Λες να βρήκα κανένα κλειδί;

Μολις τέλειωσα τον Σκελετό
Δεν εκλαψα
Τα ματια μου είναι στεγνα από κουραση
Αλλα θυμηθηκα τη ζεστη αγκαλια που σε κανει να αλλαζεις χρωματα μεσα εξω
Την θυμηθηκα δηλαδη γιατι μολις χτες ηταν εδώ..Ησουν εδώ
Και σημερα που εβαλε κρυο
Δεν εισαι
Ευτυχως όμως που εισαι εκει
Και γλυτωσες από την ατυχια του αερα που αποφασισε μονος του να εκδραμει από το λαστιχο και ΜΠΟΥΜ
Σήμερα όλη μέρα πήγαινε να βρέξει και δεν έβρεξε
Το πρωί ζαβλακωμένη εχασα το δρομο δεν ακολούθησα τον δρόμο της επιστροφής που μου αρεσει κι επεσα πανω σε αυτοκίνητα και θορυβώδεις τύπους που έτρεχαν να προλαβουν
Κι εγω φορούσα μαύρα και ήμουν περίεργα βραδυνη μεσα στο πρωινό τοπίο των βιαστικων
Αργοτερα μεσα στη μερα αρχισα να βιάζομαι κι εγω

Υπαρχουν παιιδια που τους κοβουν τη θαλασσα στη μεση τη μπαζωνουν για να φτιαξουν δρομο
Αυτό το ονομαζουν προοδο και κεινα δεν ξερουν πια που να πλατσουρισουν τα δακρυα τους
Αφου η θαλασσα είναι πια μακρυα κι αναμεσα της περναει ο βιαστικος δρομος και χιλιαδες αυτοκινητα με περηφανα φουσκωμενα λαστιχα

Και εκεινα ξεφουσκωνουν τα πνευμονια τους
Ξεφυσανε το αχ τους γιατι τους πηραν μακρυα τη θαλασσα
«Καθε πετρα που πετανε για να μπαζωσουν στη θαλασσα είναι ένα μαχαιρι που το μπηγουν στην καρδια μας» ειπε ενα κοριτσι

Όταν επιασα να διαβασω το Σκελετο ακουγοταν ακομη στο μυαλο μου το μοιρολοι στο γκριζο ουρανο της Μαυρης θαλασσας
Σε εκεινο το τοπιο ειχε μολις αρχισει να βρεχει
Όταν τελειωσα τον Σκελετο βγηκα εξω να δω αν βρεχει
Η να δω ποιος φταιει που ξαφνικα κανει κρυο..
Κι εγω αγκαλιαζω τον εαυτο μου για να ζεσταθω
Αλλα δεν αλλαζω χρωματα
Παω για υπνο με ματια στεγνα από την κουραση
Προτιμω το κλαμα
Όταν ξεμυτανε τα δακρυα είναι ζεστα και οσο θλιμενα και να ναι
Είναι δακρυα
Ενώ αν δεν μπορεις να κλαψεις είναι σαν να σου χουν παρει μακρυα τη θαλασσα
Λες να βρήκα κανένα κλειδί;

Πασχα Λύτρον Λύπης...στη Ρόδο την άνοιξη

ο ηλιος δυει αναμεσα στα ποδια μου θαπλωρη και χρωμα μοναδικο ζεσταινει την υπαρξη
στον οριζοντα ενα πλοιο

Ενα ανοιξιατικο χαίρε στους νεκρούς μας.. Επίσκεψη στο νεκροταφείο

πυροτεχνηματα εξω απο τον Ευαγγελισμο

η σκια μου στο προαυλιο της εκκλησιας

ένα αγόρι παίζει με τα κύματα

Lyublyu glaza tvoi moj drug

εν αρχη υπαρχει μια ελξη που ξεκιναει απο το βλεμμα
εκει κατοικει η υποσχεση η η προσδοκια
αυτη η ελξη οδηγει την επιμονη η την προσμονη
τα αλλα επονται κι αν ειναι κανεις τυχερος η ικανα επιμονος η ικανα υπομονετικος
θα διανυσει μονοπατια που δεν περπατησε ποτε..με το βλεμμα και με τη ψυχη
ενω θα σειεται σαν σεισμος..Κατάλαβες?



Lyublyu glaza tvoi moj drug
S igroj ih plamenno-chudesnoj
Kogda ih pripodymesh' vdrug
I slovno molniej nebesnoj
Okinesh' beglo celyj krug...

No est' sil'nej ocharovan'ya:
Glaza, potuplennye nic
V minuty strastnogo lobzan'ya
I skvoz' opushchennyh resnic
Ugryumyj, tusklyj ogn' zhelan'ya

I love your dear eyes, my friend,
With their play so bright and wondrous,
When you promptly rise them, and,
Like with a lightning in the wildness,
Embrace at once the whole land.

