white for you

Σε ειχε ρωτησει Ποιο χρωμα αγαπας ; Το λευκό ειπες Και το μπλε; ρωτησε παλι Το μπλέ ειναι η θαλασσα είναι το φόντο Μα το λευκο είναι ουδετερο.. ειπε Όχι το ασπρο δεν είναι ουδετερο είναι εξαγνιστικό νομίζω ειπες.. να λοιπον που ντυθηκαμε στα ασπρα εξαγνιστικα ο Βασιλης λεει... το λευκό ζωγραφίζεται όσο και ψιθυρίζεται μακρόσυρτα, βασανιστικά...λες για αυτο το βασανο; λες; αναρωτιεμαι και οι κοσμικες δυναμεις που υποσχονται και τα αλλα χρωματα; που να βρισκονται τωρα που τις χρειαζομαστε

χιονια..το αναπαντεχο λευκο τοπιο,που περιμενει να το ζωγραφισεις

Καλο ταξιδι χαρα μου να ξερες τι ομορφος ακουγοσουν απο το αυτοσχεδιο γραφειο σου σε ενα απο τα πιο ομορφα μερη αυτης της θαλασσας..χαρουμενα ομορφος..την αλλη φορα που θα πας να ερθω κι εγω..να κανεις ωραιες δουλειες εκει ..πολυ το αγαπησα αυτο το νησι και αν γερασουμε και με αγαπας ακομα εκει θελω να ζησω να αναπνεουμε αγρια ομροφια..α και εχω πραγματι ενα χειροποιητο καντηλι ασημενιο! Σιγα που δεν θα γιορταζαμε τωρα που μας επισκεφθηκαν τα χιονια ...να προσεχεις τα χιονια..να θυμάσαι τι ειδαμε εκεινη τη μερα που διαλεξες το τοπιο που εκοβε στη μεση εκεινη η βαρκα..να θυμασαι τι ειπαμε και απο που θα αρχισουμε να ξετυλιγουμε τις αληθειες σε αυτο το δευτερο κεφαλαιο που γραφουμε πανω σε κυματα, σε χιονια, στο λευκο που τοσο σου αρεσει... να θυμασαι και να ακουγεσαι παντα τοσο ομορφα χαρουμενος..ποσο σου εχει λειψει..τα χιονια ειναι το αναπαντεχο λευκο τοπιο που σε περιμενει να το ζωγραφισεις..τωρα που αρχισες παλι τα σχεδια..να συναντας το τρυφερο βλεμμα να το συναντας να το βλεπεις να μην το προσπερνας και να το συναντας παλι και παλι ακομη κι αν εκεινο δεν αντεχει τη ιδια τη δικη του τρυφεροτητα η ακομη κι αν δεν την γνωριζει.γεμισα τα ματια μου αυτο το διαφανο που λενε δακρυα και προσπαθουσα να δω στο καθρεφτη ποσο θα τα κραταγα στη κογχη τους πριν να πεσουν Αντεξαν πολυ...Ο καθενας σε κατι περιεργο παραδιδεται

ειχε μπει μεσα η θάλασσα και παρεσυρε μουσικες και προσευχες

Ηταν μια μερα τοσο παραξενη η σημερινη. Ξεκινησε με ηλιο ,συνεχιστηκε με πολυ θρηνο και ατυχιες απανωτες και μετα βρηκα το κουραγιο να μαζεψω δακρυα και οτι λογικη εχει απομεινει εδω και δυο χρονια και να κινησω για μια θαλασσα και να πω οτι εiχα να πω με πολυ πολυ αγαπη Και μετα ηρθε η σειρα σου και μιλησες και εσυ. Κι ως εκ θαυματος φαινεται ηταν η στιγμη να ειπωθουν και η στιγμη να ακουσθουν φαινεται και ξαφνικα σαν να βγηκε ηλιος και μεσα τη νυχτα.Χαιρομαι τοσο πολυ που εσπασε η σιωπη και μαλιστα ετσι τρυφερα και χρωματιστα και να φαινεται οτι ηρθε η ωρα οι σιωπες και οι δυσλεξιες και τα μισα λογια να αντικατασταθουν με εκεινα τα ωραια τα γεματα χρωματα και τα γεματα χαδια και τα χαδια να κατοικησουν εκει που ανηκουν περα απο τις οθονες.Αναρωτηθηκα αν πιανουν ολες αυτες οι προσευχες.Εγω παντως δεν ειχα ξαναδει παγώνια σε τοιχο εκκλησιας και πεταλουδες και πουλιά πολυχρωμα.Μα εγω ολα μπλε τα εβλεπα σαν να ειχε μπει μεσα η θάλασσα και παρεσυρε μουσικες και προσευχες

προσφερα στη θεα του τα ποταμια μου

Φιλώ τα χερια σου. Ειναι αδυνατον να μη με αγαπας οταν ο ιδρωτας σου ποτιζει καθε ιχνος της επιδερμιδας.Σε αγαπω γιατι δεν τολμησες να συναντησεις το βλεμμα μου οταν...προσφερα στη θεα του τα ποταμια μου..Επρεπε να μην ειχα ερθει ειπες...αλλα το χερι σου ελεγε αλλα..Επρεπε αν εισαι εδω παντα ειπα ..αλλα ας αλλαξουμε θεμα αφου σε βασανιζει..οχι τωρα δεν εχω καθαρο μυαλο να μιλησω για σχεδια ταινιες και αλλα οραματικα θα μιλησουμε για αυτο που βασανιζει εσενα και που μονο το χερι σου οταν ιδρωνει λεει την πασα αληθεια..λυπαμαι που το δωρο που σου πηρα το ειχες ηδη και δεν ειχαμε χρονο να το αλλαξουμε χαιρομαι που εχουμε το ιδιο γουστο.. Ξερεις ποσο ιδιο γουστο εχουμε..αυτο πρωτος εσυ το διαπιστωσες και απο τοτε τα δωρα δεν χωρανε να καλυψουν την επιθυμια.Σημερα ομως σε ενα σταθμο σε αεροδρομιο αλλης χωρας βρηκα κατι πραγματι σπανιο δεν θα το εχεις σιγουρα και πηρα το ιδιο και για μενα. Οτι εχεις εσυ να εχω κι εγω, για να μην μου λειπεις τοσο.Η φωτο ειναι απο το τοπιο που με τοσο βίαιη ομορφια με αποχαιρετησε και παλι πριν απο λιγες μερες Το τοπίο σου ξερει απο αποχαιρετισμους πιο καλα απο εσενα κατι ειναι και αυτο

μου λειπεις εδω μακρυα και δεν ξερω ποιος ιδρωτας θα το πει με πιο σωστα λογια

το μελλον νοσταλγω

σου ειχα γραψει τοτε απο το δρόμο προς την εκκλησιά με τα τάματα
δεν θυμάμαι πια την προσευχη ηταν αρχη καλοκαιριου οι πρωτες φορες που ειχαμε κατεβει στη θαλασσα αλλα εσυ μεσα σου χειμωνας ακομη
Δεν μιλουσαμε για παλατια οχι γιατι δεν ειχαμε αρκετη αμμο να τα ζωγραφισουμε αλλα γιατι χωρουσαμε σε αλλες κατοικιες ελεγες ομορφες, που θα εφτιαχνες εσυ με τα χερια σου τωρα που αρχισες παλι να μουτζουρωνεις Να λοιπον τη βρηκα σημερα που θυμηθηκα τα χερια σου,το γραφικο σου χαρακτηρα,τα χερια σου παλι που οπως λες ειναι σαν μικρου παιδιου και τι δεν ειναι σα μικρου παιδιου πανω σου

γαργαρες ειναι οι ιδεες στις φλεβες σου

Επιχείρημα για το βιβλίο Ενα βιβλιο ειναι η δικη σου συγκροτηση για να διαβασεις τη πραγματικοτητα,την οποια ανασυνθετεις για να γινει λογος αφηγηματικος,αυτος ο λογος δημιουργει συνοχη,συντροφικοτητα και διαμορφωνει τη δικη μας κληρονομια

Επιχείρημα για τη συνάντηση η αναγκη για τα χερια σου και το υγρο σου βλεμμα..βρες χρονο δημιουργησε τον πολυτιμο κοινο χρονο με χερια υπεροχα

Προτεραιοτητα, διαθεσιμοτητα, ανυστεροβουλια, ανυποκρισια, γενναιοδωρια, ελευθερη σκεψη, γνωση, ασίγαστη περιέργεια, αισιοδοξία, αντισυμβατικότητα, δημιουργικότητα, αφοσίωση, πνευματικότητα, ελευθερία, ανεξαρτησία, πίστη, ειλικρίνεια..συστατικα εκλεκτικής συγγένειας

