Τετάρτη, 18 Μαΐου 2011

σε παρακαλω μην μου αφησεις το χερι..Ειμαι αγαπημενη

ημερολογιο μιας ξαφνικης κρισης πριν 20 ημερες μετα την προβα περπατησα απο τα Ιλισια ως τα Εξαρχεια εφτασα στο εστιατοριο καθως ετρωγα Σαββατο 4 το απογευμα χωρις να αντιληφθω αυτο που γραφουν τα βιβλια ως αυρα (εχει γραψει κεφαλαιο ο Ντοστογιεφσκι) δηλαδη την προ επιλεπτικη κριση ηρθε η κριση εντονη η οπως λενε οι γιατροι "γκραν μαλ" ακολουθησε η λιποθυμια Ο Νικος εκει ηταν κι ενας γενναιοδωρος κυριος τον καθοδηγει στις πρωτες βοηθειες Ενα τραυμα υπαρχει ακομη στο χερι του Νικου μια εντονη μελανια στο χερι του που απετρεψε εμενα να δαγκωσω τη γλωσσα μου Το ασθενοφορο Το Γενικο Κρατικο Δυο ωρες μετα φαινεται να συνερχομαι με ρωτουν το νουμερο ταυτοτητας μου το αφμ μου! και κατι αλλες ειδικες πληροφοριες Απαντω σωστα... απλα με χαλια αρθρωση.... φαινεται οτι εχουμε αποφυγει το εγκεφαλικο ακομη δεν ξερουμε ομως τιποτα ...Το φορειο με μεταφερει στο χαοτικο σκηνικο της εφημεριας... ολοι οι πονοι εκει μαζεμενοι.. κι εγω αναμεσα τους Ο Νικος διεκδικει τον δικο μου χρονο.. την δικη μου σειρα.. τον ακουω μεσα στη μεθη του Επανοτιν ( αντιεπιληπτικο) να διεκδικει να μαθουμε κατι για το τι μας συνεβει Ουτε μια στιγμη δεν βλεπω τα δακρυα του σχεδον δεν καταλαβαινω τον φοβο του Η μανα μου λεει ολο το βραδυ κρυβοταν σους διαδρομους, οταν του ερχοταν να κλαψει Με προστατευουν απο τον δικο τους φοβο
Ερχεται η Ευγενια "Φιλε θα τα καταφερουμε μου λεει" Ασχετο με αυτο που βλεπουν μου δινουν κουραγιο... Ενα γλυκο ξανθο κοριτσι διπλα που φροντιζει τη μανα της διασκεδαζει και αυτη τον φοβο μου" Ολα θα πανε καλα" με καθησυχαζει Ολο το βραδυ ζητω απο τη μανα μου να μη μου αφησει το χερι που ειναι με ορους αλλα της ζητω να μου το κρατα σε παρακαλω μην μου αφησεις το χερι Ολο το βραδυ δεν μου αφησε το χερι Το ξημερωμα βρεχει... ο Νικος γεματος σταγονες φτανει με το ασθενοφορο και με μεταφερουν σε αλλη κλινικη οπου θα μου κανουν αμεσα μαγνητικη "Βρεχει" μου λεει Νοιωθω τις σταγονες μολις βγαινω απο το νοσοκομειο Ακολουθουν η μαγνητικη, η βιοψια τα ευρηματα...οι δυσκολιες ..οι περιεργες προβλεψεις τα παρηγορητικα βλεμματα των φιλων τα τρυφερα εμεηλ του Χενρυ απο το Λονδινο αλλη...αναπαντεχη συναντηση κι αυτη..που να φανταζομουν οταν ειμασταν στο Αιγαιο.. Οι αγωνιες οι ενεργειες, η αποδοχη του ξαφνικου οι απανωτες ερευνες και οι αποφασεις
