αγαπω την ρωγμη του ..το μονο ευφορο τοπίο

Την αλλη εβδομαδα παιζεται η ταινια μου Κρατησε Με στο Λος Αντζελες http://www.lagreekfilmfestival.org/pages/films.html
http://www.latimes.com/theguide/events-and-festivals/la-greek-pg,0,407460.photogallery?index=5 έτσι θυμηθηκα ενα κειμενο που ειχα γραψει περσυ οταν η ταινία εβγαινε στο σινεμα..Το μεταγραφω ως ακομη επικαιρο... Τα δάκρυα του άντρα που αγαπάω όταν βιώνει μια κατάφορη αδικία μου αποκαλύπτουν τη ρωγμή της ψυχής του. Είχε την τόλμη να την δείξει. Αφησε τα δάχτυλά μου να αγγιξουν τη ρωγμη του, την ένιωσα σαν ποτάμι έτσι όπως διέσχιζε τα σπλάχνα του. Ποτάμι εύφορο είναι η ρωγμή της ψυχής του. Ο μόνος χάρτης που αποκαλύπτει τη γεωγραφία του ονείρου του. Εγώ την ρωγμή του εμπιστεύομαι. Την όμορφη, εύφορη, βαθειά ρωγμή του. Όσο κι αν φαίνεται σε κάποιους -μερικές φορές και σε αυτόν- αδυναμία, πιστεύω ότι είναι πυγμή, η δύναμη του αλώβητη. Εκεί πηγάζει η δύναμη που ακόμη και μετά από μια καμπή θα ξαναζωγραφίσει το δικό του νέο χάρτη της ιστορίας. Στις ρωγμές μας κατοικούν τα βαθειά ίχνη μας, εκεί στο βάθος τους βρίσκεται η ομορφιά μας. Αυτοί είναι οι χάρτες μας, με ρωγμές σαν ποτάμια που κυλούν…Όσο δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει τόλμη να ομολογούμε τα συναισθήματα μας. Όσο δεν τολμούμε να είμαστε κοντά στην ανθρώπινή μας φύση που είναι εύθραυστη,λαίμαργη αλλά και τρυφερή, που είναι δημιουργική, που απαιτεί να βρίσκεται σε καθεστώς αποδοχής άρα και ελευθερίας, τόσο θα βουλιάζουμε στην έλλειψη χαράς, χωρίς να απολαμβάνουμε την ομορφιά που τόσο πλούσια μπορεί να χαρίσει μια σχέση ισοτιμίας και αποδοχής. Η κοινωνία δεν μας θέλει σε σχέσεις ισοτιμίας, γιατί τότε θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε πολλά από τα πρότυπα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τα κέντρα εξουσίας που ρυθμίζουν τη ζωή μας άρα και τα καταναλωτικά μας πρότυπα, και το κυριότερο, την καθημερινή αισθητική και ηθική μας συμπεριφορά. Η ηθική κατοικεί μόνο στην τόλμη και ας μου πει κάποιος εάν θυμόμαστε από την ιστορία τους τολμηρούς με βαθειά ηθικά ερείσματα ελευθερίας και δικαιοσύνης η εάν θυμόμαστε τους υποκριτές που επεβίωσαν με φαινομενικά λιγότερες γρατζουνιές αλλά με βαθειά άρρωστες ψυχές…Η ταινία αυτή μου έχει κάνει ήδη πολλά δώρα. Το πιο σημαντικό, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω αυτον τον άντρα που με έκανε να τον ερωτευτώ με όλη μου τη καρδιά, γιατί μου είπε «κράτησέ με» σε μια φάση κρίσιμη για εκείνον. Να βρεθώ κοντά του, για να ξαναβρεί τη δημιουργική του δύναμη, να φορέσει τα φτερά της λύτρωσης και της ελπίδας, να αγναντέψει τον ορίζοντα που έχει τόσο ανάγκη. Μου το είπε με την πιο σπαραχτική κραυγή που έχω ακούσει ποτέ. Εγώ το άκουσα σαν το πιο τρυφερό επιτακτικό αίτημα που έχω ακούσει ποτέ. Έτσι έγινε η μόνιμη μελωδία που ακούω από τότε στα αυτιά μου. Ο ήχος της φωνής του έγινε ένα χέρι που τεντώνεται, όπως οι χορδές της φωνής, γυρεύοντας με δάχτυλα που πάλλονται να κρατηθεί από ό,τι θεωρεί ελπίδα. Εγώ είμαι εκεί, δεν τράβηξα το χέρι.