Θα διωξουμε τον πονο, κρατησε μου σφικτα το χερι στο δικο σου, μας ενωνει η ματια στο απειρο ειχες πει και με εμαθες να μην φοβαμαι τον πολεμο και με εμαθες να κοιταζω και με εμαθες να αγαπαω..ολα θα πανε ετσι που δεν φανταζεσαι, θα διωξουμε τον πονο και μονο με το απειρο θα αναμετριεται πια η ελπιδα μας... Ετσι με εμαθες εσυ να κοιταζω... γιατι εισαι ποιητης και γαργαρες ειναι οι ιδεες στις φλεβες σου και να θυμασαι τα λογια του παππου μου που σου αφιερωσα τοτε... να εχουμε γερο σωμα και γερο μυαλο αυτα δεν μπορουν να μας τα παρουν

εκείνους που αγαπάμε

Ας μην αμελουμε εκείνους που αγαπαμε μας θελουν ολη μερα... και τη νυχτα ακομη ..και στα ονειρα μας θελουν.... κι’εμεις εκει ακουραστοι θιασωτες της αγαπης εκεινης... της απλοχερης που πισω δεν ζηταει.... και πισω δεν κοιταει..μονο μπροστα.. για να μπορει να δινει..νοσταλγω ηδη το νησι..κι εκεινους που αγαπαμε εκει ...με αφορμη το Υ.Γ. του Αλεφ Επειδή "ποτέ δεν ξέρεις μ' αυτούς που αγαπάς: αμελείς να τους κοιτάξεις μια στιγμή, και την επόμενη στιγμή έχουν χαθεί ή έχουν σκοτεινιάσει. Ακόμα και τα δέντρα- εξάλλου- το σκάνε πού και πού, έχουν άστατες διαθέσεις" (Κ. Μπομπέν)

μετα τη μπορα το κυκλαμινο επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης για ομορφια

Σημερα εβρεχε πολυ.. πηγαμε εκδρομη.. η βροχη μας αποσταθεροποιουσε το αμαξι.. ηταν πολυ το νερο ειχε ανοιξει ο ουρανος και εριχνε ...
Σταθηκαμε στην ακρη ενος λοφου βλεπαμε ενα καστρο μακρυα...σταθηκαμε σε ενα λοφο για να δωσουμε σειρα στα χαδια

οταν λιγο ξεθυμανε η βροχη εκεινος βγηκε εξω και μου χαρισε ενα κυκλαμινο.Ενα υγρο κυκλαμινο

Ειχε ενα ροζ χρωμα που πηγαινε να γινει μωβ. Το ακουμπησα επανω μου ειδα οτι ταιριαζε με μια δαντελλα που φορουσα γυρω απο το ποδι.Ειναι ομορφο ειπε

Δακρυσα, πανω που επιτελους ειχαμε πει να αρχισουμε να γελαμε, επιτελους.

Σκουπισα το κεφαλι του με ενα πορφυρο μεταξι.Το κεφαλι του ειχε γινει μουσκεμα, οπως τα ματια μου.Δεν υπαρχει μετάξι που στεγνωνει τα δακρυα, ειπαν οι μεταξοσκωληκες..

Μετα στην επιστροφη κι ενω ειχε κοπασει η μπορα..μεσα στο αεροπλανο αρχισα να του γραφω..

Μετα τη μπορα

το νεο κυκλαμινο επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης

για ομορφια

τα τρυφερα χερια

επιβεβαιωνουν την εμμονη της ζωης για ομορφια

το αχαλινωτο υπεροχο ατιθασο μυαλο που πεταει ελευθερο

αψηφοντας το βαρος της ανελευθεριας

επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης για ζωη ...

η ατιθαση καρδια που τα βαζει λαβωμενη με ολα τα θηρια

ειναι η εμμονη της ζωης για ζωη...

μετα τη μπορα μικρες επιμονες ψιχαλες σα δακρυα

σ αγαπω σαν την εμμονη της ζωης για ομορφια,

ποτε θα ξαναπαμε εκδρομη...

μονοημερη

Επειδη η φιλη μου Φ.Τ με διαβεβαιωνει οτι θα ξαναπαω τετοια εκδρομη ποσταρω την ημερομηνια ετσι για τη νοσταλγια....

Γελας ...at last

at last my love has come along..and here we are in heaven ακουστε το τραγουδι δεξια οσο διαβαζετε! listen to the song on the left column of the blog

τι σε κανει να νοιωθεις ασφαλης η σε κανει να νοιωθεις λιγοτερο ανασφαλης η σου πιανει απαλα το χερι και χωρις να το καταλαβεις βρισκεσαι εκει στον δικο σου ουρανο,εκει που κατοικουν τα ονειρα στον οριζοντα που ακομα και αν μοιαζει ουτοπια βρισκεται εκει αορατο συνορο στη σκεψη που ατιθαση θελει θελει θελει και καλα κανει.

Καλα θα σου πω ποιες ειναι οι αναγκες μου και ξερεις εσυ οπως κι εγω ξερω και ηξερα κι τοτε και τωρα.

Να γελας να γελας

Μετα απο τοσους μηνες θρηνων που φανηκαν αιωνες.

Και ναι υπαρχουν τοσα αλλα ομορφα πραγματα να κανουμε το ειπες τοσες φορες αυτο τον καιρο αρχιζει πια να ακουγεται δικο σου εχει φυγει απο τη δικη μου περιοχη των λεξεων και σου ανηκει οπως και καθε τι ομορφο σε αυτο το ταξιδι

Να γελας

Τιποτα δεν καταπινεται ευκολα αλλα μετα αρχιζουν τα ωραία .

Τι λεγαμε πιτσιρικαδες με κατσαρα μαλλια οταν περναγαμε τις πυλες της γνωσης;

Να κατι τετοια.Γελας at last

beautiful pict of the Ocean by Hari Sundaram http://www.flickr.com/photos/harisundaram

Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει

πως λαμπουν τα ματια σου, οταν παλευεις να κρατησεις τα δακρυα σου μεσα στις σκουρες λιμνες τους..μου λειπεις πολυ οπως η ερημος αναζητα τη βροχη τοσο μου λειπεις..κι αν ακομη ακουω τη φωνη σου, τη νοσταλγια μου τρεφει και την επιθυμια. Να λοιπον αγαπημενε μου μπηκαμε στο 8 και χαθηκε ο συμβολισμος αλλα εμεινε η επιθυμια αγαπημενε μου.Να μετρας τους σπορους που βοηθουν την προσευχη ,το ιδιο κομπολοι απο σπορους εχω κι εγω, να μετρας τους σπορους και να θυμασαι τοτε που ημουν πολυ κοντα σε ανθρωπους που πεθαιναν... που βρισκονταν τοσο κοντα στον θανατο.. σχεδον τον χαιδευαν.. και εσυ για να απαλυνεις τον φοβο ειπες.. Μας ενώνει η ματια στο απειρο. Δες τα αστρα που παρακαλεσα να σε αγκαλιασουν με το θερμο φως τους .Ειμαι εκει στη σκονη που σε σκεπασε στα απαλο αερακι στα μαλλια σου ..οι ψιθυροι της ερημιας είναι δικοι μου ..ενα τραγουδι ερωτικο μια προσευχη νασαι καλα κι ο θαυμασμος απεραντος ομοιος ουρανιος θόλος.Μια προσευχη ειπες κι εκει μεσα στην ηχω του πολεμου ειναι η μονη που με κρατησε Αλλο κομπολοι κρατουσα τοτε την ιδια προσευχη με τη δικη σου μελωδια ακουω παντα..ποσο μου λειπεις και ποσο βαλσαμο ειναι παντα τα λογια της επιστολης του αγιου Παυλου για να θυμιζουν την αστειρευτη δυναμη της υπομονης της αγαπης.Για δικη σου χαρη που εισαι ο ελκυστης μου και για χαρη του παραξενου ελκυστη μπλογκερ που ζητησε την επιστολη στα Ελληνικα γιατι οπως λεει κι εχει δικιο ετσι τραγουδαει καλυτερα..να τα υπεροχα λόγια...στο προηγουμενο ποστ τα λογια ηταν στα αγγλικα γιατι θα το διαβαζαν και οι φιλοι του αδελφου μου απο αλλες θρησκειες κι αλλες χωρες που δεν την γνωριζαν..καλη χρονια παντα... Ἐὰν ταῖς γλώσσαις τῶν ἀνθρώπων λαλῶ καὶ τῶν ἀγγέλων, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, γέγονα χαλκὸς ἠχῶν ἢ κύμβαλον ἀλαλάζον. καὶ ἐὰν ἔχω προφητείαν καὶ εἰδῶ τὰ μυστήρια πάντα καὶ πᾶσαν τὴν γνῶσιν, καὶ ἐὰν ἔχω πᾶσαν τὴν πίστιν, ὥστε ὄρη μεθιστάνειν, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδέν εἰμι. καὶ ἐὰν ψωμίσω πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου, καὶ ἐὰν παραδῶ τὸ σῶμά μου ἵνα καυθήσωμαι, ἀγάπην δὲ μὴ ἔχω, οὐδὲν ὠφελοῦμαι. Ἡ ἀγάπη μακροθυμεῖ, χρηστεύεται, ἡ ἀγάπη οὐ ζηλοῖ, ἡ ἀγάπη οὐ περπερεύεται, οὐ φυσιοῦται, οὐκ ἀσχημονεῖ, οὐ ζητεῖ τὰ ἑαυτῆς, οὐ παροξύνεται, οὐ λογίζεται τὸ κακόν, οὐ χαίρει ἐπὶ τῇ ἀδικίᾳ, συγχαίρει δὲ τῇ ἀληθείᾳ· πάντα στέγει, πάντα πιστεύει, πάντα ἐλπίζει, πάντα ὑπομένει. Ἡ ἀγάπη οὐδέποτε ἐκπίπτει. εἴτε δὲ προφητεῖαι, καταργηθήσονται· εἴτε γλῶσσαι, παύσονται· εἴτε γνῶσις, καταργηθήσεται. 9 ἐκ μέρους δὲ γινώσκομεν καὶ ἐκ μέρους προφητεύομεν· ὅταν δὲ ἔλθῃ τὸ τέλειον, τότε τὸ ἐκ μέρους καταργηθήσεται. ὅτε ἤμην νήπιος, ὡς νήπιος ἐλάλουν, ὡς νήπιος ἐφρόνουν, ὡς νήπιος ἐλογιζόμην· ὅτε δὲ γέγονα ἀνήρ, κατήργηκα τὰ τοῦ νηπίου. βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι' ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον· ἄρτι γινώσκω ἐκ μέρους, τότε δὲ ἐπιγνώσομαι καθὼς καὶ ἐπεγνώσθην. νυνὶ δὲ μένει πίστις, ἐλπίς, ἀγάπη, τὰ τρία ταῦτα· μείζων δὲ τούτων ἡ ἀγάπη.

