square massacre, Tibet, the Cultural Revolution, the outlawed religious group Falun Gong — then independent filmmakers are allowed to work. Yet no one is absolutely sure where the boundaries are, or whether the government will start to clamp down more fiercely. “You don’t know where that limit is,” said Zhang Yaxuan, a critic and documentary filmmaker who is organizing an independent film archive for the Iberia Center for Contemporary Art in Beijing. “You have to try to touch it. In the process of trying, you know.” Huang Wenhai, a documentary filmmaker in Beijing, said that the process of filmmaking here “is the process of conquering your fear.” Despite this pressure and uncertainty, there are now at least four major independent film festivals around the country and at least two theaters, both small, dedicated to showing Chinese independent films. Meanwhile Chinese audiences largely remain out of reach. With cinemas and television off limits to their unsanctioned films, independent moviemakers are mostly restricted to screenings in front of small audiences in art galleries, bars, universities and homes. As a result the most accomplished filmmakers have found their largest audiences overseas, especially at international film festivals. “I feel very frustrated,” Mr. Zhao said. “I’m a Chinese filmmaker, and of course my audience should be the Chinese people, especially since my films are about ordinary working Chinese people.” He added, “That would be more valuable than winning an international film festival.” Mr. Zhao began his career in the fine arts. He studied oil painting at an art academy before dropping out and working as a professional artist and advertising director in Beijing and Guangzhou. He eventually founded his own advertising firm as well as a journal for contemporary arts, and he opened a gallery in Shanghai. His first documentary was “Street Life,” a portrait of recyclers on the streets of Shanghai, which had its premiere at the Viennale in Austria in 2006. “Ghost Town,” his second film, is a series of vignettes and scenes that explore the economic struggles, religious beliefs and relationships of the residents of Zhiziluo, which had once been a local county seat for the Communist Party but was largely abandoned by the government. Mr. Peña said he had heard about the film for some time but finally viewed it in the 11th hour of the festival’s film-selection process. “It’s one of those films that, when we saw it, there was little question in our minds that it should be included,” he said. “Ghost Town” is the first documentary from China’s new generation of digital independent filmmakers to be included in the New York festival. Mr. Zhao, who continues to support himself by shooting television advertisements, said he had no illusions that his films would ever make him much money. “For me, making films is a way of life, not the means to it,” he said. “And I really enjoy this life.” Zhang Jing contributed research.
one day at the amazing Parisian Museum of Clunny of Moye n Age. In fact the last day of the Bath and Mirror exhibition A huge crowd including myself tried to experience this last day However the classic 6 fold masterpiece The Woman and the Unicorn on the 5 or 6 human senses as perceived by the artist and praised by Rilke and so many is indeed a revelation "
Υπεροχη νοσταλγικη ορχηστρικη μουσικη απο την πολυ καλη εποχη της εντεχνης Ελληνικης μοσυικης απο ταινιες με την Ορχηστρα του Ξαρχακου και τον ιδιο στη διευθυνση με παθος και νοσταλγια
Παρουσιασε με πολυ συγκινηση ο Αλεξης Κωτσαλας
Η συναυλια δοθηκε στο πλαισιο της εναρξης του Φεστιβαλ Μεσογειακου Ντοκυμαντερ του Λαυριου
Η εγω ειμαι απολυτη χαζοαδελφη η χαζοθεια η πως να το πω η το αδελφακι μου ειναι πραγματι ομορφος πατερας και εχει ομορφη οικογενεια!! Η Ιρις παντως οταν δεν κοιμαται κι ονειρευεται φαινεται να διασκεδαζει τις αγκαλιες και ποιος δηλαδη δεν τις διασκεδαζει!!
Γνωρισα της Ελζμπιετα Τοβαρνικα στην Κρακοβια οταν ειμασταν εκει με τον Πραισνερ για την ηχογραφηση της μουσικης της ταινιας μου Κουαρετο σε 4 κινησεις http://www.luciarikaki.gr/ff_QUARTET%20IN%204%20MOVEMENTS.htm Καναμε προβες στα λογια του Παλαμα που ακουγονται στη δικη μου ταινια αλλα εγω Ακομη ακουγα στα αυτια μου την αποδοση της της επιστολης προς Κορινθιους την οποια δημοσιευω σημερα λογω της επικαιρης γιορτης της Σοφιας Πιστης Ελπίδας music: Z.Preisner( from the film "Bleu" του Κισλόφσκι.)
ΥΜΝΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΑΠΗ Α΄επιστολη Παύλου προς Κορινθίους ( 13 κεφ.) Εάν ταις γλώσσαις των ανθρώπων λαλώ και των αγγέλων, αγάπην δε μη έχω,γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον. και εάν έχω προφητείαν και ειδώ τα μυστήρια πάντα και πάσαν την γνώσιν, και εάν έχω πάσαν την πίστιν, ώστε όρη μεθιστάνειν, αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμι.και εάν ψωμίσω πάντα τα υπάρχοντά μου, και εάν παραδώ το σώμα μου ίνα καυθήσομαι,αγάπην δε μη έχω, ουδέν ωφελούμαι.
Η αγάπη μακροθυμεί, χρηστεύεται, η αγάπη ου ζηλοί, η αγάπη ου περπερεύεται, ου φυσιούται, ουκ ασχημονεί,ου ζητεί τα εαυτής, ου παροξύνεται, ου λογίζεται το κακόν, ου χαίρει επί τη αδικία, συγχαίρει δε τη αληθεία.πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει.είτε δε προφητείαι, καταργηθήσονται. είτε γλώσσαι παύσονται. είτε γνώσις καταργηθήσεται.
εκ μέρους δε γινώσκομεν και εκ μέρους προφητεύομεν. όταν δε έλθη το τέλειον, τότε το εκ μέρους καταργηθήσεται.ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος ελογιζόμην.ότε δε γέγονα ανήρ, κατήργηκα τα του νηπίου. βλέπομεν γαρ άρτι δι΄εσόπτρου εν αινίγματι, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον. άρτι γινώσκω εκ μέρους, τότε δε επιγνώσομαι καθώς και επεγνώσθην.
νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα.μείζων δε τούτων η αγάπη.
Αποστόλου Παύλου Α' Κορινθίους Επιστολή ιγ΄ Hymn to Love If I speak in the tongues of men and of angels, but have not love, I am a noisy gong or a clanging cymbal. And if I have prophetic powers, and understand all mysteries and all knowledge, and if I have all faith, so as to remove mountains, but have not love, I am nothing. If I give away all I have, and if I deliver my body to be burned, but have not love, I gain nothing. Love is patient and kind; love is not jealous or boastful; it is not arrogant or rude. Love does not insist on its own way; it is not irritable or resentful; it does not rejoice at wrong, but rejoices in the right. Love bears all things, believes all things, hopes all things, endures all things. Love never ends; as for prophecies, they will pass away; as for tongues, they will cease; as for knowledge, it will pass away. For our knowledge is imperfect and our prophecy is imperfect; but when the perfect comes, the imperfect will pass away. When I was a child, I spoke like a child, I thought like a child, I reasoned like a child; when I became a man, I gave up childish ways. For now we see in a mirror dimly, but then face to face. Now I know in part; then I shall understand fully, even as I have been fully understood. So faith, hope, love abide, these three; but the greatest of these is love. Chapter Thirteen of St. Paul's First Letter to the Corinthians
αλλα τα φερουμε αλλοτε ως κοσμημα και αλλοτε ως τραυμα
να γραφεις κι ας ειναι και τους τοιχους
που δεν μπορει κανεις να αποφυγει γιατι ειναι σα μεγαλα χαρτια και στεκονται εκει αιωνια
καποτε πριν 2 χρονια εκεινο το πρωι εγραψα κατι που ηθελα να πω σε καποιον σε μια αλανα με μεγαλα γραμματα και λευκο σπρευ Δεν με συνελαβαν οποτε ζω αξιοπρεπως αναμεσα μας..φιλια φ. απο την ακρη ερχεται φως που και που το ξερεις καλα....
Το παραμυθι της σταγονας...ειναι απο το βιβλιο μου Παραμυθια της αγαπης και της ελπίδας http://loveandhopetales.blogspot.com/Μου ζήτησαν να γραψω ενα κειμενο για το καλοκαιρι στα ΝΕΑ το κειμενο βασιστηκε σε ενα απο τα καλοκαιρινα παραμυθια του βιβλιου που εχει ττιλο Μια σταγόνα φεγγαρίσια που ειχα γραψει και ειναι αφιερωμενο...στο αγόρι της συνομιλιας και στην ουτοπία Συνομιλίες με τη Σελήνη στις ελληνικές παραλίες Της Λουκίας Ρικάκη http://www.tanea.gr/default.asp?pid=2&ct=4&artid=4534964 Θιασώτρια του Διαδικτύου και της τεχνολογίας, σκηνοθέτρια, συγγραφέας και διευθύντρια δύο φεστιβάλ, η Λουκία Ρικάκη δεν ξεχνά τα φεγγάρια και τολμάει να συνομιλεί μαζί τους σε 11 παραλίες της Ελλάδας Είχα ξαπλώσει στη μοναδική παραλία με το κωδικό όνομα Μαύρος Κάβος κοντά στον Άγιο Παύλοστη Νότια Ρόδο. Χάζευα τους αμμολόφους και σκεφτόμουν αυτά που είχα αφήσει πίσω στην πολιτεία. «Πόσες μέρες περπάτησες; Πόσες μέρες περπάτησες, πόσες ώρες, πόσα χρόνια για να βρεθείς σε μια συνάντηση; Θυμάσαι τι χρώμα είχες στο μυαλό σου και ποια κλωστή ύφαινε τον δρόμο σου προς τα εκεί;». Λίγες μέρες πριν κι ενώ ήμουν σε μια άλλη εντυπωσιακή και τεράστια παραλία του νησιού, στο Γενάδι, μου φάνηκε ότι είδα ή μάλλον ονειρεύτηκα γιατί ο καυτός ήλιος έκαιγε το βλέμμα, το έπαιρνε και το ταξίδευε σε χρυσαφένια όνειρα. Είδα, μου φάνηκε, τα δυο φτερά ενός αγγέλου πάνω στα βότσαλα μιας παραλίας... Το βράδυ με τον αδελφό μου κι έναν φίλο του αποκοιμηθήκαμε με αυτή την εικόνα, κάτω από τα άστρα στην ταράτσα στο χάνι δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Παύλου. Λίγες μέρες μετά, βρεθήκαμε σε μια άλλη παραλία κοντά στο χωριό Κουμαίικα, στη Μανδιλάδα στη Σάμο. Είχαμε επισκεφθεί με τον αδελφό μου τη σπηλιά του Πυθαγόρα αλλά και το μοναστήρι της Ευαγγελίστριας στο βουνό Κέρκης. Το βράδυ ξαπλώσαμε στην παραλία. Είχε ένα στρογγυλό, ολοστρόγγυλο φεγγάρι. Ξύπνησα διψασμένη... Μπορεί μια σταγόνα να σβήσει τη δίψα και αν ναι, τότε γιατί πίνουμε τόσο νερό και δεν ξεδιψάμε; Δεν βρήκα νερό εκεί κοντά και άρχισα να κοιτάζω το φεγγάρι, όπως είχα κοιτάξει εκείνο το πρωί τον ήλιο στη Ρόδο και πάλι με έριξε σε ένα όνειρο, ή μάλλον ξύπνια ήμουν, γιατί θυμάμαι όλες εκείνες τις σκέψεις σαν ζωντανές. Τις μέρες που το φεγγάρι γεμίζει κατεβαίνω στη θάλασσα, εκεί που εκείνο καθρεφτίζεται στο νερό. Μου άρεσε να το κάνω αυτό από μικρή όταν πηγαίναμε στην Άνδρο στο Βιτάλι... τότε ακόμη ο χωματόδρομος απέκλειε τις πολυπληθείς επισκέψεις. Όταν το φεγγάρι καθρεφτίζεται στη θάλασσα φτιάχνει ένα μεγάλο φωτεινό μονοπάτι. Πάνω του μπορείς να περπατήσεις χωρίς να χαθείς, γιατί το φεγγάρι πάντα σε βλέπει με το φως του και οδηγεί τον δρόμο σου. Αυτό το μονοπάτι που καθρεφτίζεται στην επιφάνεια της θάλασσας πολλοί το ονόμασαν μονοπάτι της αγάπης, είτε γιατί αγαπήθηκαν με το φως και τις αντανακλάσεις του, είτε γιατί νόμισαν ότι αγαπήθηκαν... «Με το φεγγάρι μιλήσαμε από χτες που το είδα να γεμίζει», είπα στον αδελφό μου που είχε αποκοιμηθεί δίπλα μου και τώρα είχε ξυπνήσει και χάζευε κι αυτός το φεγγάρι. Είπαμε κάτι λόγια όμορφα, και εγώ του υποσχέθηκα στο φεγγάρι σήμερα το βράδυ με τη γύμνια των αγγέλων, να διανύσω το φωτεινό μονοπάτι της αγάπης... Σε ένα άλλο νησί, στην Αμοργό, σκέφτηκα λοιπόν ότι ζούσε ένα αγόρι που κι αυτό μιλούσε με το φεγγάρι κάθε φορά που κατέβαινε στην Αιγιάλη ή όταν το ΄βλεπε από το Μοναστήρι. Το φεγγάρι τότε σκέφτηκε ότι εμείς οι δύο μοιάζουμε σαν δυο σταγόνες νερό, γιατί να μη μας βοηθήσει να μιλήσουμε μαζί. Το αγόρι δεν ήξερε ότι υπήρχε κι άλλος άνθρωπος τόσο μακριά που του άρεσαν τα φεγγαρολόγια. «Για να υπάρχει τέτοιο κορίτσι θα είναι αγγελικό», σκέφτηκε και ρούφηξε με απόλαυση ένα ποτήρι γλυκό κρασί από αυτό έπιναν οι μεγάλοι άντρες όταν είχαν πολλά κέφια ή όταν είχαν πολλές στεναχώριες. «Στην υγειά της αγγελικής εκείνης ύπαρξης», είπε, «που βρίσκεται τόσο μακριά». «Στην υγειά του αγοριού», ευχήθηκα κι εγώ, γιατί τώρα μπορούσα να ακούω ό,τι έλεγε το αγόρι μέσα από το φως του φεγγαριού. Για να ξεδιψάσω ήπια τη θάλασσα από τον Μπάλο λίγο πιο κάτω στην ίδια πλευρά της Σάμου. Ήπια την υγειά του αγοριού και προσπάθησα να γράψω λέξεις πάνω στο φωτεινό μονοπάτι του φεγγαριού, εκεί στο δέρμα της θάλασσας που χρύσιζε. Άλλες έμειναν και άλλες βούλιαξαν... «Σαν τα κύματα που πάνε και έρχονται το ένα πάνω στο άλλο, αγκάλιασε τις λέξεις που αφήνω πάνω τους και εμπιστεύσου τη συντροφιά τους», είπα στο αγόρι. «Σε λίγο θα κολυμπήσω στο μονοπάτι της αγάπης...», του ξαναείπα και ζήτησα από το φεγγάρι να ρωτήσει το αγόρι εάν είχε να μου στείλει καμιά ευχή... «Να βγει αγνή και ποθητή από το νερό», είπε το αγόρι και παρακάλεσε το φεγγάρι να μου το στείλει μαζί με ένα φιλί. «Θα γίνει αυτό που ευχήθηκες», του είπα, «πόσο κοντά όμως βρίσκεται ο πόθος στην αγνότητα», αναρωτήθηκα αλλά δεν ξέρω γιατί το ρώτησα αυτό και δεν ξέρω εάν περίμενα να πάρω απάντηση, αλλά το ρώτησα και παρακάλεσα κι εγώ το φεγγάρι να στείλει στο αγόρι εκεί μακριά ένα φιλί υγρό θαλασσινό με φεγγαρίσια γεύση. Ξέρει το φεγγάρι από αυτά, γιατί και άλλες φορές έχει κάνει τον αγγελιαφόρο και ξέρει ότι τα φιλιά αυτά τού παίρνουν κάτι από τη γεύση του, είναι αυτά που τα λένε φεγγαρίσια. «Μ΄ αρέσουν τα αρμυρά φεγγαρίσια φιλιά...» Άρχισα να μπαίνω στη θάλασσα. «Μα είναι αληθινό αυτό το αγόρι», αναρωτήθηκα, «ή μήπως είναι μια οφθαλμαπάτη»... Το φεγγάρι μού απάντησε με τα λόγια του αγοριού: «Αληθινός είμαι», είπε το αγόρι, «ακόμη και κάτω από το φως του φεγγαριού είμαι αληθινός, ακόμη και από τόσο μακριά είμαι αληθινός, ακόμη κι αν σου φαίνεται απίστευτο έτσι είναι. Και μου αρέσουν πολύ τα αρμυρά φεγγαρίσια φιλιά». «Ναι, μάλλον έτσι είναι. Είναι αληθινός», σκέφτηκα και έκανα την πρώτη βουτιά. «Αν φιλήσεις μια μικρή σταγόνα πριν διανύσει όλο το σώμα και χαθεί στην άμμο, θα έχεις διανύσει την απόσταση ανάμεσα στις χώρες μας», είπα. «Α ναι! μάλλον την πρόλαβες, εσύ δεν ήσουν;... Δίψασε λίγο η άμμος αλλά εσύ στ΄ αλήθεια έφτασες εδώ! Σ΄ ευχαριστώ που είσαι κι εκεί κι εδώ και παντού», του είπα. «Μα κι εσύ με φίλησες και μου άρεσε», μου απάντησε το αγόρι. Δεν ξέρω αν το φεγγάρι έχει αυτιά στ΄ αλήθεια, αλλά εκείνη την ώρα το χαμόγελό του έφτανε μέχρι τα αυτιά... και αυτό είναι αλήθεια. «Ναι μέχρι και το φεγγάρι χαμογέλασε με τα παιχνίδια μας», είπα. «Το είδες... Είμαι σίγουρη». «Έχω καιρό να συγχρονιστώ τόσο τέλεια με φεγγάρι. Διέσχισα το φως, το νερό και σε είδα», είπε το αγόρι. «Μήπως είμαστε λίγο μάγοι;». Βγήκα από τη θάλασσα... Αυτή είναι μια αληθινή ιστορία, όλος ο διάλογος είναι αληθινός, αληθινό είναι και το τοπίο εκεί στη Σάμο. Κι ο αδελφός μου ήταν εκεί, για να το βεβαιώσει. Κι άκουσε αυτή τη συνομιλία που άλλοι θα έλεγαν ότι είναι φανταστική. Είναι από τα πιο όμορφα βράδια που έχω περάσει συνομιλώντας με τη βοήθεια του φεγγαριού... άντε και λίγο της τεχνολογίας... αλλά τι πειράζει... με κάποιον που ήταν μακριά σε μία άλλη ακρογιαλιά και χάζευε το ίδιο φεγγάρι... Το φεγγάρι γεμίζει μόνο μία μέρα τον μήνα. Όλες τις άλλες μέρες μεγαλώνει ή μικραίνει. Έτσι είναι και η ζωή. Την επόμενη φορά που θα δείτε γεμάτο φεγγάρι και θα είστε κοντά στη θάλασσα κολυμπήστε στο μονοπάτι της αγάπης, στο φωτεινό μονοπάτι που ζωγραφίζει το φεγγάρι πάνω στην επιδερμίδα της θάλασσα, ζητήστε από το φεγγάρι να μιλήσει μαζί σας και όλα θα βγουν αληθινά.