υλικα προσευχης

Η προσευχη συνδέεται βαθιά με τη δυνατότητα μας να αναφερόμαστε στον αλλον.Μας μαθαίνει να ζούμε,δίχως να περιμένουμε να δούμε αμέσα αποτελέσματα.Μας μαθαίνει να αγαπάμε δίχως να ελπίζουμε να λάβουμε ανταπόδοση,μας μαθαίνει απλώς να είμαστε δίχως να απαιτούμε ,να κατέχουμε...Ευχαριστω τον Κώστα Ντ. για τα εργαλεια της προσευχης και τα λόγια του μοναχού που κουβάλησε απο τον Αγιον Ορος..σωσίβιον.. Η εικονα της Αγίας Παρασκευης ντυμενη στα ταματα.. βρισκεται στην Εκατονταπυλιανη....κοντα στον νιπτηρα

Ολοι μας πρεπει να διαθετουμε χρονο για να αποσυρομαστε,χρονο για προσευχη.. Η αγαπη δεν ειναι ενα ξεχυλισμα που θυμιζει νερο που χυνεται στην αμμο η σε ενα κουβα με τρυπες

Ετσι λοιπον αποσυρθηκαμε για λιγες μερες σε ενα ευφορο μερος σε ενα ευφορο τοπιο στην Παρο παλι ,τυχαια συμπεσαμε με τον Παριανο Αμπελωνα..ακολουθήσαμε καποια απο τα βηματα τους ,ηπιαμε κρασι..καθως ξεπηδαγε απο τους αιωνες..που θα λεγε και ο ποιητης..Ακομη επιμενουν εκει οι μυρωδιες της ανοιξης..και οι Λευκες επιμενουν να ειναι ενας ηρεμος και φιλοξενος τοπος χαρις στο μερακι του Γιώργου και των φίλων του

αυτη η τελευταια εικονα δεν σχετιζεται αμεσα με τα παραπανω σχετιζεται ομως με το προσφατο ταξιδι στη Παρο και ειναι απο το Οινοποιείο Μωραιτη ...μια μεταλλικη λεπτομερεια..καποιοι θα νοιωσουν γιατι μπορει να ανηκει σε αυτο το ποστ αυτη η εικονα περα απο τη χρονικη συμπτωση..και εβαλα δυο ακομη εικονες απο τις Λευκες στο αλλο μου μπλογκ απο τον περιπατο στο χωριο

τα φτερα της λυτρωσης και της ελπιδας

πριν απο λιγες μερες που ημουν στη Παρο σηκωσα τα ματια μου ψηλα στον ουρανο και ειδα αυτον τον γλαρο..και ακολουθωντας το πεταγμα του εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες... θυμηθηκα αυτο που ειχες πει για τα φτερα της λυτρωσης και της ελπίδας

στα εχω φυλαξει τα φτερα σε μερος δροσερο να τα παρεις οποτε θελεις να τα φορεσεις να απογειωθεις μακρυα απο οτι δεν σε αφηνει να πεταξεις...

στους πριγκηπες ταιριαζουν τα ωραια ,τα ομορφα φτερα και ο απεραντος ορίζοντας γιατι ετσι το ζωγραφισε η μοίρα για το δικο τους ουρανό και κατι ηξερε κι εκεινη οταν εβγαλε τα ωραία της χρωματα και εφτιαξε τετοιους ουρανους

το μονοπάτι του αγαπημένου

Ρωταει ο Χ.