Εκει που οι φλεβες σου βαθεια μαβειες απο τα τσιμπιματα σου δειχνουν οτι δεν εχει αλλο... εκει ειναι που καταφερνεις να αποφασιζεις να δωσεις κι αλλο αιμα... αντιμετωπιζεις τον εαυτο.. κι οτι ως τωρα δεν τολμουσες... συστηνεσαι με τον εαυτο.... Συστηνεσαι μοναδικα με την αγαπη των εξαιρετικα δικων σου ανθρωπων
Λιγο πριν το χειρουργειο Ο Νικος κατι μου ψιθυρισε απο τη δικη μας γνωση, ο Πετρος βρεθηκε εκει εκεινο το σπουδαιο λεπτο με αγγιξε απλα και το βλεμμα του μου δωσε ολα τα κουραγια Η αναισθησιολογος με καθησυχασε και με βυθησε τοσο γλυκα στον υπνο ετσι ο πονος εγραψε λιγοτερο
Περασαν δεκαπεντε μερες πολυς χρονος με τους δικους μου να κανουν βαρδιες και να παρατηρουν καθε μου κινηση Ευλογημενη απο την τρυφερη τους παρουσια Δεν καταλαβα πως περασαν οι μερες ουτε μπορω να ανακαλεσω τωρα καθε μια σημαντικη στιγμη και ησαν πολλες
Τη μερα που εγραψα τις αφιερωσεις στους νοσοκομους και τους γιατρους και καποιοι μου εδειξαν της συγκινηση τους Παραμυθια της αγαπης και της ελπιδας Που να ξερα πως θα επιαναν τοπο αυτα τα βιβλια 3 χρονια πριν που το γραφα.. Μολις βγηκαμε απο το νοσοκομειο πηγαμε στη θαλασσα Ολα τα χρωματα μου φαινοταν ζωντανα εντονα αλλα και συνεχως αναρωτιομουν μα ετσι ησαν και πριν; Και σημερα 20 μερες μετα ολα τα χρωματα μου φαινονταιακομη πιο λαμπερα Κοιμαμαι πολυ τα φαρμακα καταστελλουν πολλες λειτουργιες Δεν αντεχω να μιλαω οταν βρισκω δυναμη γραφω να θυμηθω να μην ξεχασω την εμπειρια και οτι μου μαθαινει μα πο πολυ να μην ξεχασω το χρωμα στα ματια των δικων μου τοσο βαθεια αποδοχη τοσο μεγαλη συγχωρεση τοσο ευλογημενη αγαπη
Δεν ξερω τι εκανα τοσο καιρο για να τα αξιζω αυτα... αρκετα λαθη σιγουρα..ισως καποια σωστα.... παντως τωρα σε αυτη τη δυσκολη στιγμη απολαμβανω την ευλογια να αγαπιεσαι τοσο αδιαπραγματευτα και υμνω και προσευχομαι και ευχαριστω και κοιμαμαι βαθεια ομορφα και ολα μα ολα τα χρωματα ειναι για μενα καινουργια ισως να ησαν παντα ετσι και να μην στεκομουν να τα δω οπως τους αξιζε ισως οι ανθρωποι να ησαν παντα ετσι και να μην στεκομουν στα χαδια τους οπως τους αξιζε Τα ευχαριστω ειναι πολλα.. θα ερθει ο καιρος να τα μοιραστουμε απο κοντα οταν θα περπαταμε στα τοπια οπου ολα τα χρωμα θα ειναι παλι ζωγραφισμενα με τα παιδικα μας πινελλα της μεγαλης μας αγαπης Παω να ονειρευτω χαιρετω το φεγγαρι και τη μοναδικη λαμψη που δινει στα προσωπα των αγαπημενων Ειμαι αγαπημενη..και σημερα εβρεξε ..και τωρα λιγο δακρυσα που γραφα αυτα ... πισω απο τη βροχη πασχιζει η ανοιξη να ανθισει να δικα της φετινα μοναδικα χρωματα Η τριανταφυλλια μου σφυζει απο υπεροχα πορτοκαλια τριανταφυλλα Ειμαστε ευλογημενοι