Οταν τα γκρίζα σύννεφα καλυπτουν τον ήλιο τα τζιτζικια σταματούν το τραγούδι.. Δεν εχουν άλλο καλοκαίρι να υμνήσουν
Ξυπνησα μεσα σε συννεφο καπνου μια μυρωδια καμμενου μου καιει το στομα..Παλι οι φωτιες χωρις αυτες το μεσογειακο τοπιο του θερους δεν βρισκει την ταυτοτητα του. Τι φριχτη νομοτελεια καθε χρονο τετοιο καιρο.,, Οτι και να γινει οτι και να ειπωθει το φαινομενο ειναι απλα πιστο στο ετησιο ραντεβου του να καψει οτι δεν εκαψε μεταφορικα η αλογιστη συμπεριφορα του ανθρωπου. Η κοκκινη φλογα με αιμοβορα διαθεση και διασταση αναλαμβανει να αποτελειωσει. Η συγκινητικη συμμετοχη των εθελοντων εκεινων που βρισκονται απερισκεπτα, η μετα απο προιον πολυ ωριμης σκεψης και αυταπαρνησης στη πρωτη γραμμη και αυτη ειναι ενα σκηνικο που επανλαμβανεται. Αλλα συχνα η ανθρωπινη αυτη δυναμη, δεν μπορει να προλαβει εκ των υστερων οτι καταστρωθηκε ποιος ξερει για ποιους λογους..με ποιο σχεδιο...
Η φυση ειναι τσαμπα για αυτο δεν μας νοιάζει που την καίμε;Μια ελαχιστη πικρη μνημη απο τις περσυνες φωτιες στη ΡοδοΥπαρχει καμμια περιπτωση να ποινικοποιηθει η οικοδομηση καμμενων περιοχων; Η μολις ξεχνιεται το καθε καμμενο τοπιο. οι πολεοδομιες γεμιζουν απο αδειες για οικοδομηση των καμενων περιοχων; Και μην ακουσω για τουριστικη αναπτυξη.. Τρομαρα σας! ..Δηλαδη ποιος τουριστας θελει να βλεπει τεχνητο γκαζον που ρουφαει το ελαχιστο νερο που μας απομεινε και να βλεπει στο βαθος καμενα δεντρα; Πατε καλα; Και τι ξαπλωνετε τις κοιλαρες σας στα ντε μεκ , κυριλε καφενεια του μπιντε των Αθηνων και αλλων περιοχων προβαλωντας τα σινιε ρουχαλακια και τα σουπερ ρολογακια σας ..ενω εχετε πει στο οδηγο να σας περιμενει στο γκαβριολε αυτοκινητο που γυαλιζε ολη μερα ο αμοιρος; Καλα κοιμαστε χωρις εφιαλτες ;
Η η παχυδερμια σας εξασφαλιζει και καλον υπνο;; Ενταξει ,τι θελετε να αποδεχτουμε οτι κυβερναει ο υποκοσμος!; Ειναι ηθικη και αισθητικη αυτη που εκτιθεται στα καφενεία των κεντρων ληψης αποφασεων;; Ειναι η αντιστοιχη των οικοδομηματων που γεμιζουν τη χωρα. Αθλιες κατασκευες νεοπλουτισμου, χωρις κανενα σεβασμο στη κλιμακα και το τοπιο. Φατε σπιτια, ροζε τουρτες και πεστε για υπνο με τη βαρυστομαχια σας.
Ο ουρανος σημερα το πρωι ειναι κοκκινος, ο Αττικος,ο μπλε ουρανος ειναι κοκκινος.. κατι σαν αιμα μας θυμιζει. Παλι το βασανιστικο καρδιοχτυπι της φυσης, ανημπορη μπροστα στα καταστροφικα μας σχεδια. Σε εκεινα που απαιτουν αιρ κοντισιον σε καθε μερος, καθε ωρα..Δηλαδη χαθηκαν οι ανεμιστηρες; και γιατι πρεπει να ζουμε με αυτον το τεχνητο αερα που φιλοξενει ολα τα μικροβια και μας αρρωσταινει και βεβαια συμβαλλει οσο τιποτα στην υπερθερμανση του πλανητη.Τι οξυμωρο! βαλτε κι αλλα αιρ κοντισιον μηπως και δεν ρυθμιζεται σε σωστη θερμοκρασια ο αερας που αναπνεουμε απο μηχανες... Γιατι δεν ανοιγετε παραθυρα ; δεν ειναι πιο καλα; Οσο περισσοτερα αιρ κοντισιον αγοραζετε και βαζετε, τοσο θερμαινεται ο πλανητης. Τοσο απλα μαθηματικα ποιος δεν τα καταλαβαινει.. Αντε ας καταναλωνουμε κι αλλο τεχνητο αερα.. κι αλλα τεχνητα πραγματα..και να δουμε
Δηλητηριάζεται από τις στάχτες των δικών μας πράξεων, η πιο καλά των δικών μας μη πράξεων Αμέτοχοι στα κοινά, σχολιαστές του καναπέ αφήνουμε τη σκηνοθεσία του έργου της δικής μας ζωής στη γκλαμουρια των καναλιών. Που ντύνουν το σκηνικό της σε πλουμιστές φλόγες και χαίρονται με αιμοβόρικη διάθεση για κάθε καταστροφή.. γιατί κάνει τηλεθεαση..
Η φωτιά δεν μπορεί να σβήσει. Αμέτοχοι την αφήνουμε να φτάσει στη λίμνη, εκεί ίσως κοπάσει. Θα την πιει το νερό. Υπάρχουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο που εκτιμούν και τιμούν αυτόν τον τόπο. Το Ακούτε Χαβαλέδες του Σκυλάδικου;; η σας κούφαναν τα ντεσιμπέλ των αοιδών της παραλιακής; Υπάρχουν άνθρωποι που εκτιμούν και τιμούν αυτόν τον τόπο και ερχονται εδώ από όλα τα μέρη του κόσμου να τρέξουν Μαραθωνιο! Χαρας τον ρομαντισμό τους.. Εκείνοι λοιπόν ενδιαφέρονται για την τύχη του Μαραθώνα ..αλλα η Δασική Υπηρεσία κώφευε κατ' επανάληψη στα αιτήματα του Δήμου για ζώνες πυρόσβεσης. Έτσι τα επίγεια μέσα δεν μπόρεσαν να κάνουν τίποτα για το πευκόδασος. μια και εναέρια λέει δεν υπάρχουν; Γιατί δεν υπάρχουν;.. Ούτε αυτό είναι προτεραιότητα; Τι είναι;; Απλά θα περιμένουμε αμέτοχοι σχολιαστές του καναπέ να φτάσει η φωτιά στη λίμνη.. να την πιει το νερό
Για να κοιμηθω,έκοψα γιασεμι και το εβαλα δίπλα μου να μου θυμιζει με τη μυρωδια του οτι καπου υπαρχει ομορφια..στη φυση..κι αυτοι που δεν την βλεπουν η νομιζουν οτι δεν την εχουν αναγκη την καινε ετσι απλα για να επιβεβαιωσουν την ανθρωπινη δραστηριοτητα και τα εφημερα συμφεροντα της
Υπαρχουν κι αλλα πραγματα που δεν καταλαβαινω αυτον τον καιρο..θα επανελθω γιατι πραγματι ειναι δυσκολο να αναπνεει κανεις τωρα
ευχαριστω την Ευγενία για την κουβέντα ..εμπνευστική και τον Νικο για την υπομονη και τη βόλτα Καποιοι απλα ειναι συντροφοι και αυτο ειναι όλο το πιο σημαντικο στη ζωη
ο αδελφος μου εκανε κορη! αυτο το πολυ γλυκο μωρο με το βαθυστοχαστο βλεμμα
και αποσκευη δυο ονοματα ιστορικα «Πες μας, πες» σιγοτραγούδαγαν οι κόρες. Η μια το μαλλί έξαινε,η άλλη τα προικιά της και η τρίτη φτιασιδωνόταν στον ολόχρυσο καθρέπτη.«Τι να σας πω κόρες μου, πλέον τα ξέρετε όλα!»απαντούσε η Ευρυνόμη.«Πες μας, για τον προπάππου μας, το Χάος»λικνίστηκαν τα ματάκια τους,στάλα μύθου ζητούσαν να αδράξουν.Φωνή μελωδική, από τα βάθη της θύμησης,το δωμάτιο έξυσε, τούτα τα λόγια βγήκαν :«Το Χάος,ήτανε, δεν ξέρω αν υπάρχει πλέον.κόρη μία και μονάκριβη κέντησε,εμένα, ακούμπησε στην γη,με στόχο και σκοπό. Ευθύς, δίχως σκέψη, τα υφαντά της μοίρας άπλωσα,όπως προσταγή είχα πάρει.Τα λόγια του ήταν σταθερά,Ακόμα τα θυμούμαι,Τέτοια φωνή ακόμα μέσα μου αντηχεί, Σαν βασιλιάς, που δυνατά προστάζει.Τα τρία στοιχεία ξεχώρισε,τον ουρανό με την θάλασσα,έτσι ώστε πάντα να αντικρίζονται,ο ένας από τον άλλο να ζει,ποτέ όμως παρέα, τροφή να δοκιμάζουν.Έπειτα, τιθάσευσε τον άνεμο,πάρε του την δύναμη καιφτιάξε, σύζυγο που να έρπει στην γη,τον ουρανό ποτέ, να μην μπορεί να φτάσει.Και με τον καρπό αυτού,πλάσε μόνη σου τα αστέρια,την σελήνη, τον ήλιο,τα λουλούδια, τους ανθρώπους,σε αυτό είσαι ελεύθερη να κάνεις ότι θέλεις..» Οι κόρες την πλησίασαν,Την πήραν αγκαλιά,Χαμόγελο μητρικό, με τα χέρια τις χάιδεψε,Με την οσμή τις χόρτασε,
Και εγώ το Χάος έφτιαξα και ήταν το ομορφότερο πράγμα που έκανα ποτέ μου..»
η και παλι η Ιριδα
Ίριδα το ουράνιο τόξο που εμφανίζεται στον ουρανό μετά από τη βροχή, το πρωί ή το βράδυ, όταν ο ήλιος βρίσκεται χαμηλά στον ορίζοντα. η Ίριδα αγγελιαφόρος των θεών, του Δία και της Ήρας. νέα, λυγερή, με πολύχρωμο κοντό χιτώνα, με μεγάλα φτερά στους ώμους, σαντάλια και κηρύκειο, να πετά ανάλαφρη σαν τον αέρα στα ουράνια, πάνω από στεριές και θάλασσες και να φέρνει σε θνητούς κι αθάνατους τις παραγγελίες. Όταν οι θεοί ήθελαν να ορκιστούν ο Δίας έστελνε την Ίριδα να γεμίσει από τη Στύγα, τη μαύρη πηγή του Άδη, το χρυσό της ποτήρι. Έχυναν το νερό στη γη και ορκίζονταν στα νερά της Στύγας και ο όρκος τους ήταν πια αμετάκλητος.. Η Ίριδα ήταν η προσωποποίηση του ουράνιου τόξου και είχε έτσι στενή σχέση με τη θεά Ήρα, τη θεά του αέρα και των καιρικών μεταβολών
There was a rustle of chirruping sparrows in the green lacquer leaves of the ivy, and the blue cloud-shadows chased themselves across the grass like swallows. How pleasant it was in the garden! And how delightful other people's emotions were!-- much more delightful than their ideas, it seemed to him. One's own soul, and the passions of one's friends--those were the fascinating things in life.
