Δευτέρα, 4 Αυγούστου 2008

χρονικό της φτερωτής χελώνας που διψούσε

Μιά φορά κι ένα καιρό μία διψασμένη χελώνα έβγαλε φτερά στα πόδια..

αφιερωμένο ποστ σκυτάλη...στον Α.Α που δίνει φτερά στα λόγια...
"The habit of ignoring Nature is deeply implanted in our times. This attitude reminds me of people who never look in the eye; I find them disturbing and always have to look away."-Marc Chagall (1887-1985) Russian artist/painter
Μαλλον επειδή ειχα ακουσει καλα τον Σαγκάλ έπιασα ενα βλεμμα πανε καποιες μερες..
Καταλαβα ίσως πως βλεπεις από το υγρο και ταυτοχρονα διψασμενο βλεμμα σου στη συναντηση ..Ειχε μια σχεδον υποπτη για το μεγεθος της ζωντανια που εμενα μου προκαλεσε αμηχανια ..και λεω "μπορει κανεις να κοιταζει ετσι βαθεια".. αλλα και μετα σκεφτηκα ότι αυτό δεν μπορεις να το υποκριθεις η το εχεις η δεν το εχεις παρ' 'όλα αυτά, η δυναμη του εμενα μου προκαλεσε αμηχανια και εστρεψα το δικο μου αλλου γιατι αλλιως αισθανομουν ότι ηθελα να γελασω φωναχτα και να πω "Μα κοιτα γινεται να κοιταζει κανεις τοσο βαθεια!" ..και μετα μου λες ότι δεν υπαρχει ελπιδα... καπου στα υγρα βλεμματα κατοικει η ελπιδα κι αρκει ισως να της ανοιξουμε την πορτα και ωπ σαν φτερωτη χελωνα να τρεξει να πιει νερο και ας βροντοκοπαει μισανοιχτο πια το κουτι της πανδωρας ..Χα!
Ετσι παραλληρούσα γιατί ενας αναπαντεχος φιλος μου γραψε ..."Χτες, την ώρα που άρχισε να τρέχει το λάστιχο, βγήκε απ' το πουθενά, απ' την άλλη άκρη του κήπου η χελώνα μου κι έτρεχε, αλήθεια έτρεχε, φτερά είχε βάλει στα πόδια της, να προλάβει να πιει λίγο νερό. Μια στάλα φρέσκο νερό. " κι εγω διαβαζοντας αυτο για τη χελωνα δακρυσα... γιατι ακουσα ισως ο Απολλωνας για να φτιαξει τη πρωτη λύρα θυσίασε μιά χελώνα κι εφτιαξε τη λύρα με το καβουκι της..η γιατι όπως λεει ο φίλος μου ο Αντρέας... που σήμερα χει γενεθλια και Χρόνια του Πολλά.. ότι η χελωνα βρισκεται πίσω απο την εμπνευση του I-Ching, the Chinese book of change καθως πανω στο καβουκι της ειναι χαραγμενοι οι 12 μηνες που μετρανε τον καθε χρόνο,οι 4 εποχες που μετράνε τις αλλαγες και τα 5 στοιχεία της φύσης
Κοιτα, εγω γραφω ετσι επειδη απανταω στο λαστιχο που εριξες, με επιδεξιο λασο.. και παρ ότι τα χελωνισια ποδια μου ειχαν βαρυνει από ένα δυσκολο χειμωνα λεω ας πιω λιγο φρεσκο νερο που ερχεται και πιτσιλαει στη μεριά μου ...Ε δηλαδη πώς να μην γραψω έτσι βιαστικά και ακαταληπτα... όπως και η χελωνα βιαστικα θελω να πιω φρεσκο νερο...Η διψα που λεγαμε η γενικα... η βιασυνη
Εγω ευπιστω στα σημαδια που αφηνει το λαστιχο στο υγρο χωμα.. ετσι θελω να δινω εμπιστοσυνη σε κάθε τι που περιεχει ευφορη υγρασια..
Επικινδυνο λενε..Επικινδυνο ξερουμε.. "αλλα το μονο αληθινο για αυτό και το μονο ενδιαφερον" ετσι δεν είπες;
Πλακα εχει το λαστιχο που τρεχει σαν ερπετο που εγκυμονει νερο …..μου αρεσει ένα λαστιχο που τρεχει... ένα πλαστικο ερπετο πανω στην επιδερμιδα της γης.. που χυνει... σταλες φρεσκο νερο να πιει η γη να ξεδιψασει ....
Θελω να μπω στο παιδικο σου δωματιο... να ψαξω χωρις να αφησω ιχνη ..η να αφησω τεραστια μεγαλα ιχνη....Και να καρδιοχτυπω μηπως ακουσω μεγαλιστικα βηματα από τη μισανοιχτη πορτα.... και πρεπει να βιαστω η να κρυφτω η να βαλω τα καλα μου