4 σχόλια:

Παναγιώτης Ρεγκούκος είπε...

Αγαπημένη μου, είναι φορές που βουτάμε στον εαυτό μας παραπάνω από ότι πρέπει. Ναι, τον προσέχουμε, τον παραχαϊδεύουμε, θέλουμε να του χαρίσουμε τα καλύτερα, θέλουμε να του εξασφαλίσουμε την αγάπη των άλλων, να του δίνουμε, να του δίνουμε, να του δίνουμε και να μην του επιτρέπουμε να δώσει, να προσφέρει στον έξω κόσμο, να γίνει χρήσιμος στους ευατούς των άλλων ανθρώπων. Και παρόλο που φαινομενικά κάνουμε πράγματα προς τους άλλους ανθρώπους, τελικά για εμάς τα κάνουμε, για να μας προσέξουν, για να δείξουμε τι αξίζουμε, για να τους νικήσουμε, να τους κατηγορήσουμε, να τους μειώσουμε. Είναι δύσκολος ο διαχωρισμός ανάμεσα στα δύο. Όμως, βουτηγμένοι καθώς είμαστε στον εαυτό μας και ασχολούμαστε μόνο μαζί του, φτάνουμε σε σημείο να βουτάμε και το κεφάλι μέσα μας και έτσι να μην μπορούμε να πάρουμε ανάσα .... και έτσι αρρωσταίνουμε !!!
Δυστυχώς, έτσι μας έμαθαν οι γονείς μας όταν είμαστε μικροί. Να θέλουμε, να ζητάμε, να απαιτούμε τα πάντα, εδώ και τώρα ! Και όταν μεγαλώνουμε έχουμε την πεποίθηση πως θα συνεχίσει να γίνεται. Όμως, όταν μεγαλώσουμε χρειάζεται να προσφέρουμε πραγματικά στους άλλους και όχι στον εαυτό μας με διακαιολογία τους άλλους. Αυτός είναι ο ρόλος μας πλέον ως ενήλικες σε μια κοινωνία ενηλίκων. Και εκεί είναι που χάνουμε την μπάλα και ... αρρωσταίνουμε.
Σου εύχομαι απο καρδιάς να ξεπεράσεις την περιπέτεια, να ξεπεράσεις τις απαιτήσεις του εαυτου σου για τον εαυτό σου, να γυρίσεις το μέσα έξω και να προσφέρεις πραγματικά σε όλους εμάς που σε χρειαζόμαστε.
Εύχομαι ακόμη να παραιτηθείς από τον σκοπό να κατηγορήσεις τους άλλους, να τους δείξεις "τι σου έχουν κάνει" , να τους αποδώσεις την έλλειψη όλων αυτών που θα ήθελες να είχες και δεν έχεις, να τους αποδείξεις πόσο άδικοι ήταν μαζί σου, να τους θυμίσεις πως εσύ ησουν άψογη και εκείνοι σε πρόδωσαν, να συνειδητοποιήσεις πως "μπορείς και μόνη σου" , πως μπορεις και χωρίς κάποιος να σου κρατάει το χέρι (κυρίως η μάνα σου ! την οποία χρειάζεται πλέον να την συγχωρήσεις για όλα) και πως αν το αποφασίσεις θα πιάσεις τον ταύρο από τα κέρατα και θα στήσεις μια ζωή χρήσιμη, όχι μόνο στον εαυτό σου αλλά κυρίως χρήσιμη για τους άλλους ανθρώπους!
Σε φιλώ και περιμένω όποτε νοιώσεις έτοιμη να ξαναπιούμε νερό από το βρασμένο σταμναγκάθι !
Παναγιώτης Ρεγκούκος

5 pink flowers είπε...

ευχαριστω Παναγιωτη κανενα μα κανενα δεν κατηγορω ουτε εχω την αυταπατη οτι ημουν αψογη αλοιμονο... ισα ισα λεγω τι μαθαινω για εμνα και την αυτοπαγιδευση μεσα απο αυτη τη περιετεια

Konstantinos Kapetanopoulos είπε...

Από προσωπική εμπειρία ξέρω ότι τέτοιες στιγμές είναι βαθιά οδυνηρές. Με το πέρασμα του χρόνου μας κάνουν να νιώθουμε πολύ τυχεροί που είχαμε την ευκαιρία να τις βιώσουμε δεν έχει σημασία το πώς και το γιατί. Αλλά ότι σιγά-σιγά αφυπνιζόμαστε και γίνονται δάσκαλοί μας, εσωτερικά μονοπάτια που μας πλουτίζουν με τη διάθεση να γευόμαστε τη ζωή και να γνωρίζουμε ακόμα περισσότερα. Οι στιγμές σιωπής που τις συνοδεύουν είναι επίσης πολύ σημαντικές. Δεν γνωριζόμαστε αλλά πιστεύω ότι θα τα καταφέρεις.

Νερένια είπε...

Με συγκλονίσατε. Δεν είχα φανταστεί πως επρόκειτο για τέτοια περιπέτεια. Νόμιζα πως ήταν κάποιο μικρό περιστατικό.

Σίγουρα όλα θα πάνε καλά. Κι εσείς θα βγείτε από αυτήν την περιπέτεια ολόφρεσκη, με ολόφρεσκη, αναγεννημένη αγάπη για τους δικούς σας ανθρώπους, τη θάλασσα, την ίδια τη ζωή κι ίσως -λιγάκι- για όλους εμάς τους πιο μακρινούς σας ανθρώπους.

Σιδερένια!