In the wild struggle for existence, we want to have something that endures, and so we fill our minds with rubbish and facts, in the silly hope of keeping our place. The thoroughly well-informed man--that is the modern ideal. And the mind of the thoroughly well-informed man is a dreadful thing. It is like a bric-a-brac shop, all monsters and dust, with everything priced above its proper value. I think you will tire first, all the same.
Some day you will look at your friend, and he will seem to you to be a little out of drawing, or you won't like his tone of colour, or something. You will bitterly reproach him in your own heart, and seriously think that he has behaved very badly to you. The next time he calls, you will be perfectly cold and indifferent. It will be a great pity, for it will alter you. What you have told me is quite a romance, a romance of art one might call it, and the worst of having a romance of any kind is that it leaves one so unromantic.
The artist is the creator of beautiful things. To reveal art and conceal the artist is art's aim. The critic is he who can translate into another manner or a new material his impression of beautiful things. The highest as the lowest form of criticism is a mode of autobiography. Those who find ugly meanings in beautiful things are corrupt without being charming. This is a fault. Those who find beautiful meanings in beautiful things are the cultivated. For these there is hope. They are the elect to whom beautiful things mean only beauty.
There is no such thing as a moral or an immoral book. Books are well written, or badly written. That is all. The nineteenth century dislike of realism is the rage of Caliban seeing his own face in a glass. The nineteenth century dislike of romanticism is the rage of Caliban not seeing his own face in a glass. The moral life of man forms part of the subject-matter of the artist, but the morality of art consists in the perfect use of an imperfect medium. No artist desires to prove anything. Even things that are true can be proved. No artist has ethical sympathies. An ethical sympathy in an artist is an unpardonable mannerism of style. No artist is ever morbid. The artist can express everything. Thought and language are to the artist instruments of an art. Vice and virtue are to the artist materials for an art. From the point of view of form, the type of all the arts is the art of the musician. From the point of view of feeling, the actor's craft is the type. All art is at once surface and symbol. Those who go beneath the surface do so at their peril. Those who read the symbol do so at their peril. It is the spectator, and not life, that art really mirrors. Diversity of opinion about a work of art shows that the work is new, complex, and vital. When critics disagree, the artist is in accord with himself. We can forgive a man for making a useful thing as long as he does not admire it. The only excuse for making a useless thing is that one admires it intensely. All art is quite useless.
διαβαζοντας ξανα τον Οσκαρ Γουαιλντ σε ειδυλλιακο διαλλειμμα με τη φιλη Ε.στην Κυλληνη
Here you are done this too!! http://www.flickr.com/photos/luciarikaki/ due to Hari Sundaram Agelos and the final kick from Ted Hope's lecture about our responsibily in all these groups Greetings from Galway with rain this time!! see you in 2010 in Ecofilms http://www.ecofilms.gr/
Rodos open air cinema anticipation...
Mr Nikos'vision...
Danis' prepartions
May God be with you..and your filming...
in the name of God our open air screenings room in Rodon Stamatis hang out
All black and white as well as The religious cinematic pictures are by Hari Sundaram!!
αρρωστησα αυτες τις μερες και χρειαστηκε να δω τηλεοραση και αρρωστησα πιο πολυ
κατι μεταξυ των αρρωστων δικων μας παραθυρων και των κιτρινων αποκαλυψεων ταχαμου και των αρρωστων σεναριων των του Αμερικανικου σινεμα β διαλογης που παιζουν τα καναλια μου ηρθε αναγουλα λυπη και μελαγχολια...τι αηδια το κουτι!
Τι να ξερει αραγε η σφαιρα για την καρδια...παιχνιδια με το φως και με αντικειμενα που βρισκονται στο σπιτι δωρα και αλλα σε μια προσπαθεια να σκαρωσω εξωφυλλο για το νεο μου βιβλιο Παραμυθια της αγαπης και της ελπίδας
Αυτοκτονουμε «εγκλειστοι» σε ενα κυνηγι με απιαστα θηραματα
Μια ειδηση από επαρχιακη εφημεριδα ένα τηλεφωνημα καλης φιλης μια ειδηση λιγη ωρα πριν στην τηλεοραση για αυτοχειρα λογω οικονομικων χρεων...εισηγαγε παλι στην μικρη ατμοσφαιρα περισυλλογης μου, μια βίαια εικονα της πραγματικότητας που βιωνουν αρκετοι διπλανοι μας ανθρωποι
Νεοι ανθρωποι βαζουν μονοι τερμα στη ζωη τους γιατι τους πνιγουν τα χρεη ,οι ακαλυπτες επιταγες οι υπερογκες υποχρεωσεις που εχουν αναλάβει για να φροντιζουν εκεινοι τις οικογενειες τους. Νέοι ανθρωποι μπλεκονται στη διελκυστιδα του να φτιαξουν μικρες επιχειρησεις στην Ελλαδα…πραγμα ηρωικο και εξοχως ριψοκινδυνο Οι δικοι τους ζητουν, και οι ιδιοι προσπαθουν να δωσουν λυσεις οικονομικες για να απαντησουν σε ζητηματα κοινωνικα, οικογενειακα και να συμπληρωσουν ότι η τεμπελια η, η ανικανοτητα των αλλων, αφηνει στη μεση. Όμως τελικα μενουν οι ιδιοι στη μεση.Την μια μερα πανε να καταθεσουν τον πονο τους, δεν τον ακουν, ουτε τον καταλαβαινουν, εχουν ολοι άλλες προτεραιότητες. Την αλλη μερα τα συστηματα εισπραξης τους απειλουν ασυστολα και βαναυσμα. Την αλλη μερα βαζουν τερμα. Τουλαχιστον τωρα τους καταλαβαν; μπορεί και να ξυπνησουν από τον ληθαργο; μπορει και να καταλαβουν; η αν δεν καταλαβουν θα συνεχισουν να πνιγονται στο ιδιο αποπνηχτικο σκηνικο μεχρι να ερθει κι εκει ένα άλλο τελος;;
Αυτοδικια; ποιου συστηματος; του συστηματος εισπραξης που πατάει πανω στην απελπισια,σε ονειρα που δεν ολοκληρωθηκαν και αιφνης με δανεισμο φανηκε οτι μπορει να φωτιστουν επιθυμιες και να οδηγησουν σε απολαυσεις Φρουδες ελπιδες Ονειρα με δανεια δεν γινονται.
Ειναι παντα δανεια.Παντα θα χρωστας και οταν ερθει ο βίαιος δανειστης να εισπραξει ..ουτε εσυ ξερεις τι μπορει να κανεις..Αυτοδικια.. με ποια δικαιοσυνη Ποιον ρυθμιστη?Οι οποιες κρισεις δεν αντιμετωπιζονται με δεκανικια. Το Ελληνικο διαμονιο δεν φτανει για να νικησει κάθε εννοια συνεπειας,διαπλοκης και παρανομιας..η πιο καλα ανομιας που πνιγει στο συστημα της καθε διαθεση για νομιμη συμπεριφορα.Το επιχειρειν δεν γινεται χωρις οραμα αλλα και δεν υλοποιεται σε ενα τοπιο που ενθαρρυνει τοσο απροκαλυπτα μονο τον παρανομο. Που ξερει να κινειται, να ελισσεται με παραθυρακια μεσολαβητες κλπ. Καποια στιγμη αυτή η ατελειωτη αγωνια για χρημα, χρημα περισσοτερο χρημα ,κατακτηση εφήμερου πλουτου με οσο λιγοτερη εργασια και προσφορα απλα δεν λειτουργει. Η κριση δεν είναι τιποτα άλλο απλα μια ευκαιρια για αφυπνιση από την ευτελεια στην οποια ο καθενας βουλιαζει με το τροπο που εχει επιλεξει. Οι ακρατες καταναλωτικες συμπεριφορες δεν γινεται να διαπραττουν εις αει τα εγκληματα τους Το πλεονασμα σε υλικά αγαθα εχει τελος γιατι απλα τα υλικά σαπιζουν και μαζι τους σαπιζουν και οι ζωες μας καθως θυσιαζονται στο βωμο του τιποτα. Αγοραζω αρα δεν υπαρχω πρεπει να είναι το συνθημα που θα αντικαταστησει κάθε χαρουμενη διαφημιση της καταναλωσης..αλλιως συντομα τερμα
Καμμια ευημερια καμια ευδαιμονια δεν κατακτιεται με μαρκες, ακριβα αποκτηματα, με οποιο ψευτικο, φαλκιδευμενο ονειρο καταναλωσης Οσο λιγοτερα εχεις τοσο πιο ελευθερος εισαι..
δεν ξερω αν ειναι η οψις φιλε Νικο αλλα μια και προτεινες τα λογια του Αριστοτελη ὥσπερ τοῦ ἐρᾶν ἡ διὰ τῆς ὄψεωςἡδονή και καθως κοιταζα το καθαρο τοπιο μετα τη βροχη σκεφτηκα και παλι οτι σε αυτη την εποχη που ολα ανοιγουν και μυριζουν μεθυστικα και ερεθιστικα,
τι κανουμε καθισμενοι εγκλειστοι; και γιατί δεν εξορμουμε σε καθε τι που προικισμενο απο τα χρωματα τις μυρωδιες και τις ομορφιες της φυσης προσφερεται τοσο απλοχερα οχι μονο στην οψη, στην αφη αλλα και σε καθε ερεθισμα. Γιατι το προσπερναμε; και εκεινοι που δεν προσπερνουν αλλα αφιερωνουν τον χρονο τη ματια τους, τα χερια και το σωμα τους στις ηδονες τη φυσης..πιο χαρουμενοι δεν είναι; και πιο ωραια δεν ζωγραφιζει το χαμογελο στο προσωπο τους το ιχνος της χαρας.
Γιατι βιαζομαστε να προσπερασουμε τις ομορφιες τις τοσο διπλανες μας και θηρευουμε τι; αυλες δοξες και αξιες τυπωμενες σε χαρτονομισματα ευλεκτα και εφημερα
Ενα λικινισμα..ενα λικνισμα στη πολυθρονα της στιγμης και ωπ εικονες ηχοι και μυρωδιες της ανοιξης υποδεχονται το καλοκαιρι και ο καιρος καλος, ειναι για σκεψεις βολτες στην ακροθαλασσια και με ελαχιστα ενδυματα και πανοπλιες. Εκει ξυπολητοι συναντουμε το κυμα κι αν σηκωσουμε λιγο περισσοτερο το βλεμμα θα συναντησουμε τη γραμμη του οριζοντα και ναι θα φτερουγισει η ψυχη μας πανοπλη με την ομορφια που τωρα δα σε καθε σηκωμα του βλεμματος στο απειρο καταφερνει να απολαυσει δωρεαν χωρις τιμημα,χωρις συναλλαγη.
Οι συναλλαγες ειναι για εκεινους που εχουν απο καιρο αναχωρισει απο το παιχνδι της ομορφιας και εγκλειστοι παραμενουν σε ενα κυνηγι με απιαστα θηραματα
Μολις τέλειωσα τον Σκελετό Δεν εκλαψα Τα ματια μου είναι στεγνα από κουραση Αλλα θυμηθηκα τη ζεστη αγκαλια που σε κανει να αλλαζεις χρωματα μεσα εξω Την θυμηθηκα δηλαδη γιατι μολις χτες ηταν εδώ..Ησουν εδώ Και σημερα που εβαλε κρυο Δεν εισαι Ευτυχως όμως που εισαι εκει Και γλυτωσες από την ατυχια του αερα που αποφασισε μονος του να εκδραμει από το λαστιχο και ΜΠΟΥΜ Σήμερα όλη μέρα πήγαινε να βρέξει και δεν έβρεξε Το πρωί ζαβλακωμένη εχασα το δρομο δεν ακολούθησα τον δρόμο της επιστροφής που μου αρεσει κι επεσα πανω σε αυτοκίνητα και θορυβώδεις τύπους που έτρεχαν να προλαβουν Κι εγω φορούσα μαύρα και ήμουν περίεργα βραδυνη μεσα στο πρωινό τοπίο των βιαστικων Αργοτερα μεσα στη μερα αρχισα να βιάζομαι κι εγω
Υπαρχουν παιιδια που τους κοβουν τη θαλασσα στη μεση τη μπαζωνουν για να φτιαξουν δρομο Αυτό το ονομαζουν προοδο και κεινα δεν ξερουν πια που να πλατσουρισουν τα δακρυα τους Αφου η θαλασσα είναι πια μακρυα κι αναμεσα της περναει ο βιαστικος δρομος και χιλιαδες αυτοκινητα με περηφανα φουσκωμενα λαστιχα
Και εκεινα ξεφουσκωνουν τα πνευμονια τους Ξεφυσανε το αχ τους γιατι τους πηραν μακρυα τη θαλασσα «Καθε πετρα που πετανε για να μπαζωσουν στη θαλασσα είναι ένα μαχαιρι που το μπηγουν στην καρδια μας» ειπε ενα κοριτσι
Όταν επιασα να διαβασω το Σκελετο ακουγοταν ακομη στο μυαλο μου το μοιρολοι στο γκριζο ουρανο της Μαυρης θαλασσας Σε εκεινο το τοπιο ειχε μολις αρχισει να βρεχει Όταν τελειωσα τον Σκελετο βγηκα εξω να δω αν βρεχει Η να δω ποιος φταιει που ξαφνικα κανει κρυο.. Κι εγω αγκαλιαζω τον εαυτο μου για να ζεσταθω Αλλα δεν αλλαζω χρωματα Παω για υπνο με ματια στεγνα από την κουραση Προτιμω το κλαμα Όταν ξεμυτανε τα δακρυα είναι ζεστα και οσο θλιμενα και να ναι Είναι δακρυα Ενώ αν δεν μπορεις να κλαψεις είναι σαν να σου χουν παρει μακρυα τη θαλασσα Λες να βρήκα κανένα κλειδί;
εν αρχη υπαρχει μια ελξη που ξεκιναει απο το βλεμμα εκει κατοικει η υποσχεση η η προσδοκια αυτη η ελξη οδηγει την επιμονη η την προσμονη τα αλλα επονται κι αν ειναι κανεις τυχερος η ικανα επιμονος η ικανα υπομονετικος θα διανυσει μονοπατια που δεν περπατησε ποτε..με το βλεμμα και με τη ψυχη ενω θα σειεται σαν σεισμος..Κατάλαβες?
Lyublyu glaza tvoi moj drug S igroj ih plamenno-chudesnoj Kogda ih pripodymesh' vdrug I slovno molniej nebesnoj Okinesh' beglo celyj krug...
No est' sil'nej ocharovan'ya: Glaza, potuplennye nic V minuty strastnogo lobzan'ya I skvoz' opushchennyh resnic Ugryumyj, tusklyj ogn' zhelan'ya
I love your dear eyes, my friend, With their play so bright and wondrous, When you promptly rise them, and, Like with a lightning in the wildness, Embrace at once the whole land.