Ποια είναι η εικονα που εχεις στο μυαλό σου για εσας;

Του λεω εχω μια πολυ συγκεριμενη εικονα που μου εχει καρφωθει στο μυαλο και ξερω οτι αυτο ειναι το μονοπατι που θελω να διανυσουμε ως ψηλα στο λογο εκει που η θεα ανεμποδιστη φτανει ως τη θαλασσα και βλεπεις παντου κι απο τις 2 μεριές του λοφου

Για να φτασουμε ως εκει θα διανυσουμε ενα μονοπατι αγκαλιασμενο απο δεντρα ψηλα που αφηνουν το φως να διελθει που και που.Εκει κοντα εχει και μια εκκλησία. Απο τις πορτες της περνάει απλετο ως που καίει ολες τις σκιες. Αυτα ελεγα στον Χ οταν συνομιλουσαμε και του υποσχεθηκα να του δειξω μια μερα αυτη την εικονα με το μονοπατι που θελω να διανυσω με τον αγαπημενο μου.
Ειπαμε και αλλα, για το φως που λυτρωνει.. κι ενω οδηγουσα πριν απο 5 μερες ακουσα την καμπανα της Αγιας Φωτεινης εκει κοντα στις Στηλες του Ολυμπιου Δια και εκανα στροφη επι τοπου και βρεθηκα απογευμα σε αυτη την υπεροχη μικρη εκκλησια.Τρια μονο κερια ησαν αναμενα πριν απο τα δικα μου.. Τα τεσσερα δικα μου που αναψα και εκει είδα αυτο το υπεροχο φως να ερχεται μεσα απο το μπλε παραθυρο και να φωτιζει την εικονα της την στολισμενη με λευκα λουλουδια Λευκό ειναι το χρωμα που του αρεσει κι εκείνου. Λεει οτι ειναι εξαγνιστικο.Εκει εφτιαξα την φωτογραφια που ειναι πανω πανω στο ποστ.. Στην Αγια Φωτεινη που καποιοι λενε οτι ειναι η μεταφραση της Ιταλικης Λουκιας στα Ελληνικα και καμμια φορα Φωτεινη ειναι και το Ελληνικο μου ψευδωνυμο σαν φωτογραφος για αυτο το λογοΗ τελευταια φωτο ειναι γιατί ενα χρονο μετα θυμηθηκα την Ιμαν και αυτα τα υπεροχα που ειχε πει και μου εδωσαν δυναμη Και τα σημειωσα να μην τα ξεχασω και ενα μικρο μπλε φως που κουβαλησα απο τη Παρο τα φωτησα αυτα τα λογια της Ιμαν τα γεματα υπομονη και θαλασσα

εκεινος παντα ηθελε να αγκαλιασει τον οριζοντα

Ο λίβελος πάνω στη ευαίσθητη ψυχη ενος ανθρωπου που περνάει άδικη δοκιμασία είναι ανανδρεια,ανεντιμοτητα,υψιστη αδικία. Το ειδα και το εζησα να το κανουν σε δικους μου ανθρωποι λιγοι,ελάχιστοι ,μειονεκτικοί,μονο επειδη η διαφορετικοητα υπογραμμιζε το ελαχιστο τους μεγεθος..σε μερικες περιπτωσεις καταφεραν να εξορισουν ανθρωπους που αγαπουσα απο τη ζωη.. και τωρα πια δεν θελω να επιτρεπω σε κανενα να το κανει αυτο σε εκείνον ακομη κι αν το οτι πολεμαω την αδικία τον θυμωνει, δεν επιστρεπω στον εαυτο μου να παρακολουθησει αμμέτοχη μία ενορχηστρωμενη εξοντωση ενος ανθρωπου που εκτιμω και αγαπω

κάθε σταγόνα θα γενεί καρδιά να σε αγαπήσει

τα ειπε ο λαικός ποιητής,τα τυπωσε ο τυπογραφος στο κλασσικο λαικο ημερολογιο το παλιοκαιρισιο που γινεται επικαιρο οταν θελουμε ..καθε σταγόνα θα γενει καρδια να σε αγαπήσει ,τωρα το τραγουδουν τα κοριτσια σε ολο τον κοσμο αυτη την αγαπη τραγουδούν