Love is patient, love is kind

Emote my friend emote he said «Οταν ο φίλος του παντρεύτηκε, εκείνος έκλαιγε τραγουδώντας γαμήλια τραγούδια», Collective knowledge, collective tears of joy, collective tears, fertile tears, for what we call love, but rarely we know its taste, tears…as the drops of rain, she blew her tears into balloons so he could play Γάμος - φωτιά - φίλος - τραγούδι - ήταν - θα είναι - θα είναι - θα είναι. Ξαφνικά, σαν να δόθηκε διαταγή, περιστροφή του σώματος και μάλιστα της καρέκλας: ονειροπόλησα και δεν πρόσεξα τα γόνατά μου. Τα χέρια ήξεραν τι να κάνουν, τα πόδια το είχαν ξεχάσει και να,
Dance dance around and around like a prayer in trance dance Πήγαινέ με εκεί! Πού - εκεί; - Γελούν: πάνω από τα δάκρυα που δεν είχαν ακόμη στεγνώσει
then I find a piece of paper I borrow images and then words from a religious text many have forgotten Είμαι η σελίδα για την πένα σου.Ολα θα τα δεχτώ: είμαι μια λευκή σελίδα.Είμαι ο καλός σου φύλακας∙Θα στα επιστρέψω όλα και με το παραπάνω. Είσαι η αχτίδα κι η υγρασία της βροχής,You asked me why I returned home to my country.. This was ages ago It was one day I said…
Τι ώρα είναι; Πώς; Ωχ, έπρεπε να ήμουν σπίτι πριν από έναν χρόνο!And then this trip back to the sun the things I know I treasure lesser things for some life’s treasures for me.Then i shaved my head as if I wanted to experience the whole country on my skin.You belong here he said You belong to this country That was it He left and then I let my hair grow again ακολουθει η επιστολη Αποστολου Παυλου προς Κορινθιους κεφαλαιο 13 και ενας πινακας οπως ειδε ο ζωγραφος τη διαδικασια της συγγραφης..στις φωτογραφιες ο φιλος του αδελφου μου ο Χαρυ απο την Ινδια more fotos http://www.flickr.com/photos/harisundaram/ http://www.flickr.com/photos/alex_bak/If I speak in the tongues of men and of angels, but have not love, I am only a resounding gong or a clanging cymbal. If I have the gift of prophecy and can fathom all mysteries and all knowledge, and if I have a faith that can move mountains, but have not love, I am nothing. If I give all I possess to the poor and surrender my body to the flames, but have not love, I gain nothing. Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always trusts, always hopes, always perseveres. Love never fails. But where there are prophecies, they will cease; where there are tongues, they will be stilled; where there is knowledge, it will pass away. For we know in part and we prophesy in part, but when perfection comes, the imperfect disappears. When I was a child, I talked like a child, I thought like a child, I reasoned like a child. When I became a man, I put childish ways behind me. Now we see but a poor reflection as in a mirror; then we shall see face to face. Now I know in part; then I shall know fully, even as I am fully known. And now these three remain: faith, hope and love. But the greatest of these is love.

a heart an island

our wishes from the Rodos Film Festival..looking for the key to our hearts in the wide blue sea

Αυτη ειναι η δικη μου θαλασσα

Αυτη ειναι η δικη μου θαλασσα ειπε ο Αντελ καθως κοιτουσε τον κολπο απο τον 5ο οροφο.Πρωτη φορα τη βλεπω απο τοσο ψηλα...10 χρονια πριν εδω δεν υπηρχε τιποτα. Εδω κολυμπουσαμε εδω παιζαμε τωρα ουτε μπορω να έρθω ουτε να φερω να παιδια μου.Ετσι μυριζει η δικη μου θαλασσα,ετσι ακουγεται. Ναι μου λειπει οπως πολλα αλλα πραγματα σε αυτη τη πολη που αλλαζει προσωπο καθε μερα.Το δικο μου δερμα ειναι δερμα βεδουινου,εσεις ειστε κοκκινοι στα δικά μας ματια ειστε κοκκινοι εμεις ειμαστε σκουροι,για αυτο μου αρεσουν τα μαλλια μου που ασπριζουν .Αυτη ειναι η δικη μου θαλασσα ειπε παλι και εβαλε να πιει σαμπανια.Ειναι ωραια απο εδω επανω αλλα δεν ειναι δικη μου πια .Ο Αντελ λεει οτι το μελι και το δηλητηριο ειναι καμμια φορα το ιδιο πραγμα και οταν ο σκυλος συνοδευει στο χορο την παπια αν δεν τα κατεφερουν να συννενοηθουν πιανουν το τραγουδι κι εκει μεσα στις μελωδιες καταλαβαινει ο ενας τον αλλον Ετσι λεει ο Αντελ..πριν φυγουμε δανεισε τα παπουτσια του στο φιλο του το ζωγραφο γαι να παει να χωρεψει και εκεινος πηρε τα σανδαλια του.Ειμαστε κατι παραπανω απο φιλοι.Οταν δεν ειχαμε μια μοιραζομασταν τα παντα Τωρα ειμαστε φτασμενοι αλλα μοιραζομαστε ακομη τη διαθεση για ζωη και δημιουργιαΣτη βιομηχανικη περιοχη του Ντουμπαι πισω και μακρυα απο τη καταναλωτικη προταση των πολυκαταστηματων υπαρχει μια γειτονια με μικρες γκαλερι που φιλοξενουν συγχρονους καλλιτεχνες απο την περιοχη Η προσβαση ειναι δυσκολη πολλοι δρομοι εκει ακομη εχουν αμμο,περνας απο γιαπια και δεν εχει καμμια σημανση Καθε φορα που πηγαινω χανομαι αλλα καθε φορα βρισκω τελικα το μερος και την εκθεση και αυτο με αποζημιωνει.Αυτη τη φορα η εκθεση ηταν ομαδικη 4 γυναικων και πιο πολυ μου αρεσει η δουλεια της Καχραμαν απο το Ιρακ. Χρησιμοποιει την τεχνικη των Γιαπωνεζων και τη θεματικη της χωρας της Ετσι κι αλλιως και η ιδια λειπει πολυ καιρο απο το Ιρακ γιατι ζει στη Σουηδια.Πηγα εκει με δυο συγγραφεις εναν Ιρακινο και τον Αντελ απο τα Εμιρατα που παραπονιεται οτι τα κτιρια του κατασπαραξαν τη θαλασσα των παιδικων του χρονων

my tears will find their way to the sea..The sea is the sea,it cannot extinguish a blaze

3 years ago I wrote this,here in Dubai about my tears finding their way to the sea ..they were so many then..due..to a rich and fertile conversation ..Zeinab Assaf writes in Prayer for the Absent..
........Like happiness, our eyes are stolen.........some of us play up the charms and cast away sorrow with colours..........She put her hands together so the stars wouldn’t fall as warts onto her fingers .........I will tell you about the one who believed that happiness will sneak in through an abandoned window.She loved him and he was a believer Before he departed she gave him a heart and a piece of paper:He threw the heart away and put the paper in his pocket. She was about to board a train as she was waving to the void and gathering all her senses How is it the river of her anguish did not explode before him? But, when alone with herself, it gushed forth?....she who cried for words he did not utter nor even hide...... She believed his wandering letters......Now she cannot return to her human clay
The sea is the sea,it cannot extinguish a blaze
All this water and it cannot extinguish a blaze
she blew her tears into balloons so he could play, clouds falling over his hair, nose and eyelashes But he too did not notice!