But there's more fabulous attraction: The eyes directed to the floor During the crazy osculation, And through the lashes, set before, The dusk and gloomy flame of passion
Σημερα πρωι μετα απο ενα δυσκολο βραδυ με ολογιομο φεγγαρι και συνεχεις αστοχες κουβεντες βρηκα ενα μεηλ του αδελφου μου με αυτο το τραγουδι του Λουδοβικου ..και λεει ο αδελφος μου οτι ειναι κατα καποιο τροπο η εικονα μου
δεν ξερω την απαντηση γι αυτο θα προστατευσω την ερωτηση
Ευχαριστω γλυκο μου αδελφακι.ηταν οτι χρειαζομουνα για καλημερα σημερα
Ποιός είναι που μπορεί να δει
πότε το σύννεφο γεννιέται
πότε τα άνθη ανοίγουνε
και πότε η νύχτα με τη μέρα συναντιέται
Πότε ο ύπνος έρχεται πότε το μίσος κι η αγάπη
πώς κρύβει μέσα του το ξύλο τη φωθιά
που θα το κάμει κάρβουνο και στάχτη
Και με ρωτάς και με ρωτάς ο έρωντας,
ο έρωντας πώς έρχεται πώς φεύγει κι αν ξανάρθει
Εγώ θα κάψω τον καιρό
με κάρβουνο αναμμένο
κι αφού το σβήσω στο νερό
πάνω σε τοίχο καθαρό θα γράψω
περιμένω
Ανάμεσα σε ιστορίες και χωρατά ένα βράδυ του χειμώνα γύρω από τη σόμπα, ρώτησα την πιο μεγάλη γυναίκα: "Τι είναι ο έρωτας;" "Δεν είμαι παιδί μου αρμόδια να σου απαντήσω γιατί δεν τόνε γνώρισα αλλά κατά που ακούω να λένε ένας διάβολος θάναι, που αλίμονο σ' αυτόν που θα τον συναντήσει και αλίμονο σ' αυτόν που δεν θα τον συναντήσει." Ο άντρας της που άκουσε, της λέει κάπως ενοχλημένος: "Άμα δεν κατέχεις να μη μιλείς.Ο έρωτας είναι ένας Θεός πρασινοφορεμένος κι' άμα ριζώσει στην καρδιά, αναθεματισμένος Κι ο έρωτας κι ο θάνατος κι οι δυο με κυνηγούνε του θάνατου εξέφυγα, τον έρωτα φοβούμαι." Κι όταν δεν ξέρεις την απάντηση οφείλεις να προστατεύεις την ερώτηση.
Ο David εφτασε σημερα καθυστερημενος στο γυρισμα Ζητησε συγνωμη ο ιδρωτας ετρεχε στο προσωπο του. Ζηταγε επιμονα συγνωμη. Δεν εγινε τιποτα μια μικρη καθυστερηση δεν ειναι τιποτα.Περιμενε υπομονετικα να τελειωσουμε..απ εξω το κομπρεσερ εκανε μεγαλη φασαρια..σημερα αποφασισαν να κανουν εργα..παντα τα εργα γινονται την πιο απροσδοκητη ωρα
Ετσι βρηκαμε εναν τοπο με μια στενη σκαλα και εκει βολεψαμε την κουβεντα μας με τον David..ηταν εκει και η Φροσω.Και τι δεν ειπαμε για τα ονειρα, για την τεχνη και εκει που ο μιλουσε για την αγαπη του για τη φυση τον αερα αναμεσα στα δεντρα και το ανοιγαμε του οριζοντα...εκει τον ρωτησα. Ποτε φτερουγιζει η ψυχη μας; ..Η δικη μου φτερουγισε ..ναι μια φορα ειπε..αλλα ηταν σαν να φτερουγισε και καποιος να την πυροβολησε... Τι αναπαντεχα ομορφος συνομιλητης ο David. Ετσι τον ειχα διαισθανθει οταν τον ειχα πρωτοσυναντησει στο μαθημα των Ελληνικων και το μυαλο του ταξιδευε εξω απο το ανοικτο παραθυρο και κοιταζε τα φυλλα του μεγαλου δεντρου να χορευουν...Καποιος πυροβολησε το φτερουγισμα της ψυχης του μα κι αν του τσακισε αυτα το πρωτο πεταγμα η ψυχη του πεταει τωρα με τη δικη της ομορφια υπεροχη...Αυτα συμβαινουν σημερα λιγα μετρα απο την Πρασινη Γραμμη στη Λευκωσια
Η θαλασσα ειναι απεραντη οσο ο υπνος και τα ονειρα..Ποτε σε φουρτουνιαζει και δεν ξεκουραζεσαι και ποτε σε γαληνευει και την θαλπωρη του λιμανιου αισθανεσαι σε ολο το κορμι και κουρνιαζεις στον υπνο κι ονειρευεσαι τοσα ταξιδια που δεν βαζει ο νους Οταν ξυπνας ειναι ηδη μια αλλη μερα
μου ειπε ΝΑΙ αν εχεις καποιον να σου κραταει το χερι
Εσυ εχεις; την ρωτησα
Ναι! εχω τη Φροσω μου ειπε αποφασιστικα χωρις δευτερη σκεψη
πιο πολυ με χαμογελο παρα με συγκινηση
Μετα το ειπα σε εκεινον του λεγα για εκεινον το διαλογο με την Περβιν , θυμασαι του λεγα που λεγαμε οτι αν εχουμε ο ενας τον αλλον να μας κραταει το χερι..Νομιζω δακρυσε.. λιγοτερο απο οταν δακρυζε τοτε.. αλλα δακρυσε και μου ειπε.. Ειναι ομορφα πραγματα αυτα και έκρυψε στις παλαμες του το προσωπο του να μην δω τα δακρυα η για να κλεισει λιγο τα ματια και να ονειρευτει εκεινον τον κοσμο που θελει μεσα του να ζησει ασχετο αν τωρα δεν μπορει.
Ομως ο κοσμος που κατοικει στα ονειρα ερχεται καποια στιγμη και μας συνανταει ιδιως αν εχουμε καποιον να μας κραταει το χερι.Εστω και απο μακρυα ,ακομη κι αν δεν αισθανεσαι την υγρασια των χεριων το ευφορο αγγιγμα των χαδιων, ο ανθρωπος που σε αγαπα σου κραταει το χερι, απο μακρυα και μεσα στη σκεψη του, το χερι σου κραταει.
Και γιατι να μην πιστευουμε πια σε ουτοπιες? ποιος το ειπε αυτο? Μονο σε ουτοπιες να πιστευουμε γιατι αλλιως ολα τα αλλα μας προδιδουν και η Προδοσία δεν αντεχεται σφαζει σαν μαχαιρι κοφτερο..
Αυτό το ποστ γραφτηκε με αφορμη ενα εμεηλ του φιλου Μακη που ανησυχησε και το πε με λουλουδια..Να λοιπον Μακη εδω ειμαστε..ευχαριστω και για το ευωδιαστο μυνημα
η συμβολή μου σε ένα διάλογο.....που ίσως δεν θα επρεπε να ναι τοσο δυσκολος..
η πρώτη εικόνα με τη χελώνα... ειναι σκυτάλη σε εναν αλλο διαλογο που ξεκινησε με καλοκαιρινους οιωνούς..πριν πιάσουν τα κρύα του χειμώνα...Οι πίνακες είναι πάλι τις φίλης ζωγραφου Amy Crehore http://www.amycrehore.com/ που εκθετει τωρα στη Νεα Υορκη Ο βαθμός δυσκολίας δεν είναι εκεινος που καθορίζει το ενδιαφερον… σε έναν ανθρωπο… νομιζω Τα ομορφα τα ενδιαφεροντα καλα… όπως και στη φυση… προσφερονται γενναιοδωρα απλοχερα χωρις δυσκολίες ..φυσικα Οποιος εχει ματια βλεπει τα ανθη … χαιδευει τα ανθη, τα μυριζει… τιποτα φυσικο στη φυση δεν ανθισταται στην επαφη ..στην ανακαλυψη… φυσικα χωρις δυσκολια προσφερει την ομορφια του… κάθε ομορφο ανθος σαν να το ξερει αυτό ότι είναι ο μονος δρομος… στολιζεται φυσικα τα ωραια του χρωματα τις μυρωδιες..την κορμοστασια του και εμφανιζεται χωρις πανοπλια δυσκολιας απλα ντυμενο την απλη ομορφια του κατακτα τον χωρο του
Πόσο μόνος μπορείς να είσαι μέσα στη παρέα.. Και ειναι η παρεα αυτο που διωχνει τη μοναξιά η τη μεγενθυνει? Απο τη νεα δουλειά της ζωγραφου Amy Chrtehore www.amycrehore.com που γνωρισα προσφατα και εκθετει τωρα στην Αμερική
Mετά έκανα μια μεγάλη βόλτα στη θάλασσα,που εχει χειμωνιατικη αυρα και ηχο
κι είπα να αφιερώσω το τραγούδι γιατι indeed love will tear us apart again.
Εξ αλλου όπως λέμε και εδω στο Φεστιβάλ της Κω οταν μας ρωτουν μα τι φεστιβαλ Υγειας;
Η υγεία είναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας. Η υγεια δεν οριοθετειται αποκλειστικα απο την απουσια της ασθενειας, αλλα απο τον τροπο το σεβασμο με τον οποιον συμπεριφερομαστε ως ανθρωποι στον εαυτο μας και τους γυρω μας
Ornamental clouds compose an evening love song; a road leaves evasively. The new moon begins a new chapter of our nights, of those frail nights we stretch out and which mingle with these black horizontals. Rilke The sky was lit by the splendor of the moon So powerfulI fell to the ground Your love has made me sure Rumi
My beautiful friend Hari send me this picture along with a kind present but most of all his thoughts More of his trip to India on http://www.flickr.com/photos/harisundaram
Hari has this tender look on landscapes and mostly people in the most suttle way he delivers the most powerful image. Hari will do the portraits in my upcoming film You my mirror.. http://youmymirror.blogspot.com/
We are all looking forward to this and to welcoming him again in Greece..Take care my friend
Shouldn't this most ancient of sufferings finally grow more fruitful for us? Isn't it time that we lovingly freed ourselves from the beloved and, quivering, endured: as the arrow endures the bowstring's tension, so that gathered in the snap of release it can be more than itself. For there is no place where we can remain. Strange to no longer desire one's desires. Strange to see meanings that clung together once, floating away in every direction.
we, who do need such great mysteries, we for whom grief is so often the source of our spirit's growth,could we exist without them?
Rilke again and again as i came back from Trieste Rilke's Elegies remain
Oh and night: there is night, when a wind full of infinite space gnaws at our faces.Whom would it not remain for--that longed-after, mildly disillusioning presence, which the solitary heart so painfully meets.Is it any less difficult for lovers?But they keep on using each other to hide their own fate.Don't you know yet? Fling the emptiness out of your arms into the spaces we breathe; perhaps the birds will feel the expanded air with more passionate flying.........
.....Lovers, if they knew how, might utter strange, marvelous words in the night air.For it seems that everything hides us.Look: trees do exist; the houses that we live in still stand.We alone fly past all things, as fugitive as the wind.And all things conspire to keep silent about us, half out of shame perhaps, half as unutterable hope.
Ο Ήλιος ξυπνάει, με ρόδινες αχτίνες. Κάθε πρωί ανατέλλει, εκει πισω από το βουνό, βρίσκεται πάντα εκεί αδιαπραγμάτευτα για να βοηθήσει στο ξεκίνημα της κάθε μέρας. ...κοιτάζει από τη μεριά του Ηλίου, σαν να μιλαει στο ήλιο σαν να μακαρίζει και αυτή τη σημερινή ανατολή.. ομολογει εκει στο πρωινο φως τα θελω της, τις λιγες λέξεις με τις τόσες προσδοκίες. ..
πώς θα ήθελα -Δίχως κανείς να καταλάβει -
Ν' ακολουθήσω την αχτίδα Να πάω εκεί όπου δεν είμαι.
Εσύ να ακτινοβολείς -Η ευτυχία μου θα 'ναι Στ' άστρα να δείχνεις Φως τι θα πει.
Σε ποθώ...Να ψιθυρίσω θέλω Στην αχτίδα Εσένα θέλω, σε ποθώ.
Εκείνος είναι μόνο αχτίδα..Εκείνος είναι μόνο φως ...
Να ψιθυρίζει ξέρει μόνο και να ζεσταίνει με αυτό.
Πρόσεχε αχτίδα μου, προσεχε σε παρακαλω μου είχε πεί τότε...όταν ακόμη ο πόλεμος.....
Je ne parviens pas lire mon livre parce que ,je cherche de dire quelque chose ,mais non ca me reste dans la gorge ,et lui ne bouge pas Τι να αναντησω αληθεια στα μηνύματα των τελευταιων ημερων ; Car je suis trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction Τι να απαντησω… dans la conduite de ton propos il faut donc entendre qu’il y a une violence Τι να απαντησω… a tes attaques de ta profonde melancolie ou a ce melange de la melancolie et de methode Τι να απαντησω… trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction Τι να απαντησω… dans la conduite de ton propos il faut donc entendre qu’il y a une violence trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction Ηelas !fus je jamais si cruel que vous l’etes? Tans des pleurs transparents Pourquoi?? read while you listen to...mahler..as i did while i wrote this letter
Εδω στο κατωφλι που ο παλιος δισεκτος χρονος με τις 366 μερες! αποφασισε να φυγει ας θυμομαστε να ειμαστε χαρουμενοι καθε μερα... αποχαιρετισμος στον παλιo χρονο με το..
γραμμα απο το Δουβλινο με το ποιημα του James Joyce Στους δρομους του Δουβλινου συνανταμε τη μορφη του εδω κι εκει Dear heart, why will you use me so? Dear eyes that gently me upbraid, Still are you beautiful -- - but O, How is your beauty raimented! Through the clear mirror of your eyes, Through the soft sigh of kiss to kiss, Desolate winds assail with cries The shadowy garden where love is. And soon shall love dissolved be When over us the wild winds blow -- - But you, dear love, too dear to me, Alas! why will you use me so?
The twilight turns from amethyst To deep and deeper blue, The lamp fills with a pale green glow The trees of the avenue. James Joyce
Η Γέννησις σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τω κόσμω το φως το της γνώσεως, εν αυτή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν τον Ήλιον της δικαιοσύνης, και σε γινώσκειν εξ ύψους Ανατολήν. Κύριε δόξα σοι.Απολυτίκιον Ήχος δ' εκ γ'
«Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε. Χριστός επί γής, υψώθητε, Άσατε τώ Κυρίω πάσα η γή, καί εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται». Ρεύσαντα εκ παραβάσεως, Θεού τόν κατ' εικόνα γενόμενον, όλον τής φθοράς υπάρξαντα, κρείττονος επταικότα θείας ζωής, αύθις αναπλάττει, ο σοφός Δημιουργός, ότι δεδόξασται. Ιδών ο Κτίστης ολλύμενον, τόν άνθρωπον χερσίν, όν εποίησε, κλίνας ουρανούς κατέρχεται, τούτον δέ εκ Παρθένου θείας Αγνής, όλον ουσιούται, αληθεία σαρκωθείς, ότι δεδόξασται. Σοφία λόγος καί δύναμις, Υιός ών τού Πατρός, καί απαύγασμα, Χριστός ο Θεός, δυνάμεις λαθών, όσας υπερκοσμίους, όσας εν γή, καί ενανθρωπήσας, ανεκτήσατο ημάς, ότι δεδόξασται.