But there's more fabulous attraction:
The eyes directed to the floor
During the crazy osculation,
And through the lashes, set before,
The dusk and gloomy flame of passion

πάνω σε τοίχο καθαρό θα γράψω..περιμένω

Σημερα πρωι μετα απο ενα δυσκολο βραδυ με ολογιομο φεγγαρι και συνεχεις αστοχες κουβεντες βρηκα ενα μεηλ του αδελφου μου με αυτο το τραγουδι του Λουδοβικου ..και λεει ο αδελφος μου οτι ειναι κατα καποιο τροπο η εικονα μου

δεν ξερω την απαντηση γι αυτο θα προστατευσω την ερωτηση

Ευχαριστω γλυκο μου αδελφακι.ηταν οτι χρειαζομουνα για καλημερα σημερα

Ποιός είναι που μπορεί να δει

πότε το σύννεφο γεννιέται

πότε τα άνθη ανοίγουνε

και πότε η νύχτα με τη μέρα συναντιέται

Πότε ο ύπνος έρχεται πότε το μίσος κι η αγάπη

πώς κρύβει μέσα του το ξύλο τη φωθιά

που θα το κάμει κάρβουνο και στάχτη

Και με ρωτάς και με ρωτάς ο έρωντας,

ο έρωντας πώς έρχεται πώς φεύγει κι αν ξανάρθει

Εγώ θα κάψω τον καιρό

με κάρβουνο αναμμένο

κι αφού το σβήσω στο νερό

πάνω σε τοίχο καθαρό θα γράψω

περιμένω

Ανάμεσα σε ιστορίες και χωρατά ένα βράδυ του χειμώνα γύρω από τη σόμπα, ρώτησα την πιο μεγάλη γυναίκα:
"Τι είναι ο έρωτας;"
"Δεν είμαι παιδί μου αρμόδια να σου απαντήσω γιατί δεν τόνε γνώρισα αλλά κατά που ακούω να λένε ένας διάβολος θάναι, που αλίμονο σ' αυτόν που θα τον συναντήσει και αλίμονο σ' αυτόν που δεν θα τον συναντήσει."
Ο άντρας της που άκουσε, της λέει κάπως ενοχλημένος:
"Άμα δεν κατέχεις να μη μιλείς.Ο έρωτας είναι ένας Θεός πρασινοφορεμένος κι' άμα ριζώσει στην καρδιά, αναθεματισμένος Κι ο έρωτας κι ο θάνατος κι οι δυο με κυνηγούνε του θάνατου εξέφυγα, τον έρωτα φοβούμαι."
Κι όταν δεν ξέρεις την απάντηση οφείλεις να προστατεύεις την ερώτηση.

οι στιχοι κι ο διαλογος απο το εξαιρετο μπλογκ που μολις ανακαλυψα Λογια και Λεξεις http://logariasmoi.blogspot.com/

πότε φτερουγίζει η ψυχή μας

Ο David εφτασε σημερα καθυστερημενος στο γυρισμα Ζητησε συγνωμη ο ιδρωτας ετρεχε στο προσωπο του. Ζηταγε επιμονα συγνωμη. Δεν εγινε τιποτα μια μικρη καθυστερηση δεν ειναι τιποτα.Περιμενε υπομονετικα να τελειωσουμε..απ εξω το κομπρεσερ εκανε μεγαλη φασαρια..σημερα αποφασισαν να κανουν εργα..παντα τα εργα γινονται την πιο απροσδοκητη ωρα

Ετσι βρηκαμε εναν τοπο με μια στενη σκαλα και εκει βολεψαμε την κουβεντα μας με τον David..ηταν εκει και η Φροσω.Και τι δεν ειπαμε για τα ονειρα, για την τεχνη και εκει που ο μιλουσε για την αγαπη του για τη φυση τον αερα αναμεσα στα δεντρα και το ανοιγαμε του οριζοντα...εκει τον ρωτησα. Ποτε φτερουγιζει η ψυχη μας; ..Η δικη μου φτερουγισε ..ναι μια φορα ειπε..αλλα ηταν σαν να φτερουγισε και καποιος να την πυροβολησε... Τι αναπαντεχα ομορφος συνομιλητης ο David. Ετσι τον ειχα διαισθανθει οταν τον ειχα πρωτοσυναντησει στο μαθημα των Ελληνικων και το μυαλο του ταξιδευε εξω απο το ανοικτο παραθυρο και κοιταζε τα φυλλα του μεγαλου δεντρου να χορευουν...Καποιος πυροβολησε το φτερουγισμα της ψυχης του μα κι αν του τσακισε αυτα το πρωτο πεταγμα η ψυχη του πεταει τωρα με τη δικη της ομορφια υπεροχη...Αυτα συμβαινουν σημερα λιγα μετρα απο την Πρασινη Γραμμη στη Λευκωσια