DIFF festival starts tommorow and some wonder Why do we cry at the movies?
Maybe it is the movie or the psychological baggage we brought in with us. Or is it empathy or you-are-so-busted guilt? Maybe, genetics or cultural conditioning. Researching the psychophysiology of crying in the early 1980s, biochemist William Frey subjected almost 150 people to various tearjerkers. In Crying: The Mystery of Tears, Frey and co-author Muriel Langseth concluded that boys and girls do equal amounts of crying until puberty.
But later, women cry more than men — four times as much, he found, and usually between 7 and 10 at night. He also discovered that crying releases internal toxins, a sort of purgative action. What makes them cry, Frey believes, is empathy. But Tom Lutz, a sociologist and author of Crying: The Natural and Cultural History of Tears, says, is a combination of conflicted emotions.

We strum a mental guitar chord that combines positive, major feelings with sadder, minor tones.But whatever we are doing, we certainly are forging a personal bond with a particular movie that we’ll never lose. Most men -except my closest friends!- don’t cry at movies.my Closest friends do!! that is why they are my closest friends ...The sea is the sea,it cannot extinguish a blaze All this water and it cannot extinguish a blaze.. she blew her tears into balloons so.. they could play

request for window

sometimes you look out of the window and what do you see??

poetry should travel..

Συχνα αναρωτιεμαι τι κοινο εχουμε με ανθρωπους που ζουν στην αλλη ακρη του κοσμου κι ομως καπου συναντιομαστε...

Ειναι η ποιηση, ειναι ο τροπος που κοιτας εξω απο το παραθυρο ,ο τροπος που ονειρευεσαι,ο τροπος που κουβεντιαζεις και ουτε που καταλαβαινεις πως περναει ο χρόνος.Χθες το βραδυ που εφτασα εδω στα μακρυα Εμιρατα που πραγματοποιειται το φεστιβαλ κινηματογραφου. Συναντησα ξανα μετα απο ενα χρονο τον φιλο μου ποιητη Μασουντ Αμραλλα που διευθυνει το φεστιβαλ τωρα πια.Mετα απο καθε ειδους περιπετειες καταλαβαν οτι ειναι ο πιο καταλληλος να του το αναθεσουν και επιτελους το εκαναν και εκεινος..που παρεπιπτοντως ειναι εκεινος που ξεκινησε ολη τη κινηματογραφικη δραστηριοτητα σε αυτη τη χωρα με το μικρο του φεστιβαλ στο Αμπου Νταμπι και το φυτωριο νεων σκηνοθετων που εφτιαξε γυρω του... Αυτος λοιπόν...τα παρατησε ολα τα δημιουργικα τα δικα του για να ασχοληθει με τα κοινα με το κοινο καλο.

Τα σεναρια του εχουν λογοκριθει 13 φορες.Τα βιβλια του ,τα πρωτα του ποιητικα βιβλια κατασχεθηκαν οταν ηταν 17 χρονων ειναι δεν ειναι 40 χρονων και τα μαλλια του εχουν ασπρισει αλλα η ψυχη του ειναι λευκη σαν ρομαντικο περιστερι Ειναι η ψυχη του που πεταει στον οριζοντα.

Περσυ που εφτιαχνε ενα ντοκυμαντερ μια γυναικα του ειπε Εγω ζω για το βουνο Εμεις δεν ζουμε για το βουνο μου λεει Ειμαστε παγιδευμενοι σε μια μετρια υπαρξη της πολης

Αγαπαει τη χωρα του Αγαπαει την ποιηση Χωρις τη στηριξη του δεν θα ειχα τελειωσει το Κρατησε με στο οποιο συνεβαλε στο σεναριο.

Σου αρεσουν τα παιχνιδια μου λεει οσο τραβαω αυτες τις φωτογραφιες Εχει νυχτωσει και δεν μπορω να βρω ταξι να επιστρεψω και περιμενουμε Αυτο θα δουλεψει ως τις 5 το πρωι Ειναι οι τελευταιες μερες προετοιμασιας...

Του λεω η τεχνη ειναι μια αφορμη για μια παθιασμενη ζωη και που λεει η ζωη απο μονη της, ειναι παθιασμενη τεχνη Εχει δικηο.Με αυτο το παθος κανει ο Μασουντ οτι κανει σε αυτη τη απομακρυσμένη απο εμας χωρα αλλα οτι κανει το κανει με ποιηση και αγαπη Περσυ μου χαρισε τους στιχους που μελοποίησε η Μαριεττα Φαφουτη,για το τραγουδι που βαλαμε στη ταινια 'Τα κοινα' Παντα μιλαει ο Μασουντ για τη βροχη για τη βροχη που γονιμοποει αυτη τη γη της ερημου στην οπoια γεννηθηκε και την οποια υπηρετει σεμνα και υπομονετικα και φτιαχνει εργο
Rain in us A drop.
A crystal drop. A life.
What we hold in common
Poetry never ends.
with wings of silver, it comes
like a flash from a lost boat,It comes
like a magician ,It comes.
Poetry walks in the rain with an umbrella
made of a sun leaves
searching for a color

s ometimes in vain;
looking for a face again
A poet steals words
from open windows he steals words
like a crow ,
Rain in us. Many drops, many crystals
A colour, colors.
What we hold in common

Μασουντ στα Αραβικα σημαινει ευτυχισμενος ανθρωπος.Ενας δημοσιογράφος περναει και μας κοιταει που ειμαστε στο ιδιο μερος και κουβεντιαζουμε για 6 περιπου ωρες Το δικο μου ονομα σημαινει λεβαντα μου λεει....

Ο ένας κοιμαται πανω στον ιδρωτα του αλλου

κατεβηκα στη θαλασσα σημερα το απογευμα κατεβηκα στη θαλασσα μετα απο χιλιαδες προετοιμασιες και τα τοιαυτα ειπα να κανω μια βολτα Μολις πεφτει ο ηλιος ο υγρος αερας της θαλασσας αλλαζει ικανα τη θερμοκρασια Τιποτα δεν θυμιζει βεβαια τον δικο μας Δεκεμβρη Εδω κανουν μπανιο και τρεχουν στη παραλια.
Τι φαινεται ομως στο βαθος ποιος ειναι οριζοντας αυτου του τοπιου;
Ο προορισμος των χιλιαδων τουριστων που συνοστιζονται για να ψωνισουν και να γευτουν τη χλιδη. Γυαλινα κτιρια και συνοστιμενες αγορες της παγκοσμιοποιημενης μαρκας.
Το τοπιο του Ντουμπαι ειναι γεματο γερανους.
Τα κτιρια κτιζονται και παραδιδονται με ταχυτητα αστραπης γιατι οι φτωχοι εργατες που ερχονται απο τις γυρω χωρες για να δουλεψουν εξυπηρετουν κυκλικα τις 24ωρες βαρδιες.Οποτε ενα κρεβατι φιλοξενει 3 διαφορετικους εργατες Ο ένας κοιμαται πανω στον ιδρωτα του αλλου οταν αλλαζει βαρδια Εαν υπαρχει νερο θα κανουν μπανιο αλλιως μαια επομενη μερα Ολοο βραδυ ακουγονται παντου κομπρεσερ και ηχοι οικοδομης.Μια πολη τεραστιο γιαπι Εν τω μεταξύ στα πολυτελη ξενοδοχεια δημιουργουν πιδακες και καναλια για να μιμηθουν τη Βενετια!
Καθως επεφτε λοιπον ο ηλιος βγηκαν ακομη πιο εντονα στην επιφανεια οι γερανοι που μεταφερουν τα οικοδομικα υλικα για να χτισουν, να χτισουν, να χτισουν.
Οταν ηρθα εδω πριν απο 5 χρονια ελεγαν οτι το 2010 θα διπλασιασουν τον πληθυσμο τους και το εκαναν! Το 2010 το Ντουμπαι θα εχει περιπου 2 εκατομυρια κατοικους. Οποτε ολοι αυτοι πρέπει καπου να μεινουν Τα σπιτια τα γραφεια δεν επαρκουν για αυτο και οι χιλιαδες ξενοι εργατες θα κτιζουν θα κτιζουν και θα κοιμαται ο ενας πανω στιν ιδρωτα του αλλου