Είτα γεγονωτέρα τή φωνή Η γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τώ κόσμω, τό φώς τό τής γνώσεως, εν αυτή γάρ οι τοίς άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σέ προσκυνείν, τόν Ήλιον τής δικαιοσύνης, καί σέ γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν, Κύριε δόξα σοι. Καί τό Κοντάκιον Ήχος γ' Η Παρθένος σήμερον, τόν υπερούσιον τίκτει, καί η γή τό Σπήλαιον, τώ απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δέ μετά αστέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς γάρ εγεννήθη, Παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.
τραβηξα τη φωτο πετωντας πανω απ τα συννεφα χθες καθως ερχομασταν απο Ροδο
ότι μοιραζεσαι είναι πιο ομορφο πιο ευεργετικο πιο ουσιαστικο Να μοιραζομαστε Ολο και πιο πολλα Αλλιως τι νοημα εχει? Μου αρεσει να με αγκαλιαζεις να εισαι τρυφερος διοτι τοτε τα ματια σου εχουν άλλη λαμψη Και την χανουν ματαια όταν γκρινιαζεις…….. Μεσα από την αγκαλια Μεσα στην αγκαλια ανθιζουν όλα Η δημιουργια τα χαδια Η σκεψη γινεται πιο ευφορη Δεν ξερω ποτε θα υπαρξει πολυς χρονος Ο χρονος δεν είναι ποτε αρκετος Ο χρονος είναι κάθε στιγμη σαν τους κτυπους της καρδιας εκει υπαρχει εκει αναπνεει κάθε στιγμη Αν σταματησει σταματαει και η καρδια σταματαει και η ζωη Μην αναβαλλεις σε παρακαλω Δεν εχει νοημα Παλι με κανεις και κλαιω γαμωτο Φτιαξε λεξεις Και κυριως ασε τα χαδια Εκει υπαρχεις κυριολεκτικα Με μια δυναμη Που δεν περιγραφεται Δυναμη ουσιας και ζωης Αυτό δεν ειναι λιγο δεν είναι ελαχιστο Μην το υποτιμας σε παρακαλω Μην με κανεις και κλαιω άλλο Γιατι δηλαδη να πενθουμε Κατι που μπορει να βιωθει Ουσιαστικα ζωικα όπως θες πες το Είναι που δεν εχεις δει τα παιδικα σου ματια Όταν αγκαλιαζεις Καμμια λεξη δεν μπορει να κυριολεκτησει την ομορφια τους Μονο τοτε εισαι εσυ που μπορει καποιος να αγαπησει
από το πιο βαθυ κομματι της υπαρξης του Μονο τοτε Μην απομακρυνεσαι δεν οφελει
Η θαλασσα αγριεψε αυτές τις μερες και εριξε στην αμμο κατι προχειρες κατασκευες των προχειρα σκεπτομενων Ελληνων που κυνηγουμε κι εμεις σαν ολους τους Δυτικους και προσφατα και πολλους Ανατολικους την προσκαιρη λυση. Το ‘χουν πει τα τραγουδια, τα παλατια στην αμμο είναι ωραια τροφη για τον βορειά, τα κανει συντριμια κομματια. Απο το παραθυρο μου βλεπω τα συντριμια, αλλα βλεπω και μια απεραντη θαλασσα και μυριζω τη χειμωνιατικη αυρα της και μου ερχεται παλι στο μυαλο εκεινος ο στιχος που ειχα διαβασει για το Αιγαιο. Ευτυχια, ευτυχια πολύ κοντα στα δακρυα. Αναπνεεις καλα η καρδια δεν είναι βαρεια, εισαι ευτυχισμενος που ζεις. Εχει περασει καιρος νοσταλγω κάθε φορα που ερχομαι ότι πιο τρελλο και ευτυχισμενο ζησαμε μαζι στο συντομο χρονικο διαστημα που κρατουν τελικα αυτές οι τρελλες ευτυχιες που γεματες τρελα μας γεμιζουν τα πνευμονια οξυγονο και βλεπουμε σε κάθε τοπιο απεραντο ορίζοντα. Εσυ το λεγες αυτό όταν φταναμε σε εκεινο τον λοφο, ότι το νησι είναι ένα υπεροχο μερος και ποσο ηλιθιοι ειμαστε που δεν ζουμε ολοκληρα κάθε στιγμη του. Και απλωνες τα χερια σου να αγκαλιασεις οσο από τον οριζοντα μπορουσες να αγκαλιασεις. Περα από αναμετρησεις ότι χωραει στην αγκαλια μας είναι ο οριζοντας που πρεπει στον καθενα. Και εσυ εχεις μεγαλη αγκαλια και το πιο θλιμενο βλεμμα που εχω συναντησει. Ισως γιατι ξερεις τι χωραει μεσα στα χερια σου και που και που κατι σου ξεφευγει. Σε ολους κατι μας ξεφευγει μικρε ηρωα του παραμυθιου.. σε ολους. Oμως αυτές τις μερες που γιορτασες κι εσυ όπως κι ολος ο κοσμος, έναν ακομη χρονο που εφυγε για να τον διαδεχτει ο άλλος.. εσυ ειμαι σιγουρη ότι θα καταφερεις να συλλεξεις παλι με συγκινητικη προσοχη ότι μισεψε η αγκαλια σου μεσα στα χρονια. Ξερεις να το κανεις οσο κανεις και όταν θα ερθει η ωρα… oσα χρονια και να περασουν… θα εισαι εκει Κι εγω θα σου ψυθιριζω παντα τα λογια του... που πιστεψε σε ολες στις ουτοπιες του καιρου του και παλεψε για αυτές ακομη και από τις πιο αγριες εξοριες. Και παλι αυτά τα λογια εχω να σου χαρισω σε αυτό το μεταιχμιο του χρονου. Είναι λογια ενός ρομαντικου αγωνιστη όπως εισαι κι εσυ. Κι εκεινη τη μερα που στο ειχα πρωτοπει το πιασε εκεινη και δακρυσε νομιζω ηταν από ευτυχια και καμαρι. ναι ωραια ειναι να 'σαι κοντα στους πιτσιρικαδες..οπως λες οι δυο φωτο ειναι απο το μπαλκονι μου στη Ροδο και η πανω αφιερωνεται στη Τιτσα που τοσο την αγαπησε
Δεν ξερω εάν είναι οι νεκροι σωζουν τους ζωντανους Μακαρι όμως η απουσια τους να διδασκει Να διδασκει εστω και εκ των υστερων ενα ηθος που φαινεται να απουσιαζει ολο και περισσοτερο από τα πραγματα . Στο βωμο του ενός η τους αλλου κερδους υλικου ηθικου υπαρξιακου εμεις οι ανθρωποι θυσιαζουμε τις διπλανες μας ευαισθητες ψυχες. Εκμεταλλευομαστε τις αδυναμιες τους ,την αναγκη τους για συντροφια ,τη αφορητη μοναξια των ημερων. Πληθαινουν οι τυμβωρυχοι που λεηλατουν ασυνειδητα τα πραγματα που αυτή η ευαισθησια εμπιστευεται σε οποιον σκυβει για λιγο και παρηγορει τη μοναξια. Με στεναχωρησε πολύ που με τον θανατο της Μαργαριτας Καραπανου συνεπεσαν δυο εκδοσεις με υλικο πολύ προσωπικο,αλληλογραφιας,ημερολογιων το οποιο αλλοι εξεδωσαν. Με στεναχωρει πολύ που στα δελτια τυπου της αναγγελιας του θανατου κυριαρχουν αυτές οι εκδοσεις εναντι των αλλων πολύ σημαντικων βιβλιων που η ιδια εγραψε σε νεοτερη ηλικια και όταν ηλεγχε τον εαυτο της, την εκφραση της όταν ελαμπε το ταλεντο της. Μοιραια αντιμετωπιζω τουλαχιστον με καχυποψια, το γεγονος ότι λιγο πριν τον θανατο της γινεται κατι το οποιο θα μπορουσε να μην θεωρηθει θεμυτο.Βρισκω μια βεβηλη ενεργεια σε ότι μπορει να χαρακτηριστει καπηλεια. Το βρισκω βαρβαρο απεναντι στην ανθρωπινη υποσταση. Αυριο Παρασκευη κηδευεται η Μαργαριτα Καραπανου . Ειθε οι νεκροι να διδαξουν κατι τους ζωντανους που εμειναν πισω, τουλαχιστον να αναρωτηθουν για το τι εκαναν πως το εκαναν ποτε το εκαναν. Να αναρωτηθουν εστω αν υπαρχει οριο στο προσωπικο οφελος όταν απλα χειριζεσαι την μοναξια και τη δοκιμασμενη υγεια ενός ανθρωπου.Στη σκακιερα την μια παιζουμε από τη μια και την άλλη από την άλλη. Δεν εχουμε εξασφαλισει καμμια μονιμη θεση στην πλευρα του επιθετικου. Οι ρολοι αλλαζουν και αλλαζουν βιαια ας το αναρωτηθουν αυτοι που σταθηκαν διπλα της με ιδιοτελεια. Ισως από εδώ και μπρος να ‘υπνοβατουν’ ανησυχοι στον υπνο τους και εκει που νομιζουν ότι θα λενε ΝΑΙ η ζωη,εκείνη θα τους απανταει ΟΧΙ, γιατι καποια στιγμη η ζωη οσο ‘αγριως απιθανη’ κι αν είναι ξερει να ανταμοιβει η τουλαχιστον ετσι θελω να πιστευω.Οι λυκοι παραμονευουν να ειστε σιγουροι.. Κασσανδρες.. Ορισμενα απο τα βιβλια που εγραψε η Μαργαριτα Καραπανου ειναι Η Κασσάνδρα και ο Λύκος 1976 «Ο υπνοβάτης» (1985) ,Rien ne va plus» (1991) «Ναι» (1999), «Lee και Lou» (2003), «Μαμά» (2004) αρκετα με τον παραπολιτισμο και τον voyeurism ας βαλουμε ενα τελος... και θελω να τελειωσω με μια προταση που σκεφτηκα χτες με τη βροχη..οτι ισως αξιζει να μην ξεχναμε....η ευτυχια μας επισκεπτεται απροσμενα σαν την πρωτη καταιγιδα του φθινοπωρου που δινει πνοη στο χωμα ..αν δεν την υποδεχτεις ξυπολητος φευγει... οσο αναπαντεχα ηρθε... σαν τη καταιγιδα κοπάζει η ευτυχία...οπως κοπάζει και η ζωή αναπάντεχα
Αυτες ειναι εικονες κοκκινες... και αφιερωμένες...Το κυνηγι του ηλιου με αεροπλανο... και ξυπολητα ποδια
Ο ήλιος δεν το βαζει κάτω ποτέ,ούτε κι εσύ...
Στη πολη του καφε και του τσιγαρου... χιονισε. Απεναντι απο το δωματιο του ξενοδοχειου μου... πανω στο καναλι...3 ποδηλατα κι ενα παγκακι...περιμενουν... να κοπασει το χιονι
Στο απεναντι παραθυρο..μια κοπελλα.. φωτογραφιζει και εκεινη....Και εγω που νομιζα οτι ησαν συνηθισμενοι οι ντόπιοι στα χιονισμενα τοπία...Σου πήρα ρούχα ζεστά για το κρύο..Οταν βγήκα στο δρόμο χιόνιζε πάλι κι ας είχε βραδιάσει..Περπάτησα αργά και σταθερά και δεν γλίστρησα..
Που αρχιζει και που τελειωνει η αφηγηση και εκει μεσα που κατοικει η αληθεια..Στο αργυπνο βλεμμα στην αεναη παρατηρηση; στην επικοινωνια που χτιζεται βημα βημα; στην ασιγαστη περιεργεια; Τι λενε οι ιστορίες μας σαν πεφτει το βραδυ; Αλλα λογια απο εκεινα που αρθρωνουμε το πρωι;
Το φεστιβαλ μας φιλοξενει κλασσικα στα στεκια του Βαρδαρη.καθε διαδρομη για το ξενοδοχειο αποκαλυπτει αγνωστες πτυχες της Θεσσαλονικης.Να οπως σου λεγα υπαρχει το Λαικον σινεμα με ξεγυμνωμενες ταινιες που για καποιους θεωρουνται ..οξυγονο Χα!!
Οι αλλες φωτο ειναι απο την κουβεντα που καναμε με τον Στεργιο για τις νεες ταινιες μας και ηρθαν και κατοικησαν προσωπα απο το παρελθον και τιμησαμε τη μνημη τους με πτυχες αγνωστες και αφηγησεις που καποια στιγμη εγιναν σχεδιαγραμμε στο χαρτι Δεν ξερω τι εγινε με τη μοιρα Μιρα την αλλη μερα Εκεινο το βραδυ ειπε οτι ηταν κουρασμενη και θα πηγαινε για υπνο
Ο Παναγιώτης είπε να ανέβουμε απο τη Λέοντος Σοφού προς την Εγνατία, έτσι γιά αλλαγή Δυο η ώρα το βράδυ τι θα βρούμε δηλαδή στη Λέοντος Σοφού; Κάτι θα βρούμε είπε.. Λίγα στενά πιό πάνω έβαλε το μάτι του σε μιά μεταλλική κατασκευη που έμοιζε με τις κάμερες των Ολυμπιακών αγώνων δεν ειχε ομως καμερα απλα ενα κατοπτρο που πολλαπλασιαζε την εικονα. Κι εγω στάθηκα απο την άλλη πλευρά και φωτογραφησα το μάτι του. Kαι εκεινος σταθηκε απο την αλλη πλευρα και φωτογραφησε το ματι μου...Εγω περνάω μωβ περίοδο γιά αυτο φαινεται κατοίκησε το μωβ την εικονα που εκανα του Παναγιωτη.. παρ οτι βλεπαμε το ιδιο ...η μια μωβ η αλλη κιτρινη.. Ετσι ειναι το βλεμμα.. αλλοτε έτσι κι αλλοτε αλλιως Τα μάτια του Παναγιώτη Ευαγγελίδη όπως τα είδα εγω μεσα απο την εγκατασταση της Δανάης Στράτου στη Λέοντος Σοφου
Κοιταξε τον παπαγαλο βαθεια μεσα στα ματια και του ειπε Παρε την ψυχη μου μια βολτα Και αυτος πιστεψε Περασε αδιαφορα μπροστα απο τη βιτρινα του doll house που πουλουν τους taylor made συντροφους Και ειπε όχι προτιμω την περιπετεια Εξ αλλου η περιεργεια δεν τρεφεται με λυσεις taylor made Και περπατησε Πηρε τον μακρυ δρομο εκεινο της περιπετειας...........αφιερωμενο
Το παρον είναι παντα άλλη υποθεση από το παρελθον.Και οι ηλικιες και τα προσωπα και οι ρυτιδες που μαρτυρουν τις διαδρομες μας και όλα......Αλλα για αυτό εχει χαζι η ζωη γιατι μας δειχνει και αλλα καινουργια.......Εκει που νομιζαμε ότι τα χουμε δει όλα Για σκεψου…ξαφνου ενα φως μεσα από το σκοταδι σαν εκεινο του κηπου Για δες καλα τι παιχνιδια σκαρωνει..Μην πολεμας τα παιχνιδια Γιατι η τρυφερη παιδικη σου φυση που τα γουσταρει………… σε προδιδει Ομορφα σε προδιδει Ο ανώτερος άνθρωπος, περισσότερο από κάθε τι , αφιερώνεται στη Σοφία και την Αγάπη . Το πρώτο είναι θνητό αγαθό ενώ το δεύτερο είναι αθάνατο……Επίκουρος Μα κι αν καποτε ηξερες να αγαπας όπως λες … τωρα τι θες;να το ξεχασεις;
Χθες που μου λεγες με υγρα ματια την ιστορία για το πως ο αγαπημένος σου σκυλος ξεψυχησε στα χερια σου ενω του ελεγες με χαδια πως θα πατε εκδρομη θυμηθηκα τις εικονες που εκανα στο δρομο προχτες παρατηρωντας ενα σκυλο να ξαποσταινει πανω σε ενα πεταγμενο στρωμα
Αμεριμνος μεσα στην βουη του δρομου χαζευε αυτοκινητα και κοσμο καθισμενος σε μια ποζα που μου θυμισε εσενα οταν τεντωνεις τον λαιμο σου
Παντως να ξερεις εκει ηταν το δακρυ στην ακρη των ματιων οταν ελεγες για τον πως τον τυλιξες πως τον σηκωσες και πως ταξιδεψατε μαζι να τον πας στο τελευταιο του επιγειο σπίτι
Κι ολα ξεκιησαν γιατι σε ποναει το χερι που εχει ακομη μνημες απο εκεινη τη μερα που με τα χερια σου τον συνοδευσες..και μετα ο σκυλος σηκωθηκε να φυγει..
