παντου απουσια στο ευλογημενο αυτο τοπιο...περσυ ημουν εκει οταν εφταναν τα σταχτια νεα απο την Ηλεια και πνιγαμε τον θυμο και τα δάκρυα μας στη θαλασσα θυμασαι? κι εσυ ελεγες ..σαν τα δεντρα..η κραυγη σου.. τι αξιζει κανεις να ζει αν σου καινε τις ριζες που με τοσο κοπο εσπειρες στο χωμα για να κρατηθεις? ..και τωρα χωρις ριζες και με καμμενα φτερα πως να αντικρυσεις τον οριζοντα ελεγες ..και τη σταχτια σου εικονα δεν ηξερα πως να παρηγορησω..παρα με χαδια και μελωδιες γεματες δακρυα..που ποτιζαν τις ριζες σου για να ανθισεις ξανα..Θα ανθισεις ξανα αραγε? σαν εκεινο το ονειρο που οραματιζομαστε ..οταν εκει που προετοιμαζομασταν για το θανατο... ειπαμε να αγκαλιασουμε, τη ζωη και να αψηφησουμε οτι με μανια και μενος
μας εκαψε τις ριζες?join the group..help save what's left
http://www.facebook.com/n/?group.php&gid=27056536413