θα με κρατησουν τα ποδια μου;

Τα καλαμια εσμιξαν τις κορφες τους
Ο ηλιος εσκυψε να συναντησει τη θάλασσα
το αγορι περπατησε επανω της
η ανασα της τον τυλιξε -φιλόξενος ατμός
και οταν απλωσε τα χερια του να αγκαλιάσει τον ουρανο
θελησε να φωνάξει βοηθεια δεν θα με κρατησουν τα ποδια μου!
Το αγόρι τρέχει να πιασει το χερι του πατερα να περπατησουν μαζυ ως την ακρογυαλια..
Οταν στο ονειρο σου τρεχεις σε αυτο το μονοπατι
φορας κοντο παντελονι εμπιστευεσαι τα μυστικα σου στα καλαμια
προσεξε να μην πληγωσεις τα ποδια σου
Και μην χαμηλωνεις τον ηχο της θάλασσας
μια που το ξερεις οτι θα δυναμωσει παλι μονος του
Το γραψα το 95 σε μια βολτα με τον Κ. σε μια παραλια στα Χανια..μετα κατοικησε ενα μερος του στην αρχη της ταινιας μου "Συμφωνια Χαρακτηρων" ενα αγορι σε μια οφθαλμαπατη περπαταει στη θαλασσα ενω χαιδευει ενα ζωγραφισμενο παραμυθι σε ενα ξυλινο πατωμα.Φετος καποια δυσκολη στιγμη το θυμηθηκα το διαβασα στο Γ. και εκλαψε,σημερα που περνάω εγω τοσο δυσκολα- η αδικια παραμονευει παντα για ολους μη γελαστειτε παραμονευει -το ξαναθυμηθηκα, σημερα δακρυζω εγω και ευχομαι και προσευχομαι να με κρατησουν τα ποδια μου

τη γη στηριξτε με τα σωματα σας

Ένα μπαλέτο όπου η εικόνα και ο λόγος παίρνουν ένας ένας με τη σειρά του το ρόλο του κορυφαίου του χορού. Tο αφηρημένο και το ευαίσθητο, το σκληρό και το αισθησιακό, εμφανίζονται και αυτά το ένα μετά το άλλο, το ένα μέσα στο άλλο και στο τέλος ενώνονται.αποσπασματα του κειμενου απο την ταινια μου Κατα Μονας Ηδονες ..
Το όνειρο αναμετράται με τη μέθη Το κόλπο των παιδικών χρόνων, το πρώτο προσφιλές αμάρτημα Είναι ο τόπος όπου νοσταλγούμε τη χαμένη αθωότητα και την ανεξαρτησία μας
Φαντασίωση είναι η σκηνοθέτηση της επιθυμίας Η φαντασίωση αντικαθιστά την πραγματικότητα πράγμα που συνιστά παιδική στάση Οπου και να βρισκεσαι σκαβε βαθιά Κάτω είναι η πηγή Ασε τους σκοταδιστες να φωναζουν Το δερμα μου σκάει ,καθώς το φίδιΜεσα μου ποθεί, σαν να μην είχε Φάει αρκετή γη , να σβήσει τη δίψα του Με πιότερη γη Ναι η απολαυση μου θελει να τέρψει Καθε απόλαυση θέλει να τέρψει Θέλετε να κοψετε τα τριανταφυλλα μου .........

Πρέπει να σκύψετε και να χώσετε τις μύτες σας μέσα στα βράχια και τους βατους και μη φοβάστε τις πληγές Γιατι η απολαυση μου αγαπάει τα χωρατα Γιατι η απολαυση μου αγαπάει τις κατεργαριές Έλατε να κόψετε τα τριανταφυλλα μου Ναι ξερω απο που ερχομαι Αχορταγος σαν φλογα Καιγομαι και τρωω τον εαυτο μου Οτι πιανω γινεται φως οτι αφηνω ειναι σταχτη Φλογα ειμαι σίγουρα Το ονειρο αναμετραται με τη μεθη καθως η αρχη της εξατομικευσης απορροφαται απο το Εν. Αλυτη συγκρουση αναμεσα σ ενα εγω που δονειται απο βουληση και μιας γλωσσας αδυναμης να αποκαλυψει το βαθυτερο νοημα της μουσικης ... Ο χορος μυει τον ανυποψιαστο κόσμο στα ατελευτητα διονυσιακα παιχνιδια..Η μεγαλυτερη ισχυς ειναι η αυτοδύναμη και προδινεται μονάχα απο την ευκαμψία και την περίσσια της κινησης Καποτε θα ειναι καθε σωμα ενα σωμα σε ουρανιο αιμα θα πλέκει το μακαριστο ζευγαρι Τη γη κρατηστε με τα σωματα σας Επηγαινε και ερχοταν Το όρος εριγούσε Η τυφλη και απολυτη φυση των επιθυμιων των ενεργειων Εμαθα να περπατω μονος μου και απο εκει και περα τρεχω Εμαθα να πετω για να προχωρήσω και απο τοτε δεν θέλω να με σπρωχνει κανένας.Τωρα ειμαι αναλαφρος ,τώρα πετάω τωρα με βλέπω βλέπω τον εαυτό μου απο επάνω μεσα απο εμενα είναι τωρα ο θεος χορευτης Μόνο ο Διόνυσος βασιλευει Τα υπόλοιπα δεν είναι παρα μακιγιάζ..

τα πιο κατω ειναι αποσπασματα απο ενα κειμενο του φιλου Ο ….Ο έρωτας είναι η τέχνη της επιβίωσης… Και η συνείδηση της μυστικής του καταγωγής από τα πιο ηδονικά σπαράγματα της ύπαρξής μας δεν είναι μια πράξη ενοχική μα η κατάδυση στο βάθος του ίδιου του εαυτού μας εκεί που τα νερά που τρέχουν είναι καθάρια σαν το κρύσταλλο κι ο πλάστης συναντά τη μυστική του ώρα, τότε που ο κόσμος είχε ακόμη την αθωότητα που κατοικεί στο βλέμμα ενός μικρού παιδιού… Κοντά στο αστείρευτο βίωμα της κατά μόνας οριακής απόλαυσης που μόνο εκείνοι που ένιωσαν βαθιά τις πιο παράφορες και συνάμα «ιερές» εκδοχές της με τα συναπάντηματά τους με τον άλλο σε ένα «ντύμα» κοινό και διάφανο -μακριά από την εμπειρία του φθαρτού συμβιβασμού και της ανέραστης συναλλαγής των καθημερινών συμβάσεων- δεν είναι τυχαίο διόλου, πως μόνο η ποίηση μπορεί να σταθεί γιατί εκείνη έχει τη δύναμη να ανατρέπει και να επαναθεμελιώνει το ίδιο το τοπίο της ύπαρξης μας… Στη σπαρακτική κραυγή της ανθρώπινης θνητότητας μόνο ο έρωτας και το προσωπικό παραμύθι της απόλαυσης που απελευθερώνει τους χυμούς και κλέβει λίγο από το γάλα των αστερισμών και τη σκόνη της αιωνιότητας μπορεί να συνθέσει την πιο εύηχους και καμιά φορά μονόηχους φθόγγους μιας μυστικής σουίτας που σιγοψιθυρίζει σχεδόν και δοξολογεί την ευλογία της μοναχικής καταγωγής μας…«Να στηρίξουμε τον κόσμο με τα σώματά μας» και να τρυγούμε το άνθισμα τους σαν τον κυματισμό της θάλασσας που πάντα είναι εκεί να συντονίζει το βλέμμα μας με τις δονήσεις του μυαλού και τη διήγηση της ανθρώπινης κατάστασης …Η τέχνη θέτει εν έργω την α-λήθεια των όντων.. ξανά και ξανά γονιμοποιεί και δοξάζει χωρίς φραγμούς και νοηματικές ακροστιχίδες την πιο κοινή και όμως για πολλούς αφανέρωτη χώρα της ανθρώπινης απόλαυσης και της ηδονικής της κατοίκησης….