Όταν εχεις ανοικτα ταυτοχρονα 3 βιβλια νομιζω ότι τελικα δεν μπορεις να διαβασεις κανενα δεν μπορεις να συγκεντρωθεις ολοκληρωτικα σε κανενα Συμβαινει ορισμενες φορες να μην καταφερουμε να τελειωσουμε ένα βιβλιο,όπως το θελαμε παρ ολη την επιθυμια και την προσπαθεια… Καποια στιγμη όμως αυτος ο λογαριασμος με αυτο το βιβλιο καλο είναι να τελειωνει
Όχι ότι το λησμονουμε ,όχι ότι δεν αποτελει πολυτιμη περιουσια της μνημης Όμως επιτελους το κλεινουμε, του χαιδευουμε απαλα τη ραχη, το βαζουμε σε ένα ομορφο σημειο της βιβλιοθηκης,να το αντικρυζουμε που και που με γλυκυτητα και εντιμοτητα για ότι μας χαρισε η αναγνωση του και το αφηνουμε εκει κλειστο. Αλλιως δεν μπορουμε ουσιαστικα να διαβασουμε κανενα καινουργιο Ποσο μαλλον αν εχουμε τρια τεσσερα βιβλια ταυτοχρονα ανοικτα ,με την συνεχη σκεψη ότι τα εχουμε αφησει υπολοιπα και για αυτό δεν γινεται να κλεισουν Η εικονα μεταφορικα και κυριολεκτικα λεει ότι σε ένα τοπιο με τρια βιβλια ανοικτα το ματι πηγαινει από το ένα στο αλλο ετσι και η σκεψη ετσι και το συναισθημα αρα πουθενα δεν βρισκεται ολοκληρωτικα Σε ένα τοπιο με ένα βιβλιο ανοικτο το ματι συγκεντρώνεται εκει Οσο διαβαζει η ψυχη εννοειται ότι θυμαται ότι προηγουμενα βιβλια εχει διαβασει και κανει διαλογο μαζι τους γαιτι η μνημη είναι εκει και δουλευει ακουραστα και καλα κανει Όμως εδώ το τοπιο είναι ξεκαθαρο κι αυτο βοηθα και τη ψυχη να είναι καθαρη και τα ποδια να περπατουν πιο αναλαφρα όλα τα ανοικτα βιβλια που κραταμε ανοικτα γιατι δεν βρισκουμε τη δυναμη να τα κλεισουμε όχι για να τα ακυρωσουμε αλλα για να τους δωσουμε με γλυκυτητα και χαδια την πραγματικη ομορφη θεση που τους ανηκει σε ένα αγαπημενο ραφι της βιβλιοθηκης κλειστα πια περιουσια της μνημης
Last night you were in my dream we were in a huge toy store we kept meeting in different corridors as we could not find what we were looking for And then you offered to help find……what we were looking for There was a curtain...and yes I wanted to see what is from the other side of my life and do you know what i found..I may be able to tell you when I see you...... and yet again I may not be able. who knows a curtain often hides light or prevents it from shining
το μπλοκακι μου αυτο οπως με ενημερωσε ο φιλος Οδυσσεας που διαβασε ΤΑ ΝΕΑ το Σαββατο http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=1400120 συμμετεχει στα Οσκαρ των μπλογκερς !! στο 5ο ετήσιο διαγωνισμό Weblog της Deutsche Welle Στο λινκ αυτο μπορειτε αν σας αρεσει το μπλογκ να το ψηφισετε...http://www.thebobs.com/index.php?w=1194965642306678GSKZTWSH Οι φωτο ειναι μια τελευταια απο ενα ταξιδι εσωτερικο που καθρεφτιστηκε σε ενα παραθυρο γιατι κατι προσπαθουσα να πω σε καποιον και δεν ξερω αν με ακουγε... και η αλλη ειναι απο μια θαλασσα πλατεια που αντικρυζα πο το παραθυρο μου αυτο το καλοκαρι
είσαι τόσο οργισμένος και θλιμένος είσαι ίσως..κι ετσι αυτη η οργη σου για να γινει εύφορη και δημιουργική δεν θέλει αντίλογο ,θέλει αγκαλιά να γαληνέψεις...
Tο σπαρτάρισμα του αρτιγέννητου. Ξεψυχώ και γεννιέμαι.
Γίνομαι άκρως ευαίσθητη και ταυτόχρονα μένω ασάλευτη… προσηλωμένη Δι' υπερβολήν της ερωτικής αγαθότητος έξω εαυτού γίνομαι…και προς το εν πάσι κατάγομαι κατ' εκστατικήν υπερούσιον δύναμιν Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω κατά πάντα και διά πάνταΠράξη ευχαριστίας και ελευθερίας απογυμνώνει απ' όλα Προσφέρω τα πάντα, με μια ευχαριστιακή προσφορά. … είμαι αληθινά άνθρωπος.. Προσφορά, αύξηση, κένωση, πλήρωμα, ταπείνωση Tο σπαρτάρισμα του αρτιγέννητου. Ξεψυχώ και γεννιέμαι. Γίνομαι άκρως ευαίσθητη και ταυτόχρονα μένω ασάλευτη… προσηλωμένη Είμαι ελεύθερη εαυτού..Έχω άλλους νόμους ζωής, αιωνίου και ακαταλύτου. Πέφτω στο κενό, καταποντίζομαι , και πλημμυρίζω ζωή Είναι ώρα σιωπής ,απολύτου και λάλου. Σιγά πάσα σαρξ βροτεία, και άκούγεται ο λόγος Τίποτε δε γίνεται μηχανικά, μαγικά. Τίποτε δεν είναι θαμπό και σκοτεινό, αν και είναι υπέρ λόγον. Και έτσι τίποτε δεν μένει άσαρκο…. αίμα εκχυνόμενον, αίμα που αθόρυβα χύνεται στις φλέβες της ζωής και της ελπίδας Kαι η ευχαριστία μεν ουδέν προστίθησιν, εμέ οίκειοτέρα εσού κατασκευάζει Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω κατά πάντα και διά πάντα Είναι όλα παρόντα, συγκεκραμένα στο φως του προσώπου σου και το γλυκασμό της εσού ωραιότητος.
Το τελος του κοσμου αναγγελει μια ξυλινη ταμπέλλα λιγο μετα τον Λιμνιώνα στη Νοτιοδυτική Σάμο..Τρια χιλιομετρα χωματοδρομος σκαλισμενος πανω στο βραχο και στο τελος του εκει κοντα στο τελευταίο ακρωτήρι ένα μικρο σπίτι. Μια σκεπη με δυο περιστερια που κοιτάζουν το ενα το άλλο Ενώ πλησιαζουμε ακουμε τον ηχο της γεννητριας Το ρευμα δεν εφτασε ως… το τελος του κοσμου... πως αλλωστε;..χτες μου λεγες ότι τα μερη που αγαπας δεν εχουν ρεύμα..χτες δεν ηξερα ότι θα εφτανα σε ενα μερος χωρις ρευμα, ισως ένα μερος που θα σου αρεσε εδώ τοσο απομακρα… «6 χρονια από τη ζωη μου εφαγα για να φτιαξω το δρομο» λεει ο Αντρεας, «Αδειες διατυπωσεις διαδικασιες και μετα αρχισε να ερχεται ο κοσμος σιγα σιγα το μαθαιναν Ζούσα με τη γυναίκα μου τότε… Τι ζούσα δηλαδη;… μόνος μου ήμουν μαζι της… και χωρισα Εκανα μονος μου ολες τις δουλειες, ψηστης, μαγειρας σερβιτόρος όλα Ερχοντανκαποιες γυναίκες μέσα στη κουζίνα,πελάτισσες και μου λεγαν «Να σε βοηθησουμε» « Όχι» τους ελεγα «Να πατε στους αντρες σας».. Και κάθε βραδυ εβγαινα εδώ στο βουνο και του φωναζα ΑΚΟΜΗ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ φωναζα… δεν με ακουει ελεγα .. Μια μερα ερχονται δυο τρεις παρεες βραδακι ητανε, λενε μετα το φαγητο να παιξουμε τα φιλακια. Ηταν κι εκεινη εκεινο το βραδυ εδώ με την αδελφη της .Της λεω «Θελεις να παιξεις» «Ναι» λεει γελωντας «αλλα εχει πεναλτυ το παιχνιδι» «Τι σημαίνει αυτό;» ρωτάει «Σημαίνει οσο θα μαστε ενωμένοι θα με φιλας!" Χειροκροτησε η αδελφή της «Ναι Ναι» είπε Και παιξαμε το παιχνδι και τη φιλησα αυτό ηταν Ηταν το τελευταιο βραδυ που του φωναξα ΑΚΟΜΗ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ … και με ακουσε Εκείνη ηρθε να ζησει μαζι μου Από την Αυστρια ηρθε σε αυτή την ερημια, να ζησει μαζι μου. Της αρεσει εδώ. Κυρίως της αρέσει να μαζευει τις ελιες. Με ακουσε τελικα και μου εστειλε αυτή τη γυναίκα.. τι να σου πω καλη γυναίκα.. με φροντίζει..Που να δεις πως με φροντίζει.. να σήμερα το πρωί σηκώθηκα χαραματα να φερω βενζινη για τη γεννητρια Όταν γυρισα μου λεει «πεσε να ξεκουραστεις» Ηρθαν πελατες ουτε που με ενοχλησε, τα εφτιαξε όλα μονη της, για να ξεκουραστω Καλη γυναικα σου λεω .Το χειμώνα παμε στην Αυστρία Παλι καλα που με ακουσε και μου εστειλε Αυστριακια φαντασου αν μου εστελνε Κινεζα! και κάθε χειμωνα να πηγαινα στη Κινα. Αλλα μου εστειλε Αυστριακια και τωρα μαθαινω Γερμανικά στην Αυστρία και εκεινη το χειμωνα μαγειρευει σε ένα γηροκομείο.Είναι καλη με αγαπάει. Που να το φανταζομουνα στα εξήντα μου να βρω τετοια γυναίκα .Με φροντίζει προλαβαίνει τα πάντα.Μόνο που δεν τρώει. Βαρεθηκε τα φαγητα τοσα χρόνια στις κουζινες Τρωει μονο ψωμι τυρι και μια μπύρα. Να την ειδες πριν αυτό είναι το φαι της.Είπα πριν λίγα χρόνια να το πουλήσω «Αν το πουλήσεις λεει θα πάω στη μάνα μου» Τοσο πολύ το αγαπαει το μερος μου σαν κι’εμενα Που να το φανταζόμουνα Και να σου πω τοσα χρόνια δεν τον ευχαριστησα Πέρσυ εκει που καθαριζα τα χορτα να εκει κατω τις ελιες βλεπεις Εκει λοιπον σωνεται η βενζινη από το μηχανημα Φυσουσε ένα αερας πιο πολύ από τωρα Ξαποσταίνω κοιτάω πάνω και του λέω «Θεε μου δεν σε ευχαριστησα ποτε για τη γυναίκα που μου εστειλες Το ξερω Τωρα θελω να σε ευχαριστησω Τωρα καταλαβα ότι με ακουγες Σε ευχαριστω» Και εκει που το λεγα σταματησε ξαφνικα ο αερας και πηρε παλι μπροστα το μηχανημα και εκοψα τα όλα τα χορτα.Παλι τον ευχαριστησα.. Εκεινη την ωρα βγαινει η γυναίκα του στη πορτα του κανει ένα νευμα στη γλωσσα τους με τα ματια μιλησαν και εκεινος πεταγεται και παει κοντα της «Να βάλω ενα γλυκο» ρωταει βγαινοντας «Ναι ευχαριστω» Εχω ακομη τη γευση από τη γλυκια ιστορια του Αντρέα Αφιερωμενο στον Α.. αντι για άλλη απαντηση γιατί τα δικα μου λόγια μάλλον..δεν φτανουν
Sans toi les emotions d'aujourdhui ne seraient que le peau morte des emotions d'autrefois.. κι'εκει που διαβαζω αργα για αξεδιψαστα θέλω... βλέπω το ανοιγμα της ράχης του βιβλίου να αναπαυεται συμμετρικα με την ελαχιστη σκουρα σχισμη αναμεσα στα ποδια μου
Tο στομα μπορει να πιει τη γευση των χειλιων;..Οι φίλοι μας οι σοφοί της ανατολής θα έλεγαν ότι είχαμε συναντηθει μια δύο ισως και πιό πολλές φορές σε άλλες ζωές όπου φτιάχναμε άλλες δουλειές ,αλλά καλλιεργούσαμε τις ίδιες ψυχές..αλλιώς πως να εξηγήσω ότι γράφεις έτσι για εμμονές που γνωρίζω σα δικές μου..πώς με κιτάπια της ανατολής;
Είμαι γεμάτη απο τα χάδια σου ,γεμάτη δάκρυα,ένα μικρό κορίτσι 8 χρόνων καρφώνει το βλέμμα της στα κλαμένα μάτια μου..ακόμη με κοιτάζει με μάτια πράσινα σαν τα δικά σου στο φως..Ηθελα να σου πω κι άν χαιδευομαι χωρις εσένα, είναι που με εσενα χαιδεύομαι έτσι...