ποιο να ειναι το λιμανι

Η θαλασσα ειναι απεραντη οσο ο υπνος και τα ονειρα..Ποτε σε φουρτουνιαζει και δεν ξεκουραζεσαι και ποτε σε γαληνευει και την θαλπωρη του λιμανιου αισθανεσαι σε ολο το κορμι και κουρνιαζεις στον υπνο κι ονειρευεσαι τοσα ταξιδια που δεν βαζει ο νους
Οταν ξυπνας ειναι ηδη μια αλλη μερα

Αν έχεις κάποιον να σου κρατάει το χέρι

Ρωτησα την Περβιν http://breathofairfilm.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html
μπορει κανενας μονος του να αλλαξει τον κοσμο...

μου ειπε ΝΑΙ αν εχεις καποιον να σου κραταει το χερι

Εσυ εχεις; την ρωτησα

Ναι! εχω τη Φροσω μου ειπε αποφασιστικα χωρις δευτερη σκεψη

πιο πολυ με χαμογελο παρα με συγκινηση

Μετα το ειπα σε εκεινον του λεγα για εκεινον το διαλογο με την Περβιν , θυμασαι του λεγα που λεγαμε οτι αν εχουμε ο ενας τον αλλον να μας κραταει το χερι..Νομιζω δακρυσε.. λιγοτερο απο οταν δακρυζε τοτε.. αλλα δακρυσε και μου ειπε.. Ειναι ομορφα πραγματα αυτα και έκρυψε στις παλαμες του το προσωπο του να μην δω τα δακρυα η για να κλεισει λιγο τα ματια και να ονειρευτει εκεινον τον κοσμο που θελει μεσα του να ζησει ασχετο αν τωρα δεν μπορει.

Ομως ο κοσμος που κατοικει στα ονειρα ερχεται καποια στιγμη και μας συνανταει ιδιως αν εχουμε καποιον να μας κραταει το χερι.Εστω και απο μακρυα ,ακομη κι αν δεν αισθανεσαι την υγρασια των χεριων το ευφορο αγγιγμα των χαδιων, ο ανθρωπος που σε αγαπα σου κραταει το χερι, απο μακρυα και μεσα στη σκεψη του, το χερι σου κραταει.

Και γιατι να μην πιστευουμε πια σε ουτοπιες? ποιος το ειπε αυτο? Μονο σε ουτοπιες να πιστευουμε γιατι αλλιως ολα τα αλλα μας προδιδουν και η Προδοσία δεν αντεχεται σφαζει σαν μαχαιρι κοφτερο..

Αυτό το ποστ γραφτηκε με αφορμη ενα εμεηλ του φιλου Μακη που ανησυχησε και το πε με λουλουδια..Να λοιπον Μακη εδω ειμαστε..ευχαριστω και για το ευωδιαστο μυνημα

Εκδρομή στο Σούνιο

Άσπρο περιστέρι

πάρε τα όνειρά μου κι άμε στην ευχή.

Ναύτη γεροναύτη

σάπιο είμαι καράβι με μισό κουπί.

Άσπρο περιστέρι μ' ασημένιο ξάρτι

και χρυσό κουπί.

Τις χαρές μου όλες φόρτωσα σε σένα

κι ώρα σου καλή.

Το σωμα μας φορτωνουμε ένα καρο δυσκολιες.

Δεν μας είναι δυνατον να σκεφτουμε λογικα για τιποτα

Οποιος στη μαχη παει για να πεθανει στρατιωτη μου για πολεμο δεν κανει
Στρατιωτη αν θες στη μαχη να κερδισεις μια κοπελλιτσα

κοιτα να αγαπησεις
Οποιος στο γυρισμο του

ορκο δεν κανει

στρατιωτη μου τον πολεμο τον χανει

Χαμενος πολεμος παει να πει παμε παλι από την αρχη…

Σημερα στο Σουνιο τα πουλιά, ο ήλιος και τα σύννεφα στησαν χορό

και τα τραγουδια στη διαδρομή μας

θυμισαν εκείνα που δεν πρέπει να ξεχνούμε

Τώρα σημαία μου το αίμα

και λάβαρο η λαβωματιά

Ρίξε μου το στερνό σου βλέμμα

αίμα στην άδεια μου καρδιά

Όχι ποτέ μου δεν σε δίνω

στρατιώτη μου στην ξενιτιά

Τραγούδι και χορό εγω στήνω
για σε στην ακροποταμιά

Υπαρχει παντα καποια αναχωρηση..
αλλωστε παλι μιλησα

για καποια αγνωστη αρρωστεια..