να είμαστε ποιητές

Δεν είμαστε ποιητές
σημαίνει
φεύγουμε
Σημαίνει
εγκαταλείπουμε
τον αγώνα
Παρατάμε
τη χαρά
στους ανίδεους
Τις γυναίκες
στα φιλιά του ανέμου
Και στη σκόνη του καιρού
Σημαίνει πως
φοβόμαστε

Και η ζωή μάς έγινε ξένη

Γιώργος Σαραντάρης

Ας φτιαχνουμε το μπουκετο από τον κηπο της ψυχης μας

Σήμερα το πρωί εκει που έπινα τον καφε μου και απολαμβανα το ατίθασο γιασεμί που εχει ταχθει να μας πάρει τα μυαλά με τη μυρωδιά του... και τα αγριοτριανταφυλλα μου πιο χρωματιστα απο ποτε....ξαφνικά πεταξαν στον ουρανο χρωματιστα μπαλόνια Δεν ειναι αυτα τα φτερα της λυτρωσης και της ελπίδας Τι λές κι εσυ που ξερεις απο αυτά;...

ο Θοδωρης Γκονης εγραφε Ας κοβουμε, ας φτιαχνουμε το μπουκετο από τον κηπο της ψυχης μας με τα αρωματα τις μυρωδιες

ο κηπος της ψυχης μας εκει ψηλα πεταει με χίλια χρώματα στο μυαλό μας και χίλια αρώματα

μην χανεσαι,μην χανεσαι ,ενα καραβι όνειρα εγώ σου χάρισα.. που λέει και το τραγούδι μας..

εγω απόψε έφτασα στη Μπάνια Λούκα, μια μακρυνη η ίσως κοντινή χώρα ..Είναι νυχτα όμως τώρα..απο αύριο θα ξεκινήσω εξερευνηση...

θα μάθουμε ξανά τον έρωτα

ο Σαραντάρης..λέει.. για να ξαναθυμηθουμε
Μπορεί ένας από μας ν’ αγαπήσει μια γυναίκα;
Ας βγει έξω
Ας περπατήσει προς τη θάλασσα
Ας τραγουδήσει
Από τα κύματα θ’ ανθίσουν γυναίκες
Όχι μονάχα για κείνον που τραγουδά
Αλλά για όλους μας
Όλοι θα μάθουμε ξανά τον έρωτα
Σαν να μην τον ξέραμε ποτέ
Σαν να τον είχαμε λησμονήσει
Γιατί τον είχαμε λησμονήσει.

Η ανοιξη κρυμμένη πίσω απο το γιασεμί

Ηρθα απο τα ξένα... και η τριανταφυλλια μου με περίμενε ανθισμενη..το ίδιο και το μαγικό γιασεμί που το'χει ταξει η νυχτα να μας επισκεπτεται με το αρωμα του
και ετσι ανέσυρα το στίχο της Κικής Δημουλά...για τον Απρίλη που είναι μήνας γιορτινός..Ο Απρίλης φημισμένος κηπουρός πήδηξε το πρωι στον κήπο μου κι ενα εξαίσιο έμπηξε τριανταφυλλο. Η άνοιξη κρυμμένη πίσω απο το τριαντάφυλλο βλέπει την έκπληξη μου και γελάει ,
ενώ με την απέραντη χαρά μου παρασημοφορεί τον μάγο κηπουρό