Θα μαθω??
Όταν σταματησω να παιζω με παιδικα παιχνιδια ,να μην γρατζουναω τα ποδια μου... που γεμιζουν σημαδια και μου θυμιζουν σα χαρτης τη κάθε σκανταλια.. οταν σταματησω να κλαιω επειδη ειδα τη χελωνα σου να τρεχει να πιει και αναθάρρησα... και ετρεξα κι εγω, αλλα η χελωνα σου τρεχει σοφα ενώ εγω ντουπ!!

6 σχόλια:

ανδρεας είπε...

Τόσο σπαρακτικά τα κείμενα σου
Και για τη Ρόδο
Και για τις χελώνες με τα φτερά
Δύναμη απ’ τον ουρανό Και καλή διαχείρηση με τα θεϊκά σημάδια…

Ανώνυμος είπε...

σημερα στα ΝΕΑ...εγραψες!
τα γενια του Μαχαιριδη μαλλον θα φτασουν στο πατωμα...περιμενοντας.
οπως οι εναπομειναντες κατοικοι της Ηλειας..βλεπε "Η σταχτη που μενει" του Καβουκιδη.. και εκεινοι περιμενουν.
Ετσι περιμενοντας, φτασαμε πιο κοντα στο τελος.
Και,ναι! Η φυση ειναι τσαμπα. Παψαμε προ καιρου να εκτιμουμε το τσαμπα.
Καρινα

Ανώνυμος είπε...

ειναι μερικα πραγματα που θελεις να τα μοιραστεις με ατομα που ξερεις οτι αξιζουν αυτην την μοιρασια... προσπαθησα να κλεισω σε ενα μπουκαλι την μοναδικη μυρωδια του νυχτολουλουδου που ολη μερα παραμενει κλειστο (οπως το κινητο του) και μονο την νυχτα εκπνεει την ανασα του απο τους στυμονες των σωθικων του (οπως η κραυγη μου)... αλλα δεν μπορεσα. δεν αιχμαλωτιζεις μυρωδιες σε μπουκαλακια. τις αιχμαλωτιζεις στους λαβυρινθους του μυαλου.
Συνεπως δεν μπορω να μοιραστω μαζι σου αυτη την μυρωδια. Φ.Τ.

5 pink flowers είπε...

σε ευχαριστω Αντρεα ισως καταφερω σιγα σιγα να αποκρυπτογραφησω τα σημαδια..θελει υπομονη και γνωση

5 pink flowers είπε...

Περιμενοντας Καρινα τουλαχιστον διεκδικουμε με ταματα με οδοφραγματα και οτι μεθοδο επιλεγει ο καθενας με γραφιδες με φως στη ψυχη και το μυαλο και με δροσερη ατιθαση σκεψη σε ευχαριστω

5 pink flowers είπε...

Φ.Τ. και αυτο το μυαλό που αιχμαλωτίζει ορισμένες φορές σκάει απο το καλο του η απο το κακο του...αλλα δεν παυει ποτε να αιχμαλωτιζει ολα οσα χρειαζεται καυσιμο για να απελευθερωσει τη σκεψη