ποιος θα θυμάται

ο ναος...
το απεραντο χαλι της θάλασσας

και στο ραδιοφωνο ο Καζαντζιδης νοσταλγικα....

Ελα κορίτσι μου γιατι σε λαχταρω

ελα αγορι μου γιατι σε αγαπάω

και μετα ο Χατζιδακις σε μια εκπομπή του Μενέλαου

προσφερει την ομορφια του…

η συμβολή μου σε ένα διάλογο.....που ίσως δεν θα επρεπε να ναι τοσο δυσκολος..

η πρώτη εικόνα με τη χελώνα... ειναι σκυτάλη σε εναν αλλο διαλογο που ξεκινησε με καλοκαιρινους οιωνούς..πριν πιάσουν τα κρύα του χειμώνα...Οι πίνακες είναι πάλι τις φίλης ζωγραφου Amy Crehore http://www.amycrehore.com/ που εκθετει τωρα στη Νεα Υορκη Ο βαθμός δυσκολίας δεν είναι εκεινος που καθορίζει το ενδιαφερον…
σε έναν ανθρωπο… νομιζω
Τα ομορφα τα ενδιαφεροντα καλα… όπως και στη φυση… προσφερονται γενναιοδωρα απλοχερα χωρις δυσκολίες ..φυσικα
Οποιος εχει ματια βλεπει τα ανθη … χαιδευει τα ανθη, τα μυριζει…
τιποτα φυσικο στη φυση δεν ανθισταται στην επαφη ..στην ανακαλυψη…
φυσικα χωρις δυσκολια προσφερει την ομορφια του…
κάθε ομορφο ανθος σαν να το ξερει αυτό ότι είναι ο μονος δρομος… στολιζεται φυσικα τα ωραια του χρωματα τις μυρωδιες..την κορμοστασια του και εμφανιζεται χωρις πανοπλια δυσκολιας απλα ντυμενο την απλη ομορφια του κατακτα τον χωρο του

η παρέα της μοναξιάς

Πόσο μόνος μπορείς να είσαι μέσα στη παρέα.. Και ειναι η παρεα αυτο που διωχνει τη μοναξιά η τη μεγενθυνει? Απο τη νεα δουλειά της ζωγραφου Amy Chrtehore www.amycrehore.com που γνωρισα προσφατα και εκθετει τωρα στην Αμερική

δωρο του Μάκη...ευχαριστω

οι παλιοι φίλοι σε βλεπουν ελεγε το δώρο...

When love, love will tear us apart again

Απόψε βρέθηκα στη Κω για την προετοιμασία του Φεστιβαλ http://healthfilmfestival.blogspot.com/ κι είχα ευκαιρία να δω ξανα στην καταμεστη προβολη της Κινηματογραφικης Λέσχης http://kileko79.wordpress.com/την εξαιρετικη ταινια Red Road http://www.youtube.com/watch?v=dSfy6UpAXKQ

και βεβαια να ξαναθυμηθω το τραγουδι

When the routine bites hard

And ambitions are low

And the resentment rides high

But emotions wont grow

And were changing our ways,

Taking different roads

Then love, love will tear us apart again

Why is the bedroom so cold

Turned away on your side?

Is my timing that flawed,

Our respect run so dry?

Yet theres still this appeal

That weve kept through our lives

Love, love will tear us apart again

Do you cry out in your sleep

All my failings expose?

Get a taste in my mouth

As desperation takes hold

Is it something so good

Just cant function no more?

When love, love will tear us apart again

Mετά έκανα μια μεγάλη βόλτα στη θάλασσα,που εχει χειμωνιατικη αυρα και ηχο

κι είπα να αφιερώσω το τραγούδι γιατι indeed love will tear us apart again.

Εξ αλλου όπως λέμε και εδω στο Φεστιβάλ της Κω οταν μας ρωτουν μα τι φεστιβαλ Υγειας;

Η υγεία είναι ο βαθμος ελευθεριας με τον οποιον βιωνουμε στη ζωη μας. Η υγεια δεν οριοθετειται αποκλειστικα απο την απουσια της ασθενειας, αλλα απο τον τροπο το σεβασμο με τον οποιον συμπεριφερομαστε ως ανθρωποι στον εαυτο μας και τους γυρω μας

an evening love song..with full moon..in Cyprus

Ornamental clouds
compose an evening love song;
a road leaves evasively.
The new moon begins
a new chapter of our nights,
of those frail nights
we stretch out and which mingle
with these black horizontals.
Rilke
The sky was lit
by the splendor of the moon
So powerfulI fell to the ground
Your love has made me sure
Rumi

Hari's unique landscapes

My beautiful friend Hari send me this picture along with a kind present but most of all his thoughts More of his trip to India on http://www.flickr.com/photos/harisundaram

Hari has this tender look on landscapes and mostly people in the most suttle way he delivers the most powerful image. Hari will do the portraits in my upcoming film You my mirror.. http://youmymirror.blogspot.com/

We are all looking forward to this and to welcoming him again in Greece..Take care my friend

we for whom grief is so often the source of our spirit's growth could we exist without them?