see the film with english subtitles the film in Greek at http://luciarikaki.blogspot.com/2007/11/blog-post_14.html

Πως να χτισει κανεις χρονο;Αυτο που δεν εχει ειπωθει βρισκεται μεσα στη γλωσσα

Πηγα στην εκθεση ΣΙΩΠΗ της Ε.Τσαντιλα και μου αρεσε. Ξαπλωσα σε ενα στρωμα που ειχε μπροστα στο βιντεο με τη γρια γυναικα που παρατηρει ακουει ηχους και που και που πινει ενα ποτηρι νερο. Παρατηρουσα κι εγω σιωπηλα τους θεατες που κατευθυνονταν βιαστικα στο κυλινδρικο σημειο απο οπου ερχονταν οι δυνατοι ηχοι προσπερνωντας τη τεραστια εικονα της γριας γυναικας ,αψηφοντας το σχολιο της.Τους φωτογραφησα.. λεει η παρουσιαση της εκθεσης ...Ενα παιχνιδι στο χωροχρόνο Αυτο που γεννιεται μεσα απο 2 βιντεο μια ηχητικη μπαντα και τον συνδυασμο χωρου αρχιτεκτονικης αντικειμενων ειναι ουσιαστικα μεταξυ των δυο πρωταγωνιστων η καταρρευση της επικοινωνιας, μια ολίσθηση,μια χρονικη στρεβλωση,ενα σημειο μη επιστροφης και ωστόσο χωρις καθορισμένο μελλον..Η σιωπη της Ευανθιας Τσαντιλα κρυβει μεσα της ενα εκκωφαντικο ηχο και τελικα αναδυεται ξανα προτεινοντας ενα νεο εργο και εξαγνισμενο απο το ερεισμα του, ενα εργο που εχει κατορθωσει να κανει ενα μικρο βηματακι προς τη λυτρωση.Το σαστισμα που νοιωθει καποιος οταν τριγυρνα στο σπίτι, την αισθηση οτι κανει κυκλους καθως ειναι εγκλωβισμενος αναμεσα στους τοιχους.Πως να χτισει κανεις χρονο; Αυτο που δεν εχει ειπωθει βρισκεται ωστοσο μεσα στη γλωσσα.Αυτο που δεν μπορει να εμφανιστει αφηνει πισω του ιχνη.Απο αυτα τα στοιχεια που απουσιαζουν ισως εμφανιστει τελικα ενας χωρος και ισως καταφερουμε να τον αντιληφθουμε. Η εκθεση διαρκει ως 30 Νοεμβριου στο Μουσειο Συγχρονης Τεχνης Θεσσαλονικης Αποθηκη Β1 http://artnews.info/evanthiatsantila .............και μια σημειωση για τη μεγαλη ηλικία με αφορμη ενα περιστατικο που ειδα Χθες.Χθες εβρεχε εβρεχε πολυ Φαγαμε μη τη Λελα στο Κρικελλα και καθως φευγαμε ενα μεγαλος κυριος με μπαστουνι προσπαθουσε να μπει στην εισοδο.Ειμαι ο Καλδάρας μας ειπε ειναι μεσα στο αφεντικο; Του ειπαμε οτι ειμαστε πελατες Επεμενε στην αναζητηση του αφεντικου.Τον βοηθησαμε να μπει μεσα.Εχω τον μπουζουκτζη στη Μερσεντες ειπε στον μαιτρ και θελω να ερθουμε να κανουμε λιγο κεφι δενθελω λεφτα μονο να κανουμε λιγο κεφι Επαιζε στο παιο σας μαγαζι ειμαι ο Καλδαρας.Ρωτησε το αφεντικο σου.Το αφεντικο δεν αφηνει αποφανθηκε ο μαιτρ Ο Κυριος στηριχθηκε με κοπο στο μπαστουνι του διεσχισε το δρομο με τη βροχη και μπηκε σε μια λευκη Μερσεντες που οντως τον περιμενε ο μπουζουκτσης ισως να πανε σε αλλο μαγαζι να προσπαθησουν να κανουν λιγο κεφι ετσι χωρις λεφτα.. Ολο το βραδυ εβρεχε και ισως ολο το βραδυ ο κυριος με τον φιλο του να εψαχναν ενα μαγαζι να τους δεχτει ισως να τους κερασει κατι να κανουν λιγο κεφι.Μια φορα θυμαμαι μου μιλουσες τωρα σιωπη...

επετειος...τα κοινά...ενεργοι πολίτες

για αυτες τις μερες που καθε χρονο ξαναθυμομαστε το 1973..δυστυχως δεν το θυμομαστε καθε μερα...αναδημοσιευω ενα αποσπασπασμα απο το βιβλιο που ετοιμαζει η Λελα με τον Γιωργο..Ο Γιωργος ηταν πρωτοετης στην καταληψη του Πολυτεχνειου http://georgegiannopoulos.blogspot.com/2007/11/e.html Ενεργος πολίτης ειναι αυτος που αφιερωνει χρονο και κανει την τρελα του στα κοινά υπάρχει μια ταμπέλα στην πολιτική, απαξιωτική, αυτό δεν σημαίνει ότι ο ενεργός πολίτης, είναι αυτός που ασχολείται μέσα από τα Δημοτικά Συμβούλια, είτε είναι Δήμαρχος, είτε είναι Βουλευτής.-Καθόλου, αυτός έχει έναν πολιτικό τίτλο. Για τον τίτλο του πολίτη μιλάμε.-Ο ενεργός πολίτης λοιπόν για μένα ήταν και είναι αυτός που αφιερώνει χρόνο κάνοντας την τρέλα του στα κοινά. Υπάρχει ένα τεράστιο συλλογικό κίνημα στην Ελλάδα. Χιλιάδες σύλλογοι, άνθρωποι που είναι στους συλλόγους, οι οποίοι αφήνουν την οικογένειά τους, αφήνουν τις δουλειές τους, τρέχουν, ο ένας να κάνει τα προγράμματα στο ποδόσφαιρο, στο μπάσκετ, ο άλλος να κάνει σύλλογο πολιτιστικό, όλο αυτό το συλλογικό κίνημα είναι ενεργοί πολίτες. Αυτό που χρειαζόταν να γίνει και χρειάζεται, είναι να μην θεωρεί ο καθένας που βρίσκεται σε μια θέση ευθύνης, στο δήμο ας πούμε, ότι όλα πρέπει να τα κάνει ο δήμος, η νομαρχία, η περιφέρεια.-Οι επίσημες δομές δηλαδή.Δεν χρειάζεται να τα κάνουν. -Αυτό που χρειάζεται να γίνει είναι να βοηθάνε, να στηρίζουν προσπάθειες αυτόνομες και να έχουν μια διαλεκτική σχέση με τους ανθρώπους αυτούς....δικός μου επίλογος.. Ας βγούμε δηλάδη λιγο απο την ασφυκτικη παγιδευση του εγω και ας αφιερωσουμε χρονο προσπαθεια και οτι αλλο διαθετουμε στο περισσευμα για τα κοινα χωρις τη φιλοδοξια του πολιτικου αλλα με την προσδοκια του ανθρωπου Ισως ετσι τιμουμε την επετειο και αλλες επετειους,ισως ετσι τιμουμε τη ζωη..

duet... devoted...

ανακαλυψα αυτο το υπεροχο ταινιακι του Σιλ οταν το προβαλαμε περσυ στο φεστιβαλ της Ροδου παντα βλεπεται με απολαυση

