μετα τη μπορα το κυκλαμινο επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης για ομορφια

Σημερα εβρεχε πολυ.. πηγαμε εκδρομη.. η βροχη μας αποσταθεροποιουσε το αμαξι.. ηταν πολυ το νερο ειχε ανοιξει ο ουρανος και εριχνε ...
Σταθηκαμε στην ακρη ενος λοφου βλεπαμε ενα καστρο μακρυα...σταθηκαμε σε ενα λοφο για να δωσουμε σειρα στα χαδια

οταν λιγο ξεθυμανε η βροχη εκεινος βγηκε εξω και μου χαρισε ενα κυκλαμινο.Ενα υγρο κυκλαμινο

Ειχε ενα ροζ χρωμα που πηγαινε να γινει μωβ. Το ακουμπησα επανω μου ειδα οτι ταιριαζε με μια δαντελλα που φορουσα γυρω απο το ποδι.Ειναι ομορφο ειπε

Δακρυσα, πανω που επιτελους ειχαμε πει να αρχισουμε να γελαμε, επιτελους.

Σκουπισα το κεφαλι του με ενα πορφυρο μεταξι.Το κεφαλι του ειχε γινει μουσκεμα, οπως τα ματια μου.Δεν υπαρχει μετάξι που στεγνωνει τα δακρυα, ειπαν οι μεταξοσκωληκες..

Μετα στην επιστροφη κι ενω ειχε κοπασει η μπορα..μεσα στο αεροπλανο αρχισα να του γραφω..

Μετα τη μπορα

το νεο κυκλαμινο επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης

για ομορφια

τα τρυφερα χερια

επιβεβαιωνουν την εμμονη της ζωης για ομορφια

το αχαλινωτο υπεροχο ατιθασο μυαλο που πεταει ελευθερο

αψηφοντας το βαρος της ανελευθεριας

επιβεβαιωνει την εμμονη της ζωης για ζωη ...

η ατιθαση καρδια που τα βαζει λαβωμενη με ολα τα θηρια

ειναι η εμμονη της ζωης για ζωη...

μετα τη μπορα μικρες επιμονες ψιχαλες σα δακρυα

σ αγαπω σαν την εμμονη της ζωης για ομορφια,

ποτε θα ξαναπαμε εκδρομη...