Shouldn't this most ancient of sufferings finally grow more fruitful for us?
Isn't it time that we lovingly freed ourselves from the beloved and,
quivering, endured: as the arrow endures the bowstring's tension,
so that gathered in the snap of release it can be more than itself.
For there is no place where we can remain.
Strange to no longer desire one's desires.
Strange to see meanings that clung together once, floating away in every direction.

we, who do need such great mysteries, we for whom grief is so often the source of our spirit's growth,could we exist without them?

Rilke again and again as i came back from Trieste Rilke's Elegies remain

And those who are beautiful, oh who can retain them?

Oh and night: there is night, when a wind full of infinite space gnaws at our faces.Whom would it not remain for--that longed-after, mildly disillusioning presence,
which the solitary heart so painfully meets.Is it any less difficult for lovers?But they keep on using each other to hide their own fate.Don't you know yet?
Fling the emptiness out of your arms into the spaces we breathe;
perhaps the birds will feel the expanded air with more passionate flying.........

.....Lovers, if they knew how, might utter strange, marvelous words in the night air.For it seems that everything hides us.Look: trees do exist; the houses that we live in still stand.We alone fly past all things, as fugitive as the wind.And all things conspire to keep silent about us, half out of shame perhaps, half as unutterable hope.

from Rilke's Duino Elegies

Πρόσεχε αχτίδα μου,σε παρακαλω

Ο Ήλιος ξυπνάει, με ρόδινες αχτίνες. Κάθε πρωί ανατέλλει, εκει πισω από το βουνό, βρίσκεται πάντα εκεί αδιαπραγμάτευτα για να βοηθήσει στο ξεκίνημα της κάθε μέρας.
...κοιτάζει από τη μεριά του Ηλίου, σαν να μιλαει στο ήλιο σαν να μακαρίζει και αυτή τη σημερινή ανατολή.. ομολογει εκει στο πρωινο φως τα θελω της, τις λιγες λέξεις με τις τόσες προσδοκίες. ..

πώς θα ήθελα -Δίχως κανείς να καταλάβει -

Ν' ακολουθήσω την αχτίδα Να πάω εκεί όπου δεν είμαι.

Εσύ να ακτινοβολείς -Η ευτυχία μου θα 'ναι Στ' άστρα να δείχνεις Φως τι θα πει.

Σε ποθώ...Να ψιθυρίσω θέλω Στην αχτίδα Εσένα θέλω, σε ποθώ.

Εκείνος είναι μόνο αχτίδα..Εκείνος είναι μόνο φως ...

Να ψιθυρίζει ξέρει μόνο και να ζεσταίνει με αυτό.

Πρόσεχε αχτίδα μου, προσεχε σε παρακαλω μου είχε πεί τότε...όταν ακόμη ο πόλεμος.....

Tans des pleurs transparents..pourquoi??

Je ne parviens pas lire mon livre parce que ,je cherche de dire quelque chose ,mais non ca me reste dans la gorge ,et lui ne bouge pas
Τι να αναντησω αληθεια στα μηνύματα των τελευταιων ημερων ;
Car je suis trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction
Τι να απαντησω…
dans la conduite de ton propos il faut donc entendre qu’il y a une violence
Τι να απαντησω…
a tes attaques de ta profonde melancolie
ou a ce melange de la melancolie et de methode
Τι να απαντησω…
trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction
Τι να απαντησω…
dans la conduite de ton propos il faut donc entendre qu’il y a une violence
trouble ,dechire par la conscience de ta contradiction
Ηelas !fus je jamais si cruel que vous l’etes?
Tans des pleurs transparents Pourquoi??
read while you listen to...mahler..as i did while i wrote this letter

dont forget to live in joy..every day

Εδω στο κατωφλι που ο παλιος δισεκτος χρονος με τις 366 μερες! αποφασισε να φυγει ας θυμομαστε να ειμαστε χαρουμενοι καθε μερα... αποχαιρετισμος στον παλιo χρονο με το..