They should be chanting in the streets

Tο πιο δύσκολο βιβλίο από ολα όσα μπορεί να γράψει άνθρωπος είναι,κατα τη γνώμη μου η μετάφραση.Tο ταξίδι λοιπόν είναι σαν τη μετάφραση,μεταφράζεις στο μάτι,στο μυαλό,στην ψυχή του αναγνώστη,τόπους,χρώματα, εντυπώσεις, αισθήματα που παίρνεις, καθώς ταξιδεύεις,απο τη φύση η απο τα ανθρώπινα μνημεία.Πρέπει να ξέρεις να κοιτάς και συνάμα να αισθάνεσαι και να εκφράζεις Λαμαρτίνος Mα τι γυρευουν οι ψυχες μας ταξιδευοντας Σεφερης Kάτω απο τον καθαρό ουρανό,μέσα στο ζεστό και ζωηρό φώς, μιά ακτή υψώνεται πάνω απο τη γαλάζια θάλασσα , ειναι η Eλλαδα Aνρι ντε Pενιε Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.Πολλά τα καλοκαιρινά πρωϊά να είναιπου με τι ευχαρίστηση, με τι χαρά θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους Kαβάφης Tα πάντα μου φαίνονται τόσο οικεία O εαυτός μου μου φαίνεται τόσο φυσικός Kατοικώ απεγνωμένα αυτό το καθόλου παράξενο τοπίο,αναγνωρίζω τα πάντα,«είμαι σαν στο σπίτι μου» είναι η Eλλάδα Aντρε Zίντ H Eλλάδα είναι ο αέρας που ανάσανα και η ζωή που έζησα Hταν το φως το φυσικό φως του ήλιου Hταν οι βουνοπλαγιές μυρωμένες απο θυμάρι και οι πεδιάδες με τα καψαλισμένα αγκαθια.Hταν τα συντρίμμια των μαρμάρινων αρχιτεκτονημάτωνOι βοσκοί στις σπηλιές της Kρήτης ακομη τραγουδάνε τον Eρωτόκριτο,όλη νύχτα αμα χρειαστεί..Ξέρουν χιλιάδες στίχους του απέξω. M’ αυτόν νανουρίζουν τα παιδιά……Οι γέροι τραγουδούσαν ποιήματα έξω απο τα καπηλειά τέτοια που κανείς δεν είχε ποτέ του ακούσει σε κείνα τα πολιτισμένα νησιά….Οι ναοί ήσαν τόσο ωραίοι.Tα πάντα ενώθηκαν γιά να τους κάνουν ωραίους,το τοπίο και το ύψος,οι αύρες και τα δέντρα,το ταξίδι και η θαλάσσα και ο αέρας..Tρύπωνα σε βουνοπλαγιές ψάχνοντας ξεχασμένα μνημεία,κρατούσα ερασιτεχνικές σημειώσεις για μια πεταλούδα, γαλαζόμαυρη με άσπρες πιτσίλες,και κοιμόμουν στην παραλία…….Οι εκκλησίες ήσαν γεμάτες υπέροχες βαθιές φωνές τις Kυριακές.Σ’έναν απο εκείνους τους περίπατους συνάντησα ένα γέρο μ’ ενα παιδί που πήγαιναν σ’ ένα πανηγύρι.Hταν ξακουστός κλαριτζής. Kαθίσαμε σε μια πηγή κάτω από ένα δέντρο και μου έπαιξε..… Aν οι πηγές στα βουνά είχαν φωνή,έτσι θα ηχούσαν.Eχει ευκινησία και ηχηρότητα,σαν τις δυνατότερες νότες των πουλιών πριν από την καταιγίδα και περισσότερα ακόμη.….O ήλιος βούλιαξε και ‘υστερα το τελευταίο φως στράγγιξε, η θάλασσα πήρε ένα σκούρο λαδί χρώμα The task of the interpreter Is harder than the task of any writer.All journeys involve interpretation. Interpreting...places, colours, impressions, emotions acquired… from nature or the works of man encountered during the journey for the eye, the mind, and the soul of the traveller…The traveller has to be perceptive - and expressive.WHAT DO OUR SOULS SEEK IN TRAVELLING? There’s a country rising from the blue sea, under a clear sky, bathed in warm, bright light… This country is Greece. KEEP WISHING THAT YOU HAVE A LONG WAY TO GO. MAY THERE BE PLENTY OF SUMMER MORNINGSON WHICH, WITH JOY AND EXCITEMENT, YOU WILL ENTER HARBOURS NEVER BEFORE ENCOUNTERED. Everything seems so familiar.My very being is so at ease.I am a lost inhabitant of this non-foreign landscape. I recognise everything. It feels like home. This is Greece.Greece is the air I have breathed and the life I have lived.Greece was light, the natural light of the sun. Greece was the mountain slopes, with their savoury smell of thyme…and the plains with their sun-scorched thorns. Greece was the ancient ruins of the marble buildings.Outside the taverns, the old men sang poems…never heard before…on those civilised islands.The temples were so beautiful!The very elements contributed to their beauty. The landscape and the scale, the breeze and the trees… the journey and the sea… and the wind as well. I roamed the mountain slopes, looking for forgotten monuments. I used to keep amateur notes on a species of butterfly… of a dark blue colour, speckled with white. And I would sleep on the beach.On Sundays, the churches were filled with wonderful, deep voices. On one of my walks, I met… an old man and a child, on their way to a religious festival. Andreas was fiercely religious. He sang church hymns…with passion. He was thinking of becoming a priest.This ground is sacred, he used to say.People should be in tearful awe. Faith is all about weeping and suffering. They should be chanting in the streets here, on this island.The sun set and the last rays light drained from the sky. The sea turned a dark olive green. Οι εικόνες και το κειμενο ειναι απο την ταινία μου Το Αιγαιο μεσα απο τα λογια των ποιητων που θα προβληθει ατην Νεα Υορκη Τωρα που θα ταξιδευεις στα μερη που αποτομα αλλαξαν απο τις φωτιες και βυθιστηκαν στα μαυρα, να θυμασαι αυτα τα λογια των ποιητων να θυμασαι τα χρωματα και τον οριζοντα μας να θυμασαι οτι μονο η αγαπη μπορει οπως τραγουδουσαμε πανω στα βουνα στους δρομους,στις πλατείες ..παντού

Guy Debords' In girum imus nocte et consumimur igni

πολυ ειδικα αφιερωμενο στον icaros αλλα και σε ολα τα ανησυχα πλασματα αποσπασματα απο τη θρυλικη ταινια του Ντεμπορ..για να μην ξεχνιομαστε.. I will make no concessions to the public in this film. I believe there are several good reasons for this decision, and I am going to state them.In the first place, it is well known that I have never made any concessions to the dominant ideas or ruling powers of my era.Moreover, nothing of importance has ever been communicated by being gentle with a public, not even one like that of the age of Pericles; and in the frozen mirror of the screen the spectators are not looking at anything that might suggest the respectable citizens of a democracy.But most importantly: this particular public, which has been so totally deprived of freedom and which has tolerated every sort of abuse, deserves less than any other to be treated gently. The advertising manipulators, with the usual impudence of those who know that people tend to justify whatever affronts they don’t avenge, calmly declare that “People who love life go to the cinema.” But this life and this cinema are equally paltry, which is why it hardly matters if one is substituted for the other.The movie-going public, which has never been very bourgeois and which is scarcely any longer working-class, is now recruited almost entirely from a single social stratum, though one that has been considerably enlarged — the stratum of low-level skilled employees in the various “service” occupations that are so necessary to the present production system: management, control, maintenance, research, teaching, propaganda, entertainment, and pseudocritique. Which suffices to give an idea of what they are. This public that still goes to the movies also, of course, includes the young of the same breed who are merely at the apprenticeship stage for one or another of these functions.From the realism and the achievements of this splendid system one could already infer the personal capacities of the underlings it has produced. Misled about everything, they can only spout absurdities based on lies — these poor wage earners who see themselves as property owners, these mystified ignoramuses who think they’re educated, these zombies with the delusion that their votes mean something.How harshly the mode of production has treated them! With all their “upward mobility” they have lost the little they had and gained what no one wanted. They share poverties and humiliations from all the past systems of exploitation without sharing in the revolts against those systems. In many ways they resemble slaves, because they are herded into cramped habitations that are gloomy, ugly and unhealthy; ill-nourished with tasteless and adulterated food; poorly treated for their constantly recurring illnesses; under constant petty surveillance; and maintained in the modernized illiteracy and spectacular superstitions that reinforce the power of their masters. For the convenience of present-day industry they are transplanted far from their own neighborhoods or regions and concentrated into new and hostile environments. They are nothing but numbers on charts drawn up by idiots. They die in droves on the freeways, and in each flu epidemic and each heat wave, and with each mistake of those who adulterate their food, and each technical innovation profitable to the numerous entrepreneurs for whose environmental developments they serve as guinea pigs. Their nerve-racking conditions of existence produce physical, intellectual, and psychological degeneration. They are always spoken to like obedient children — always willing to do what they’re told as long as they’re told that they “must” do it. But above all they are treated like retarded children, forced to accept the delirious gibberish of dozens of recently concocted paternalistic specializations, which one day tell them one thing and the next day perhaps the very opposite. Απόσπασμα απο την ταινίαSeparated from each other by the general loss of any language capable of describing reality (a loss which prevents any real dialogue), separated by their relentless competition in the conspicuous consumption of nothingness and thus by the most groundless and eternally frustrated envy, they are even separated from their own children, who in previous eras were the only property of those possessing nothing. The cinema I am talking about is a deranged imitation of a deranged life, a production skillfully designed to communicate nothing. It serves no purpose but to while away an hour of boredom with a reflection of that same boredom. In the present film, for example, I am simply stating a few truths over a background of images that are all trivial or false. This film disdains the image-scraps of which it is composed. I do not wish to preserve any of the language of this outdated art, except perhaps the reverse shot of the only world it has observed and a tracking shot across the fleeting ideas of an era. I pride myself on having made a film out of whatever rubbish was at hand; and I find it amusing that people will complain about it who have allowed their entire lives to be dominated by every kind of rubbish.Considering the story of my life, it is obvious to me that I cannot produce a cinematic “work” in the usual sense of the term. I think the substance and form of the present communication will convince anyone that this is so.It is a commonplace that even in periods shaken by momentous changes, even the most innovative people have a hard time freeing themselves from many outdated ideas and tend to retain at least a few of them, because they find it impossible to totally reject, as false and worthless, assertions that are universally accepted. “Once again, after all the untimely answers and the aging of youth, night falls from on high.”“Like lost children we live our unfinished adventures.”“What is writing? The guardian of history. . . . What is man? A slave of death, a passing traveler, a guest on earth. . . . What is friendship? The equality of friends.”We did not seek the formula for overturning the world in books, but in wandering. Ceaselessly drifting for days on end, none resembling the one before. Astonishing encounters, remarkable obstacles, grandiose betrayals, perilous enchantments — nothing was lacking in this quest for a different, more sinister Grail, which no one else had ever sought. And then one ill-fated day the finest player of us all got lost in the forests of madness. — But there is no greater madness than the present organization of life.Did we eventually find the object of our quest? There is reason to believe that we obtained at least a fleeting glimpse of it; because it is undeniable that from that point on we found ourselves capable of understanding false life in the light of true life, and possessed with a very strange power of seduction: for no one since then has ever come near us without wishing to follow us. We had rediscovered the secret of dividing what was united. We did not go on television to announce our discoveries. We did not seek grants from academic foundations or praise from the newspaper intellectuals. We brought fuel to the fire.This civilization is on fire; the whole thing is capsizing and sinking. What splendid torpedoing!Preparing an era for a voyage through the cold waters of history has in no way dampened these passions of which I have presented such fine and sad examples.
As these final reflections on violence continue to demonstrate, for me there will be no turning back and no reconciliation.No wising up and no settling down. Μπορειτε να δειτε ολη την ταινια στο http://www.ubu.com/film/debord_ingirum.html