Καθε τελος είναι μια καινουργια αρχη.. Οι μικροι θανατοι δεν είναι παρα οι αλλαγες που φέρνουν οι εποχες για να συνεχιζει η φυση να ανθιζει και να κυλαει η ζωη.. Το ξερεις Δες όλα τα σημαιακια από τις πολεις και τις χωρες που δειχνουν ολους αυτους τους αναπαντεχους επισκεπτες που σου κτυπησαν την πόρτα από ολες στις μεριες του κοσμου και αφησαν ένα μικρο λουλουδι, η ενα σπορο στη πορτα σου Για να σου θυμισουν κατι που ξερεις τοσο καλα Καθε τελος είναι μια καινουργια αρχη Ακουγεσαι διαφορετικα Αν επιστρεψεις στο κεντρο… Μην κλεισεις εντελώς πισω σου τη πορτα Ασε μια χαραμαδα για να γλιστραει το φως.. και ίσως καποιος ηχος… η καποια μουσικη ..Ε? Σε παρακαλω
Μιά φορά κι ένα καιρό μία διψασμένη χελώνα έβγαλε φτερά στα πόδια..
αφιερωμένο ποστ σκυτάλη...στον Α.Α που δίνει φτερά στα λόγια...
"The habit of ignoring Nature is deeply implanted in our times. This attitude reminds me of people who never look in the eye; I find them disturbing and always have to look away."-Marc Chagall (1887-1985) Russian artist/painter
Μαλλον επειδή ειχα ακουσει καλα τον Σαγκάλ έπιασα ενα βλεμμα πανε καποιες μερες..
Καταλαβα ίσως πως βλεπεις από το υγρο και ταυτοχρονα διψασμενο βλεμμα σου στη συναντηση ..Ειχε μια σχεδον υποπτη για το μεγεθος της ζωντανια που εμενα μου προκαλεσε αμηχανια ..και λεω "μπορει κανεις να κοιταζει ετσι βαθεια".. αλλα και μετα σκεφτηκα ότι αυτό δεν μπορεις να το υποκριθεις η το εχεις η δεν το εχεις παρ' 'όλα αυτά, η δυναμη του εμενα μου προκαλεσε αμηχανια και εστρεψα το δικο μου αλλου γιατι αλλιως αισθανομουν ότι ηθελα να γελασω φωναχτα και να πω "Μα κοιτα γινεται να κοιταζει κανεις τοσο βαθεια!" ..και μετα μου λες ότι δεν υπαρχει ελπιδα... καπου στα υγρα βλεμματα κατοικει η ελπιδα κι αρκει ισως να της ανοιξουμε την πορτα και ωπ σαν φτερωτη χελωνα να τρεξει να πιει νερο και ας βροντοκοπαει μισανοιχτο πια το κουτι της πανδωρας ..Χα!
Ετσι παραλληρούσα γιατί ενας αναπαντεχος φιλος μου γραψε ..."Χτες, την ώρα που άρχισε να τρέχει το λάστιχο, βγήκε απ' το πουθενά, απ' την άλλη άκρη του κήπου η χελώνα μου κι έτρεχε, αλήθεια έτρεχε, φτερά είχε βάλει στα πόδια της, να προλάβει να πιει λίγο νερό. Μια στάλα φρέσκο νερό. " κι εγω διαβαζοντας αυτο για τη χελωνα δακρυσα... γιατι ακουσα ισως ο Απολλωνας για να φτιαξει τη πρωτη λύρα θυσίασε μιά χελώνα κι εφτιαξε τη λύρα με το καβουκι της..η γιατι όπως λεει ο φίλος μου ο Αντρέας... που σήμερα χει γενεθλια και Χρόνια του Πολλά.. ότι η χελωνα βρισκεται πίσω απο την εμπνευση του I-Ching, the Chinese book of change καθως πανω στο καβουκι της ειναι χαραγμενοι οι 12 μηνες που μετρανε τον καθε χρόνο,οι 4 εποχες που μετράνε τις αλλαγες και τα 5 στοιχεία της φύσης
Κοιτα, εγω γραφω ετσι επειδη απανταω στο λαστιχο που εριξες, με επιδεξιο λασο.. και παρ ότι τα χελωνισια ποδια μου ειχαν βαρυνει από ένα δυσκολο χειμωνα λεω ας πιω λιγο φρεσκο νερο που ερχεται και πιτσιλαει στη μεριά μου ...Ε δηλαδη πώς να μην γραψω έτσι βιαστικά και ακαταληπτα... όπως και η χελωνα βιαστικα θελω να πιω φρεσκο νερο...Η διψα που λεγαμε η γενικα... η βιασυνη Εγω ευπιστω στα σημαδια που αφηνει το λαστιχο στο υγρο χωμα.. ετσι θελω να δινω εμπιστοσυνη σε κάθε τι που περιεχει ευφορη υγρασια.. Επικινδυνο λενε..Επικινδυνο ξερουμε.. "αλλα το μονο αληθινο για αυτό και το μονο ενδιαφερον" ετσι δεν είπες; Πλακα εχει το λαστιχο που τρεχει σαν ερπετο που εγκυμονει νερο …..μου αρεσει ένα λαστιχο που τρεχει... ένα πλαστικο ερπετο πανω στην επιδερμιδα της γης.. που χυνει... σταλες φρεσκο νερο να πιει η γη να ξεδιψασει ....
Θελω να μπω στο παιδικο σου δωματιο... να ψαξω χωρις να αφησω ιχνη ..η να αφησω τεραστια μεγαλα ιχνη....Και να καρδιοχτυπω μηπως ακουσω μεγαλιστικα βηματα από τη μισανοιχτη πορτα.... και πρεπει να βιαστω η να κρυφτω η να βαλω τα καλα μου
Θα μαθω?? Όταν σταματησω να παιζω με παιδικα παιχνιδια ,να μην γρατζουναω τα ποδια μου... που γεμιζουν σημαδια και μου θυμιζουν σα χαρτης τη κάθε σκανταλια.. οταν σταματησω να κλαιω επειδη ειδα τη χελωνα σου να τρεχει να πιει και αναθάρρησα... και ετρεξα κι εγω, αλλα η χελωνα σου τρεχει σοφα ενώ εγω ντουπ!!
Τίποτα δεν αξίζει για μένα όσο η ζωή,τίποτα δεν είναι ψυχής αντάξιον Μπορούμε να αποκτησουμε βόδια και παχουλά αρνιά,να αγοράσουμε τρίποδες και άλογα,η ζωή όμως του ανθρώπου δεν γυρίζει πίσω έτσι και ξεφύγει απο την άκρη των δοντιών του..Αχιλλέας ραψωδία 1Ποτε θα σταματησει το κυνηγι των υλικων ονειρων μπας και καταλαβουμε οτι η ουσια βρισκεται μονο στα αυλα ονειρα..ποιος νομιζει ακομη οτι θα τα 'λιοφτά'!! θα τα παρει μαζι του?? Υπαρχει ενα πεπερασμενο οριο στο τι μπορει να καταναλωσει κανεις επι γης στη διαρκεια της ζωης του..Οποτε το να μαζευει λεφτα και υλικα, αυτοκινητα, μαρκες ρουχων, πανακριβα και αλλα αχρηστα αντικείμενα, απλα περιοριζει την ελευθερια του και την απολαυση της ομορφιας..η ιδιοκτησια εδω καθισταται ανελευθερια Η φυση ειναι τσαμπα ..για αυτο δεν τους νοιαζει να την καινε?? Η ανασα και ο ρυθμος της δειχνει που βρισκεται το καρδιοχτυπι μας..γραφω μανιφεστο γιατι το καμένο τοπιο της Ροδου μου καιει την καρδια.. Ο Ιβίσκος η αλλιως 'κινέζικο ρόδο' συμβολικα εικονογραφει αυτο το ποστ γιατι υπαρχει λογος! και επισης τον αφιερωνω στον Χ που αναρωτιεται με ασιγαστη περιεργεια
Έχει άπειρες πλευρές ο άνθρωπος, γνωρίζω λεει ο Αντρεας Αφού σαν τα πουλιά κι αυτός όλο πετάει Αλλάζοντας συνέχεια και δέντρο και κλαδί Από τον Τρότσκι στον Χριστό κι από το Χτες στο Αύριο Κι απ' το Μηδέν στο Άπειρο, ψάχνει μήπως και βρει Αυτό που ενώνει μυστικά Ανατολή και Δύση Κι αυτό που ανοξείδωτη κρατά τη θεία βρύση Κάνοντας όποιον αγαπά αστέρι του ουρανού And the sisters of mercy they are not departed or gone…αυτα ειπε ο Αντρέας που είναι φίλος..και τον ευχαριστω που ειναι φιλος και εχει και φετρα και αλυσιδες και ποιος ξερει τι αλλο..εχει..για αυτο ειναι οι φιλοι..http://sool4jo.tistory.com/656 οποιος θελει να ακουσει τραγουδακια του Αντρεα του 1971 εδω το λινκ!! γιατι All life is an experiment!! αληθεια???
"ειδα πουλια που δεν ειχα ξαναδει ποτέ και ελαφια να τρεχουν στο δρομο" κραυγη Νοτια Ροδος ο αγαπημενος μου τοπος παραδωμενος στις φλόγες ..Το στρωμα της καταστροφης
παντου απουσια στο ευλογημενο αυτο τοπιο...περσυ ημουν εκει οταν εφταναν τα σταχτια νεα απο την Ηλεια και πνιγαμε τον θυμο και τα δάκρυα μας στη θαλασσα θυμασαι? κι εσυ ελεγες ..σαν τα δεντρα..η κραυγη σου.. τι αξιζει κανεις να ζει αν σου καινε τις ριζες που με τοσο κοπο εσπειρες στο χωμα για να κρατηθεις? ..και τωρα χωρις ριζες και με καμμενα φτερα πως να αντικρυσεις τον οριζοντα ελεγες ..και τη σταχτια σου εικονα δεν ηξερα πως να παρηγορησω..παρα με χαδια και μελωδιες γεματες δακρυα..που ποτιζαν τις ριζες σου για να ανθισεις ξανα..Θα ανθισεις ξανα αραγε? σαν εκεινο το ονειρο που οραματιζομαστε ..οταν εκει που προετοιμαζομασταν για το θανατο... ειπαμε να αγκαλιασουμε, τη ζωη και να αψηφησουμε οτι με μανια και μενος μας εκαψε τις ριζες? join the group..help save what's left http://www.facebook.com/n/?group.php&gid=27056536413
καποιοι λενε οτι σε προηγουμενες ζωές...In prior lives, you promoted social reform and brotherhood, often at the expense of close personal relationships. Creativity was repressed in favor of work for the common good. Your past live's goals were based on bettering the human condition, yet you remained so detached from real people that the goal became an intellectual exercise. You have possibly spent past lives as a revolutionary, social worker, academic, or even a hermit.You still take pride in being different from other people,and often will maintain your individuality at all costs. Ευχαριστω τον Αντρεα που σημερα με αφορμη την ταινια ανοιξαμε τοσα κεφαλαια Λες να ξερουμε ηδη αυτα που δεν φανταζομαστε οτι ξερουμε?? τι μας εχουν πει τα μυνηματα που δεν καταφεραμε να αποκρυπρογραφησουμε? και γιατι η ασιγαστη περιεργεια οδηγει στο να συμπεριφερεσαι ως τελειως απροστατευτος και αυτο τι να σημαίνει άραγε και ηταν παντα ετσι? και μετα τι?
Με τη πνοη της αληθειας και τα φτερα της αγαπης αποκτουμε τη δυναμη της πετρας,τις ριζες του δεντρου,..οι ριζες μου βρισκουν χυμος στον αποτομο βραχο του νησιου και υψωνουν κορμοστασια περηφανου δεντρου, το δικο μου λιμανι αψηφα τον καιρο γιατι στα διαφανα νερα του καθρεφτιστηκες εσυ,ωραιος ,φωτεινος με τα ολοδικα σου φτερα, και απο τοτε οι αγκυρες εγιναν ριζες.. δες στο.. οτι καταφέρνει και ριζωνει στο βραχο..αψηφα τον ανεμο και κανει το φυσημα του..τραγουδι..ανοιξε ορθανοιχτα τα ματια της ψυχης σου και και αφησε μεσα τους να καθρεφτιστεις εσυ ωραιος ,φωτεινος με τα ολοδικα σου φτερα..χαρισε σου τη πτηση..γυρνα να δεις τον ουρανο ειμαι εκει για σενα συντροφος,στρατιωτης,συνοδοιπορος.. είσαι η πατριδα μου
Η ομορφια ειναι ενα ειδος πυροβολισμου.Μας βρισκει καταστηθα η καταματα και μας σκλαβωνει..αυτο εισαι ενας πυροβολισμος! μπαμ
Αγαπαω τη ζωη,αγαπαω εσενα φανατικα,αν αυτο στη βασιλεια των ουρανων με καθιστα εκπτωτο αγγελο,μακαρι στη πτωση μου να πεσω στην αγκαλια σου..φτερουγιζοντας να αισθανθεις τα παλλομενα φτερα μου σα καρδιοχτυπι.. μπαμ μπαμ μπαμ
ειχαμε μια κουβεντα για την προσευχη και αλλη και αλλη και μετα ρωτησαμε τι γινονται τα ταματα και ο ενας απαντησε οτι τα ταματα ειναι αωνια και αλλος οτι τα μαζευουν αλλα δεν εχει καμμια σημασια αυτο κι εγω μεσα στα ταματα... ειδα αντανακλασεις με εικονες συμβολικες......... σαν εκεινες που βλεπαμε στον καφε τοτε με τον Γιωργο στο Κουαρτετο και σκαρωναμε ιστοριες... και ετσι σκαρωσα και αυτες τις εικονες......... και τις αφηνω εδω ετσι ταξιδιαρικες που ειναι να φυλανε τα καρδιοχτυπια για μερικες μερες που θα λειψω στη Ροδο.... να φροντισω το φεστιβαλ, τις ταινιες που αγαπω, το διαλογο που ειναι η ανασα μας, τις συναντησεις μας και οτι μας κανει να μαθαινουμε πραγματικα να αγαπαμε γιατι όπως έλεγες... Η καρδια στην ερωτικη διαδικασια είναι ότι εισαι ένα κομματι μιας αρμονίας.Δεν χρειάζεται να δινεις για να παρεις, δεν χρειαζεται να πηγαίνεις με την πεποίθηση ότι θα πάρεις .Οσοι δίνουν ξερουν τι σημαίνει αυτό
Την αλλη εβδομαδα παιζεται η ταινια μου Κρατησε Με στο Λος Αντζελες http://www.lagreekfilmfestival.org/pages/films.html http://www.latimes.com/theguide/events-and-festivals/la-greek-pg,0,407460.photogallery?index=5 έτσι θυμηθηκα ενα κειμενο που ειχα γραψει περσυ οταν η ταινία εβγαινε στο σινεμα..Το μεταγραφω ως ακομη επικαιρο... Τα δάκρυα του άντρα που αγαπάω όταν βιώνει μια κατάφορη αδικία μου αποκαλύπτουν τη ρωγμή της ψυχής του. Είχε την τόλμη να την δείξει. Αφησε τα δάχτυλά μου να αγγιξουν τη ρωγμη του, την ένιωσα σαν ποτάμι έτσι όπως διέσχιζε τα σπλάχνα του. Ποτάμι εύφορο είναι η ρωγμή της ψυχής του. Ο μόνος χάρτης που αποκαλύπτει τη γεωγραφία του ονείρου του. Εγώ την ρωγμή του εμπιστεύομαι. Την όμορφη, εύφορη, βαθειά ρωγμή του. Όσο κι αν φαίνεται σε κάποιους -μερικές φορές και σε αυτόν- αδυναμία, πιστεύω ότι είναι πυγμή, η δύναμη του αλώβητη. Εκεί πηγάζει η δύναμη που ακόμη και μετά από μια καμπή θα ξαναζωγραφίσει το δικό του νέο χάρτη της ιστορίας. Στις ρωγμές μας κατοικούν τα βαθειά ίχνη μας, εκεί στο βάθος τους βρίσκεται η ομορφιά μας. Αυτοί είναι οι χάρτες μας, με ρωγμές σαν ποτάμια που κυλούν…Όσο δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει τόλμη να ομολογούμε τα συναισθήματα μας. Όσο δεν τολμούμε να είμαστε κοντά στην ανθρώπινή μας φύση που είναι εύθραυστη,λαίμαργη αλλά και τρυφερή, που είναι δημιουργική, που απαιτεί να βρίσκεται σε καθεστώς αποδοχής άρα και ελευθερίας, τόσο θα βουλιάζουμε στην έλλειψη χαράς, χωρίς να απολαμβάνουμε την ομορφιά που τόσο πλούσια μπορεί να χαρίσει μια σχέση ισοτιμίας και αποδοχής. Η κοινωνία δεν μας θέλει σε σχέσεις ισοτιμίας, γιατί τότε θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε πολλά από τα πρότυπα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τα κέντρα εξουσίας που ρυθμίζουν τη ζωή μας άρα και τα καταναλωτικά μας πρότυπα, και το κυριότερο, την καθημερινή αισθητική και ηθική μας συμπεριφορά. Η ηθική κατοικεί μόνο στην τόλμη και ας μου πει κάποιος εάν θυμόμαστε από την ιστορία τους τολμηρούς με βαθειά ηθικά ερείσματα ελευθερίας και δικαιοσύνης η εάν θυμόμαστε τους υποκριτές που επεβίωσαν με φαινομενικά λιγότερες γρατζουνιές αλλά με βαθειά άρρωστες ψυχές…Η ταινία αυτή μου έχει κάνει ήδη πολλά δώρα. Το πιο σημαντικό, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω αυτον τον άντρα που με έκανε να τον ερωτευτώ με όλη μου τη καρδιά, γιατί μου είπε «κράτησέ με» σε μια φάση κρίσιμη για εκείνον. Να βρεθώ κοντά του, για να ξαναβρεί τη δημιουργική του δύναμη, να φορέσει τα φτερά της λύτρωσης και της ελπίδας, να αγναντέψει τον ορίζοντα που έχει τόσο ανάγκη. Μου το είπε με την πιο σπαραχτική κραυγή που έχω ακούσει ποτέ. Εγώ το άκουσα σαν το πιο τρυφερό επιτακτικό αίτημα που έχω ακούσει ποτέ. Έτσι έγινε η μόνιμη μελωδία που ακούω από τότε στα αυτιά μου. Ο ήχος της φωνής του έγινε ένα χέρι που τεντώνεται, όπως οι χορδές της φωνής, γυρεύοντας με δάχτυλα που πάλλονται να κρατηθεί από ό,τι θεωρεί ελπίδα. Εγώ είμαι εκεί, δεν τράβηξα το χέρι.