Say Adieux farewell to the old year with.. Les Adieux 1st mvt του Beethoven Sonata Op. 81 A http://www.youtube.com/watch?v=lbxxjmD4DrQ

στιγμιοτυπα απο μια πρωινη βολτα στο Παρισι,το ξενοδοχειο Lutetia το λογοτεχνικο καφε Deux Magots και το βιβλιοπωλειο L'ecume des Pages..Eυχες πολλες

Dear Heart, Why Will You Use Me So?

γραμμα απο το Δουβλινο με το ποιημα του James Joyce
Στους δρομους του Δουβλινου συνανταμε τη μορφη του εδω κι εκει
Dear heart, why will you use me so?
Dear eyes that gently me upbraid,
Still are you beautiful -- - but O,
How is your beauty raimented!
Through the clear mirror of your eyes,
Through the soft sigh of kiss to kiss,
Desolate winds assail with cries
The shadowy garden where love is.
And soon shall love dissolved be
When over us the wild winds blow -- -
But you, dear love, too dear to me,
Alas! why will you use me so?

The twilight turns from amethyst To deep and deeper blue, The lamp fills with a pale green glow The trees of the avenue. James Joyce

ανέτει­λε τω κόσμω το φως το της γνώσεως..Είθε!

Η Γέννησις σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτει­λε τω κόσμω το φως το της γνώσεως, εν αυ­τή γαρ οι τοις άστροις λατρεύοντες, υπό α­στέρος εδιδάσκοντο, σε προσκυνείν τον Ήλιον της δικαιοσύνης, και σε γινώσκειν εξ ύψους Ανατολήν. Κύριε δόξα σοι.Απολυτίκιον Ήχος δ' εκ γ'

«Χριστός γεννάται, δοξάσατε. Χριστός εξ ουρανών απαντήσατε. Χριστός επί γής, υψώθητε, Άσατε τώ Κυρίω πάσα η γή, καί εν ευφροσύνη, ανυμνήσατε λαοί, ότι δεδόξασται».
Ρεύσαντα εκ παραβάσεως, Θεού τόν κατ' εικόνα γενόμενον, όλον τής φθοράς υπάρξαντα, κρείττονος επταικότα θείας ζωής, αύθις αναπλάττει, ο σοφός Δημιουργός, ότι δεδόξασται.
Ιδών ο Κτίστης ολλύμενον, τόν άνθρωπον χερσίν, όν εποίησε, κλίνας ουρανούς κατέρχεται, τούτον δέ εκ Παρθένου θείας Αγνής, όλον ουσιούται, αληθεία σαρκωθείς, ότι δεδόξασται.
Σοφία λόγος καί δύναμις, Υιός ών τού Πατρός, καί απαύγασμα, Χριστός ο Θεός, δυνάμεις λαθών, όσας υπερκοσμίους, όσας εν γή, καί ενανθρωπήσας, ανεκτήσατο ημάς, ότι δεδόξασται.

Είτα γεγονωτέρα τή φωνή
Η γέννησίς σου Χριστέ ο Θεός ημών, ανέτειλε τώ κόσμω, τό φώς τό τής γνώσεως, εν αυτή γάρ οι τοίς άστροις λατρεύοντες, υπό αστέρος εδιδάσκοντο, σέ προσκυνείν, τόν Ήλιον τής δικαιοσύνης, καί σέ γινώσκειν εξ ύψους ανατολήν, Κύριε δόξα σοι.
Καί τό Κοντάκιον Ήχος γ'
Η Παρθένος σήμερον, τόν υπερούσιον τίκτει, καί η γή τό Σπήλαιον, τώ απροσίτω προσάγει. Άγγελοι μετά Ποιμένων δοξολογούσι. Μάγοι δέ μετά αστέρος οδοιπορούσι. δι' ημάς γάρ εγεννήθη, Παιδίον νέον, ο πρό αιώνων Θεός.