τρυφερη ψυχη..στον ωκεανο των δακρύων

Η ανθρώπινη μας φύση εμπεριέχει τα δάκρυα..Ομως για να μην πνιξουμε τη τρυφερη ψυχη μας στον ωκεανο των δακρύων..πρέπει να την αναστησουμε για να αντικρύσει την αλήθεια, κι ετσι να ανθίσει μεσα απο το ευφορο πότισμα των δακρύων.
Με έσπειρες ευφορα δακρυα και λόγια γεμάτα, εσπειρες στον κηπο μου και ανθισαν ρόδια.
Σε αυτον τον ευφορο ροδοκηπο να ζησουμε αγαπημένοι, έγραφα στο γράμμα με το σχέδιο της εκκλησιας και τις χειρογραφες σημειωσεις..
αυτο το γράμμα φωτισε ο ήλιος εκείνος που έδωσε ζωή στα τόσα λουλούδια και ύψωσαν μπόι να δουν απο που καταγεται το φως εκεινο που δίνει ζωή. να ελπίζεις .. αλλα να κοιτάζεις και απο κεί που έρχεται το φως.. για να δινεις περιθώριο στην ελπίδαΤωρα που η φυση σου στρωσε πολυτιμο χαλι να περπατησεις,να πατησεις με βημα αποφασιστικο,τώρα πια δεν θα πληγώσεις τα πόδια σου μη φοβάσαι ..ναι να ελπίζεις αλλα να μην βυθιζεσαι στο σκοταδι ,τη κιβωτο της αναγκης, της συνηθειας και οτι τρέφει και γεννάει τους φοβους

μια νυχτα με φεγγαρι

Η ακολουθια του Νυμφιου στον Αγιο Φίλιππο.. η πανσελήνος εξω απο το σπιτι μου και κατω απο την Ακρόπολη..μου λειπεις

Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

Ποτέ δεν ξέρεις πότε είναι κοντά σου ο Φύλακας άγγελός σου, γι' αυτό πρέπει να δοκιμάζεις. Οι άνθρωποι έρχονται στη ζωή μας είτε για κάποιο λόγο, είτε για ορισμένο χρόνο, είτε για πάντα. Όταν ξέρεις αυτό, ξέρεις και τι να κάνεις για τον κάθε άνθρωπο.
Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για κάποιο λόγο, συνήθως απαντά σε μία ανάγκη μας που με κάποιο τρόπο έχουμε εκφράσει.
Έχει έρθει για να μας βοηθήσει σε μια δυσκολία, να παρέχει καθοδήγηση ή υποστήριξη, για να μας συνδράμει φυσικά, συναισθηματικά ή πνευματικά.
Μοιάζει θεόσταλτος και είναι. Είναι εκεί για το λόγο ακριβώς που τον χρειαζόμασταν..Αυτό που πρέπει να κατανοήσουμε είναι ότι, η ανάγκη μας βρήκε ανταπόκριση, η επιθυμία μας εκπληρώθηκε, οπότε η δουλειά του ανθρώπου αυτού τελείωσε.
Η προσευχή μας πήρε απάντηση και είναι ώρα να προχωρήσουμε.
Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, αυτό σημαίνει ότι ήρθε η ώρα να ωριμάσουμε, να μοιραστούμε και να μάθουμε.
Μπορεί να μας φέρει μια ειρηνική εμπειρία, ή να μας κάνει να γελάμε. Θα μας μάθει να κάνουμε κάτι που δεν κάναμε ως τώρα και πάντως η παρουσία του θα μας δώσει μεγάλη χαρά. Παρ' ότι μπήκε στη ζωή μας για ορισμένο χρόνο, το έργο του ήταν σπουδαίο.
Όταν κάποιος είναι στη ζωή μας για πάντα, μας διδάσκει μαθήματα ζωής. Θα μας διδάξει αυτά, πάνω στα οποία πρέπει να χτίσουμε στέρεα συναισθηματικά θεμέλια. Η δουλειά μας είναι να δεχτούμε το μάθημα, να αγαπήσουμε τον άνθρωπο αυτό και να εφαρμόσουμε όσα μάθαμε στη σχέση μας μαζί του, σε όλες τις σχέσεις και όλα τα πεδία της ζωής μας.

Είτε είναι για κάποιο λόγο, είτε για κάποιο χρόνο, είτε για μια ζωή, σ' ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία αυτής της εμπειρίας. Σ' ευχαριστώ που είσαι μέρος της ζωής μου.

