Τα καλαμια εσμιξαν τις κορφες τουςΟ ηλιος εσκυψε να συναντησει τη θάλασσα
το αγορι περπατησε επανω της
η ανασα της τον τυλιξε -φιλόξενος ατμός
και οταν απλωσε τα χερια του να αγκαλιάσει τον ουρανο
θελησε να φωνάξει βοηθεια δεν θα με κρατησουν τα ποδια μου!
Το αγόρι τρέχει να πιασει το χερι του πατερα να περπατησουν μαζυ ως την ακρογυαλια..
Οταν στο ονειρο σου τρεχεις σε αυτο το μονοπατι
φορας κοντο παντελονι εμπιστευεσαι τα μυστικα σου στα καλαμια
προσεξε να μην πληγωσεις τα ποδια σου
Και μην χαμηλωνεις τον ηχο της θάλασσας
μια που το ξερεις οτι θα δυναμωσει παλι μονος του
Το γραψα το 95 σε μια βολτα με τον Κ. σε μια παραλια στα Χανια..μετα κατοικησε ενα μερος του στην αρχη της ταινιας μου "Συμφωνια Χαρακτηρων" ενα αγορι σε μια οφθαλμαπατη περπαταει στη θαλασσα ενω χαιδευει ενα ζωγραφισμενο παραμυθι σε ενα ξυλινο πατωμα.Φετος καποια δυσκολη στιγμη το θυμηθηκα το διαβασα στο Γ. και εκλαψε,σημερα που περνάω εγω τοσο δυσκολα- η αδικια παραμονευει παντα για ολους μη γελαστειτε παραμονευει -το ξαναθυμηθηκα, σημερα δακρυζω εγω και ευχομαι και προσευχομαι να με κρατησουν τα ποδια μου