τραβηξα τη φωτο πετωντας πανω απ τα συννεφα χθες καθως ερχομασταν απο Ροδο

ροδος

ασε τα χαδια να πουν τις λεξεις

ότι μοιραζεσαι είναι πιο ομορφο πιο ευεργετικο πιο ουσιαστικο
Να μοιραζομαστε
Ολο και πιο πολλα
Αλλιως τι νοημα εχει?
Μου αρεσει να με αγκαλιαζεις να εισαι τρυφερος διοτι τοτε τα ματια σου εχουν άλλη λαμψη
Και την χανουν ματαια όταν γκρινιαζεις……..
Μεσα από την αγκαλια
Μεσα στην αγκαλια ανθιζουν όλα
Η δημιουργια τα χαδια
Η σκεψη γινεται πιο ευφορη
Δεν ξερω ποτε θα υπαρξει πολυς χρονος
Ο χρονος δεν είναι ποτε αρκετος
Ο χρονος είναι κάθε στιγμη σαν τους κτυπους της καρδιας εκει υπαρχει εκει αναπνεει κάθε στιγμη
Αν σταματησει σταματαει και η καρδια σταματαει και η ζωη
Μην αναβαλλεις σε παρακαλω
Δεν εχει νοημα
Παλι με κανεις και κλαιω γαμωτο
Φτιαξε λεξεις
Και κυριως ασε τα χαδια
Εκει υπαρχεις κυριολεκτικα
Με μια δυναμη
Που δεν περιγραφεται
Δυναμη ουσιας και ζωης
Αυτό δεν ειναι λιγο δεν είναι ελαχιστο
Μην το υποτιμας σε παρακαλω
Μην με κανεις και κλαιω άλλο
Γιατι δηλαδη να πενθουμε
Κατι που μπορει να βιωθει
Ουσιαστικα ζωικα όπως θες πες το
Είναι που δεν εχεις δει τα παιδικα σου ματια
Όταν αγκαλιαζεις
Καμμια λεξη δεν μπορει να κυριολεκτησει την ομορφια τους
Μονο τοτε εισαι εσυ που μπορει καποιος να αγαπησει

από το πιο βαθυ κομματι της υπαρξης του
Μονο τοτε
Μην απομακρυνεσαι δεν οφελει

Ευτυχία πολύ κοντά στα δάκρυα

Η θαλασσα αγριεψε αυτές τις μερες και εριξε στην αμμο κατι προχειρες κατασκευες των προχειρα σκεπτομενων Ελληνων που κυνηγουμε κι εμεις σαν ολους τους Δυτικους και προσφατα και πολλους Ανατολικους την προσκαιρη λυση.
Το ‘χουν πει τα τραγουδια, τα παλατια στην αμμο είναι ωραια τροφη για τον βορειά, τα κανει συντριμια κομματια. Απο το παραθυρο μου βλεπω τα συντριμια, αλλα βλεπω και μια απεραντη θαλασσα και μυριζω τη χειμωνιατικη αυρα της και μου ερχεται παλι στο μυαλο εκεινος ο στιχος που ειχα διαβασει για το Αιγαιο. Ευτυχια, ευτυχια πολύ κοντα στα δακρυα. Αναπνεεις καλα η καρδια δεν είναι βαρεια, εισαι ευτυχισμενος που ζεις.
Εχει περασει καιρος νοσταλγω κάθε φορα που ερχομαι ότι πιο τρελλο και ευτυχισμενο ζησαμε μαζι στο συντομο χρονικο διαστημα που κρατουν τελικα αυτές οι τρελλες ευτυχιες που γεματες τρελα μας γεμιζουν τα πνευμονια οξυγονο και βλεπουμε σε κάθε τοπιο απεραντο ορίζοντα.
Εσυ το λεγες αυτό όταν φταναμε σε εκεινο τον λοφο, ότι το νησι είναι ένα υπεροχο μερος και ποσο ηλιθιοι ειμαστε που δεν ζουμε ολοκληρα κάθε στιγμη του. Και απλωνες τα χερια σου να αγκαλιασεις οσο από τον οριζοντα μπορουσες να αγκαλιασεις.
Περα από αναμετρησεις ότι χωραει στην αγκαλια μας είναι ο οριζοντας που πρεπει στον καθενα. Και εσυ εχεις μεγαλη αγκαλια και το πιο θλιμενο βλεμμα που εχω συναντησει. Ισως γιατι ξερεις τι χωραει μεσα στα χερια σου και που και που κατι σου ξεφευγει.
Σε ολους κατι μας ξεφευγει μικρε ηρωα του παραμυθιου.. σε ολους. Oμως αυτές τις μερες που γιορτασες κι εσυ όπως κι ολος ο κοσμος, έναν ακομη χρονο που εφυγε για να τον διαδεχτει ο άλλος.. εσυ ειμαι σιγουρη ότι θα καταφερεις να συλλεξεις παλι με συγκινητικη προσοχη ότι μισεψε η αγκαλια σου μεσα στα χρονια. Ξερεις να το κανεις οσο κανεις και όταν θα ερθει η ωρα… oσα χρονια και να περασουν… θα εισαι εκει Κι εγω θα σου ψυθιριζω παντα τα λογια του... που πιστεψε σε ολες στις ουτοπιες του καιρου του και παλεψε για αυτές ακομη και από τις πιο αγριες εξοριες. Και παλι αυτά τα λογια εχω να σου χαρισω σε αυτό το μεταιχμιο του χρονου. Είναι λογια ενός ρομαντικου αγωνιστη όπως εισαι κι εσυ. Κι εκεινη τη μερα που στο ειχα πρωτοπει το πιασε εκεινη και δακρυσε νομιζω ηταν από ευτυχια και καμαρι. ναι ωραια ειναι να 'σαι κοντα στους πιτσιρικαδες..οπως λες
οι δυο φωτο ειναι απο το μπαλκονι μου στη Ροδο και η πανω αφιερωνεται στη Τιτσα που τοσο την αγαπησε