I look up will Ι see you?

An author cannot start writing before he knows what he wants to say.. Why do artists have to say the truth?Images create many different stories conflicts and political interpretation We should maybe be rethinking of the starting point of creation..The ideas are structured by the cultural background, the most important however is emotion..We conceptualise emotion..the first feeling we have, we dont know why it is.. the reasons why we cry are multiple.The energy which comes from our skin touches the skin of the other we thus transmit energy with movement.Anything can happen ..the spectator may find things that he is not expecting.We should start by being as an empty piece of paper blank almost virgin.. Το βιντεο της πτησης.. προσφατης σοδειας αφιερωνεται στον the navigator και στον Γιωργο και οι δυο ξερουν γιατι.Για τον εναν ξερω κι εγω για τον αλλον αναζητω το ιντερνετικο του γεννεολογικο δεντρο .Με φτερα κολυμπησα στη θάλασσα για να συνδεσω τα δυο μπλε που παλευουνε εκει στο οριο του οριζοντα..τα φτερα του αγγελου δανεισαν την πτηση τους στο νερο, αναπαυτηκαν στο μεγαλο υγρο χαλι της θάλασσας και εκεινη τα ταξίδεψε φιλόξενα.Τωρα ηρθε ο καιρος τα κυματα εκει που ψηλωνουν μεσα στο θυμο τους να αγγιξουν τα συννεφα.Τhe rain is what we will make when we embrace the clouds? If I look up will Ι See you? If you look up you will see the reflection of your wet eyes just rain...ειπε εκείνος..συνέχεια του πρωινού.. καμμια φορα ξεκινας τη μερα χωρις τιποτα και καταληγεις με κατι.. αλλοτε παλι το σωμα αλλου βρισκεται και εσυ με μια ψυχη ξεδοντιασμενη στο χερι... πας καπου να της βρεις καταφυγιο

You have to start the day with anything and then you end up with something

Ηταν μακρύ το απόγευμα ελεγα πριν από λιγο με αφορμη ένα ομορφο ποιημα του the navigator που μαλλον πλεει σε παρομοιες θαλασσες μα καραβια η βαρκουλες, αναλογα με τα κεφια και με τις μερες .. αλλιως δεν εξηγειται πως τοσο καιριος..ελεγα λοιπον οτι και μεσα στο μετεωρισμο του απογευματος δεν μπορεσα να διακρινω την αναγκη που επεβαλε ο χρονος για χρονο και αλλο χρονο για να αρθρωθει ο λογος οπως πρεπει, η οπως μπορουμε καλυτερα ..γιατι δεν προλάβαινω να παρω ανασα και σερβιρω τα λογια βιαστικα και ακατεργαστα; Γιατι να μην ακουσω τη συμβουλη να μην αρχισω ακομη να γραφω;Μαλλον δεν εμαθα να αναπνεω σωστα και αυτο πνιγει την ανασα και μετα τα λογια σαν κραυγες αναρθρες θα βγαινουν.Τι ηχος κι αυτος .Ετσι βιαστηκα μιλησα για στεναχωρια και δακρυα και ηττες και αδυναμιες και στωικα με ακουσαν αλλα το πενθος που ερχεται με εκεινη τη στεναχωρια του απογευματος δεν εσβυσε.. αργοτερα ενα κοριτσι..κοριτσι νομιζω πως είναι πισω από την τρυφερη υπογραφη YSATIS TODAY είπε... σταθηκε εδώ στο κειμενο που εγραφα χθες για τον αγαπημενο λαβωμενο μου φιλο που μου σπαραζει την καρδια και εγραψε τα συγκινητικα λογια της ‘Να υμνεις την αγαπη μονο εσυ τοσο καλα..που θα πει πως αγαπησες.Τα κυματα πελωρια και γιατι να κρυφτεις..το μοναδικο δωρο ΕΣΥ ξερεις να το χαριζεις.Ανευ ορων ή χωρις τελος..τι σημασια εχει; που θα βρισκεται για παντα μεσα σου αυτο μετρα..που θα την ακτινοβολεις.Εισαι ''γεματος'' ανθρωπος μου αρεσει αυτο."είπε ..Εverybody has human dignity and there is only one life and in this life you have to understand their wishes their human faces their human eyes you can see them you can feel them you can see everything. I really want to go closer and closer to the people to understand the human condition when. I start listening to a face every time I have to start from this very error .I want to show what I see but I understand very little I must go step by step I must learn from my mistakes.. I am very curious You have to start the day without anything and then you end up with something.. if only I can do something listen to your heart and trust your eyes ναι να το πιστεψεις,οι μεγαλες αληθειες κατοικούν στα παραμυθια και όταν ο πριγκηπας φιλησει το κορίτσι του παραμυθιου στον υπνο της ,εκεινη..βγαινει αληθινη και τον αγκαλιαζει ευεργετικα και πανω εκει ανθιζουν τα λουλουδια

Θα σε γιατρέψω Πως; Με αγαπη

Βλέπω απο το παραθυρο μου.Υγρη μυρωδια βλέπω. Νοσταλγω τοτε που μου επιασες τα χερια και τα βυθισες στα δάκρυα σου Ηταν το ιδιο ξενοδοχειο η ιδια περιπου εποχη η πιο νωρις ηταν αλλα δεν εχει σημασια η ιδια υγρασια οπως και αποψε και το χαλαρο κυμα να χαιδευει την ακτη και εσυ και εσυ υγρα μελωδικος σαν το κυμα.Σου τη σπαω τωρα; Οχι εγω σου τη σπαω γιατι δεν μπορω να ακολουθησω. Εσυ δεν μπορεις που σε ακολουθουσαν τα πληθη που ειναι ετοιμα παλι να σε ακολουθησουν; Δεν μπορω γιατι λαβωθηκα.Θα σε γιατρέψω Πως; Με την αγαπη μου γιατι ειναι η μονη που μπορει να αγκαλιασει και να σταθει δικαια Το ξερεις πια αυτο.Φροντιζεις τον εαυτο σου; Οσο μπορω Τρως; Οχι.. Κοιμασαι; Οχι καλα. Ως ποτε θα σε αγαπω με ρωτησαν. Ως παντα ειπα. Τυχερη εισαι μου ειπαν που αισθανεσαι ετσι και εκεινος τυχερός ειναι είπαν για σένα. Και η θαλασσα μαλλον συμφωνησε γιατι το κύμα να τωρα δα πιο εντονα εβαλε την υπογραφη του στα λεγομενα μου.Καληνυχτα να ονειρευεσαι και να ακους το κυμα κατι εχει να σου πει