Η προσευχη συνδέεται βαθιά με τη δυνατότητα μας να αναφερόμαστε στον αλλον.Μας μαθαίνει να ζούμε,δίχως να περιμένουμε να δούμε αμέσα αποτελέσματα.Μας μαθαίνει να αγαπάμε δίχως να ελπίζουμε να λάβουμε ανταπόδοση,μας μαθαίνει απλώς να είμαστε δίχως να απαιτούμε ,να κατέχουμε...Ευχαριστω τον Κώστα Ντ. για τα εργαλεια της προσευχης και τα λόγια του μοναχού που κουβάλησε απο τον Αγιον Ορος..σωσίβιον.. Η εικονα της Αγίας Παρασκευης ντυμενη στα ταματα.. βρισκεται στην Εκατονταπυλιανη....κοντα στον νιπτηρα
Ολοι μας πρεπει να διαθετουμε χρονο για να αποσυρομαστε,χρονο για προσευχη.. Η αγαπη δεν ειναι ενα ξεχυλισμα που θυμιζει νερο που χυνεται στην αμμο η σε ενα κουβα με τρυπες
Ετσι λοιπον αποσυρθηκαμε για λιγες μερες σε ενα ευφορο μερος σε ενα ευφορο τοπιο στην Παρο παλι ,τυχαια συμπεσαμε με τον Παριανο Αμπελωνα..ακολουθήσαμε καποια απο τα βηματα τους ,ηπιαμε κρασι..καθως ξεπηδαγε απο τους αιωνες..που θα λεγε και ο ποιητης..Ακομη επιμενουν εκει οι μυρωδιες της ανοιξης..και οι Λευκες επιμενουν να ειναι ενας ηρεμος και φιλοξενος τοπος χαρις στο μερακι του Γιώργου και των φίλων του
αυτη η τελευταια εικονα δεν σχετιζεται αμεσα με τα παραπανω σχετιζεται ομως με το προσφατο ταξιδι στη Παρο και ειναι απο το Οινοποιείο Μωραιτη ...μια μεταλλικη λεπτομερεια..καποιοι θα νοιωσουν γιατι μπορει να ανηκει σε αυτο το ποστ αυτη η εικονα περα απο τη χρονικη συμπτωση..και εβαλα δυο ακομη εικονες απο τις Λευκες στο αλλο μου μπλογκ απο τον περιπατο στο χωριο
πριν απο λιγες μερες που ημουν στη Παρο σηκωσα τα ματια μου ψηλα στον ουρανο και ειδα αυτον τον γλαρο..και ακολουθωντας το πεταγμα του εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες... θυμηθηκα αυτο που ειχες πει για τα φτερα της λυτρωσης και της ελπίδας
στα εχω φυλαξει τα φτερα σε μερος δροσερο να τα παρεις οποτε θελεις να τα φορεσεις να απογειωθεις μακρυα απο οτι δεν σε αφηνει να πεταξεις...
στους πριγκηπες ταιριαζουν τα ωραια ,τα ομορφα φτερα και ο απεραντος ορίζοντας γιατι ετσι το ζωγραφισε η μοίρα για το δικο τους ουρανό και κατι ηξερε κι εκεινη οταν εβγαλε τα ωραία της χρωματα και εφτιαξε τετοιους ουρανους
while in Goa my fascination of discovering human expressions on rocks and tree formations on the sand... continues
every landscape a fertile challenge ..for interpretation
as i say farewell to Goa I hope my quest for the unexpected adventure of seeing will continue in the less exotic places i will visit in the next few weeks..cause as my riend the Indian yoga teacher said... spiritual connects never grambles ..and although i didnt take up Yoga i did continue walking in quest for the spiritual exercise of seeing 
Εκ των 10 εντολων του Μαρκ Αμερικα
και πλανταζουμε στο κλαμα και τους γραφουμε παραμυθια και ραινουμε τις πληγες με δακρυα και στολιδια μας και γιανουν..και υπαρχουν αγορια που κλαινε γοερα και ετσι τραγουδανε το δικο τους μοιρολοι ..
Παρουσιασε με πολυ συγκινηση ο Αλεξης Κωτσαλας 
Η συγκινητικη συμμετοχη των εθελοντων εκεινων που βρισκονται απερισκεπτα, η μετα απο προιον πολυ ωριμης σκεψης και αυταπαρνησης στη πρωτη γραμμη και αυτη ειναι ενα σκηνικο που επανλαμβανεται. Αλλα συχνα η ανθρωπινη αυτη δυναμη, δεν μπορει να προλαβει εκ των υστερων οτι καταστρωθηκε ποιος ξερει για ποιους λογους..με ποιο σχεδιο... 
Μια ελαχιστη πικρη μνημη απο τις περσυνες φωτιες στη ΡοδοΥπαρχει καμμια περιπτωση να ποινικοποιηθει η οικοδομηση καμμενων περιοχων; Η μολις ξεχνιεται το καθε καμμενο τοπιο. οι πολεοδομιες γεμιζουν απο αδειες για οικοδομηση των καμενων περιοχων; Και μην ακουσω για τουριστικη αναπτυξη.. Τρομαρα σας! ..Δηλαδη ποιος τουριστας θελει να βλεπει τεχνητο γκαζον που ρουφαει το ελαχιστο νερο που μας απομεινε και να βλεπει στο βαθος καμενα δεντρα; Πατε καλα; Και τι ξαπλωνετε τις κοιλαρες σας στα ντε μεκ , κυριλε καφενεια του μπιντε των Αθηνων και αλλων περιοχων προβαλωντας τα σινιε ρουχαλακια και τα σουπερ ρολογακια σας ..ενω εχετε πει στο οδηγο να σας περιμενει στο γκαβριολε αυτοκινητο που γυαλιζε ολη μερα ο αμοιρος; Καλα κοιμαστε χωρις εφιαλτες ; 
Ο ουρανος σημερα το πρωι ειναι κοκκινος, ο Αττικος,ο μπλε ουρανος ειναι κοκκινος.. κατι σαν αιμα μας θυμιζει. Παλι το βασανιστικο καρδιοχτυπι της φυσης, ανημπορη μπροστα στα καταστροφικα μας σχεδια. Σε εκεινα που απαιτουν αιρ κοντισιον σε καθε μερος, καθε ωρα..Δηλαδη χαθηκαν οι ανεμιστηρες; και γιατι πρεπει να ζουμε με αυτον το τεχνητο αερα που φιλοξενει ολα τα μικροβια και μας αρρωσταινει και βεβαια συμβαλλει οσο τιποτα στην υπερθερμανση του πλανητη.Τι οξυμωρο! βαλτε κι αλλα αιρ κοντισιον μηπως και δεν ρυθμιζεται σε σωστη θερμοκρασια ο αερας που αναπνεουμε απο μηχανες...
«Πες μας, πες» σιγοτραγούδαγαν οι κόρες. Η μια το μαλλί έξαινε,η άλλη τα προικιά της και η τρίτη φτιασιδωνόταν στον ολόχρυσο καθρέπτη.«Τι να σας πω κόρες μου, πλέον τα ξέρετε όλα!»απαντούσε η Ευρυνόμη.«Πες μας, για τον προπάππου μας, το Χάος»λικνίστηκαν τα ματάκια τους,στάλα μύθου ζητούσαν να αδράξουν.Φωνή μελωδική, από τα βάθη της θύμησης,το δωμάτιο έξυσε, τούτα τα λόγια βγήκαν :«Το Χάος,ήτανε, δεν ξέρω αν υπάρχει πλέον.κόρη μία και μονάκριβη κέντησε,εμένα, ακούμπησε στην γη,με στόχο και σκοπό. Ευθύς, δίχως σκέψη, τα υφαντά της μοίρας άπλωσα,όπως προσταγή είχα πάρει.Τα λόγια του ήταν σταθερά,Ακόμα τα θυμούμαι,Τέτοια φωνή ακόμα μέσα μου αντηχεί,
Και εγώ το Χάος έφτιαξα και ήταν το ομορφότερο πράγμα που έκανα ποτέ μου..»
There was a rustle of chirruping sparrows in the green lacquer leaves of the ivy, and the blue cloud-shadows chased themselves across the grass like swallows. How pleasant it was in the garden! And how delightful other people's emotions were!-- much more delightful than their ideas, it seemed to him. One's own soul, and the passions of one's friends--those were the fascinating things in life.
Οι οποιες κρισεις δεν αντιμετωπιζονται με δεκανικια. Το Ελληνικο διαμονιο δεν φτανει για να νικησει κάθε εννοια συνεπειας,διαπλοκης και παρανομιας..η πιο καλα ανομιας που πνιγει στο συστημα της καθε διαθεση για νομιμη συμπεριφορα.Το επιχειρειν δεν γινεται χωρις οραμα αλλα και δεν υλοποιεται σε ενα τοπιο που ενθαρρυνει τοσο απροκαλυπτα μονο τον παρανομο. Που ξερει να κινειται, να ελισσεται με παραθυρακια μεσολαβητες κλπ. Καποια στιγμη αυτή η ατελειωτη αγωνια για χρημα, χρημα περισσοτερο χρημα ,κατακτηση εφήμερου πλουτου με οσο λιγοτερη εργασια και προσφορα απλα δεν λειτουργει.
Σήμερα όλη μέρα πήγαινε να βρέξει και δεν έβρεξε
Παω για υπνο με ματια στεγνα από την κουραση
Ο βαθμός δυσκολίας δεν είναι εκεινος που καθορίζει το ενδιαφερον…
Je ne parviens pas lire mon livre parce que ,je cherche de dire quelque chose ,mais non ca me reste dans la gorge ,et lui ne bouge pas
Σε ένα τοπιο με ένα βιβλιο ανοικτο το ματι συγκεντρώνεται εκει
Πράξη ευχαριστίας και ελευθερίας απογυμνώνει απ' όλα
Εκανα μονος μου ολες τις δουλειες, ψηστης, μαγειρας σερβιτόρος όλα
Ηρθαν πελατες ουτε που με ενοχλησε, τα εφτιαξε όλα μονη της, για να ξεκουραστω Καλη γυναικα σου λεω .Το χειμώνα παμε στην Αυστρία Παλι καλα που με ακουσε και μου εστειλε Αυστριακια φαντασου αν μου εστελνε Κινεζα! και κάθε χειμωνα να πηγαινα στη Κινα. Αλλα μου εστειλε Αυστριακια και τωρα μαθαινω Γερμανικά στην Αυστρία και εκεινη το χειμωνα μαγειρευει σε ένα γηροκομείο.Είναι καλη με αγαπάει. Που να το φανταζομουνα στα εξήντα μου να βρω τετοια γυναίκα .Με φροντίζει προλαβαίνει τα πάντα.Μόνο που δεν τρώει. Βαρεθηκε τα φαγητα τοσα χρόνια στις κουζινες Τρωει μονο ψωμι τυρι και μια μπύρα. Να την ειδες πριν αυτό είναι το φαι της.Είπα πριν λίγα χρόνια να το πουλήσω «Αν το πουλήσεις λεει θα πάω στη μάνα μου» Τοσο πολύ το αγαπαει το μερος μου σαν κι’εμενα
Αφιερωμενο στον Α.. αντι για άλλη απαντηση γιατί τα δικα μου λόγια μάλλον..δεν φτανουν
Sans toi les emotions d'aujourdhui ne seraient que le peau morte des emotions d'autrefois.. κι'εκει που διαβαζω αργα για αξεδιψαστα θέλω... βλέπω το ανοιγμα της ράχης του βιβλίου να αναπαυεται συμμετρικα με την ελαχιστη σκουρα σχισμη αναμεσα στα ποδια μου
Ποτε θα σταματησει το κυνηγι των υλικων ονειρων μπας και καταλαβουμε οτι η ουσια βρισκεται μονο στα αυλα ονειρα..ποιος νομιζει ακομη οτι θα τα 'λιοφτά'!! θα τα παρει μαζι του?? Υπαρχει ενα πεπερασμενο οριο στο τι μπορει να καταναλωσει κανεις επι γης στη διαρκεια της ζωης του..Οποτε το να μαζευει λεφτα και υλικα, αυτοκινητα, μαρκες ρουχων, πανακριβα και αλλα αχρηστα αντικείμενα, απλα περιοριζει την ελευθερια του και την απολαυση της ομορφιας..η ιδιοκτησια εδω καθισταται ανελευθερια
μας εκαψε τις ριζες?