Πενθος..για τα αγριως πιθανα

Δεν ξερω εάν είναι οι νεκροι σωζουν τους ζωντανους Μακαρι όμως η απουσια τους να διδασκει
Να διδασκει εστω και εκ των υστερων ενα ηθος που φαινεται να απουσιαζει ολο και περισσοτερο από τα πραγματα .
Στο βωμο του ενός η τους αλλου κερδους υλικου ηθικου υπαρξιακου εμεις οι ανθρωποι θυσιαζουμε τις διπλανες μας ευαισθητες ψυχες.
Εκμεταλλευομαστε τις αδυναμιες τους ,την αναγκη τους για συντροφια ,τη αφορητη μοναξια των ημερων. Πληθαινουν οι τυμβωρυχοι που λεηλατουν ασυνειδητα τα πραγματα που αυτή η ευαισθησια εμπιστευεται σε οποιον σκυβει για λιγο και παρηγορει τη μοναξια.
Με στεναχωρησε πολύ που με τον θανατο της Μαργαριτας Καραπανου συνεπεσαν δυο εκδοσεις με υλικο πολύ προσωπικο,αλληλογραφιας,ημερολογιων το οποιο αλλοι εξεδωσαν.
Με στεναχωρει πολύ που στα δελτια τυπου της αναγγελιας του θανατου κυριαρχουν αυτές οι εκδοσεις εναντι των αλλων πολύ σημαντικων βιβλιων που η ιδια εγραψε σε νεοτερη ηλικια και όταν ηλεγχε τον εαυτο της, την εκφραση της όταν ελαμπε το ταλεντο της.
Μοιραια αντιμετωπιζω τουλαχιστον με καχυποψια, το γεγονος ότι λιγο πριν τον θανατο της γινεται κατι το οποιο θα μπορουσε να μην θεωρηθει θεμυτο.Βρισκω μια βεβηλη ενεργεια σε ότι μπορει να χαρακτηριστει καπηλεια. Το βρισκω βαρβαρο απεναντι στην ανθρωπινη υποσταση.
Αυριο Παρασκευη κηδευεται η Μαργαριτα Καραπανου .
Ειθε οι νεκροι να διδαξουν κατι τους ζωντανους που εμειναν πισω, τουλαχιστον να αναρωτηθουν για το τι εκαναν πως το εκαναν ποτε το εκαναν. Να αναρωτηθουν εστω αν υπαρχει οριο στο προσωπικο οφελος όταν απλα χειριζεσαι την μοναξια και τη δοκιμασμενη υγεια ενός ανθρωπου.Στη σκακιερα την μια παιζουμε από τη μια και την άλλη από την άλλη. Δεν εχουμε εξασφαλισει καμμια μονιμη θεση στην πλευρα του επιθετικου. Οι ρολοι αλλαζουν και αλλαζουν βιαια ας το αναρωτηθουν αυτοι που σταθηκαν διπλα της με ιδιοτελεια. Ισως από εδώ και μπρος να ‘υπνοβατουν’ ανησυχοι στον υπνο τους και εκει που νομιζουν ότι θα λενε ΝΑΙ η ζωη,εκείνη θα τους απανταει ΟΧΙ, γιατι καποια στιγμη η ζωη οσο ‘αγριως απιθανη’ κι αν είναι ξερει να ανταμοιβει η τουλαχιστον ετσι θελω να πιστευω.Οι λυκοι παραμονευουν να ειστε σιγουροι.. Κασσανδρες..
Ορισμενα απο τα βιβλια που εγραψε η Μαργαριτα Καραπανου ειναι
Η Κασσάνδρα και ο Λύκος 1976 «Ο υπνοβάτης» (1985) ,Rien ne va plus» (1991) «Ναι» (1999), «Lee και Lou» (2003), «Μαμά» (2004)
αρκετα με τον παραπολιτισμο και τον voyeurism ας βαλουμε ενα τελος...
και θελω να τελειωσω με μια προταση που σκεφτηκα χτες με τη βροχη..οτι ισως αξιζει να μην ξεχναμε.... η ευτυχια μας επισκεπτεται απροσμενα σαν την πρωτη καταιγιδα του φθινοπωρου που δινει πνοη στο χωμα ..αν δεν την υποδεχτεις ξυπολητος φευγει... οσο αναπαντεχα ηρθε... σαν τη καταιγιδα κοπάζει η ευτυχία...οπως κοπάζει και η ζωή αναπάντεχα