Οι άγγελοι υπάρχουν, αλλά μερικές φορές δεν έχουν φτερά κι έτσι τους ονομάζουμε φίλους.

οι εικονες ειναι απο την ταινια μου Κρατησε Με ,με αφορμη την οποια καποιοι αγγελοι συναντηθηκαν και κρατηθηκαν απο το χερι .Ευχαριστω τον Κωνσταντινο για το κειμενο και τον Γιαννη που το απογειωσε με την συγκινητικη δυναμη της εμπειριας του

υπεροχες κρυψωνες στη πολη

πρωτα το εγραψα στα κυματα με τη σωστη ορθογραφια..μετα βραδυασε σκοτεινιασε η μερα και η ψυχες μας..γιατι..?

τι υπεροχες κρυφωνες υπαρχουν μεσα στη πολη να φιλοξενησουν λογια αγαπης

τα λογια της Ηλεκτρας αφιερωμένα σε εσενα
o δρομος απλοχερα προσφερθηκε να φιλοξενησει τα λογια γυρω τους φυτρωσαν τριφυλια να οριζουν την καθε φραση

το παλιο κτισμα υποσχεθηκε να κραταει τσιλιες οσο θα γραφονται οσο θα κοιταζεις οσο θα επισκεπτεσαι εκεινο το μερος για να με θυμασαι

Σου εστειλα πασχαλιές

Σου εστειλα πασχαλιες αυτο το ανοιξιατικο πρωινο Τις βρηκα ανθισμενες μετα απο μερες που επεστρεψα σπιτι Ησαν εκει και απαιτουσαν με τη μυρωδια τους. Τοσο πολυ που η πεταλουδα με τα πορτοκαλια φτερα πιαστηκε απο το μωβ χρωμα τους και τη μυρωδιες τους και εμεινε εκει να απολαμβανει το φως του ηλιου .Ετσι υπηρχε και δεν υπηρχε αφημενη στον αερα τον ανοιξιατικο. Ετσι φανταστηκα κι εγω οτι μπορει να πεταξω οπως ελεγες εσυ.Ας ντυθουμε τα πορτοκαλια φτερα μας και ας αφεθουμε στον ηλιο στις μυρωδιες και στον ανεμο που μας φερνει μυνηματα της ανοιξης.
Μυρισε τις πασχαλιες οσο θα διαβαζεις. Μυριζουν ακομη. Ας ντυθουμε τα πορτοκαλια φτερα μας με τις μαυρες ανταυγιες και τις ασπρες πιτσιλιες.Μου λειπει η φωνη σου.
Να προσεχεις το χρωμα στα φτερα Να μην ξεθωριασει το πορτοκαλι για να σε βλεπω οταν πετας μπροστα μου Πυξιδα και φως στο ταξιδι μας που θα μοιραστουμε οταν θα ερθει ο καιρος οπως το ειχες προβλεψει και το ειχες τραγουδησει τοτε που στα λογια ετρεχες πιο πολυ Ηταν ο καιρος σου τοτε και παλι θα ερθει ο καιρος σου με αλλο κοστουμι αλλα θα ειναι ο δικος σου καιρος Σου εστειλα πασχαλιες τωρα που το Πασχα θα ερθει και μετα τη διαδρομη για τη Σταυρωση οσα χρονια και να παρει παραμονευει η Ανασταση Σου εστειλα πασχαλιες

υφαίνεις με δάκρυα ευτυχίας τον καινουργιο σου χαρτη

...ειπες και τα χερια σου ετρεξαν δακρυα

Τοσο πολυ νερο που γλυστρισαν απο τα δικα μου

ειναι δακρυα ευτυχιας μια μεγαλης τυχης που εσυ ο ίδιος υφανες για πολυ καιρο.

Κι ευτυχως τα δακρυα ξεπλυναν με την ορμητικη τους δυναμη το βλεμμα σου,

κι αρχισες παλι να βλεπεις καθαρα μεσα σου..

Αυτη η θεαση του μεσα

Θελω να σε παρω μια μεγαλη δυνατη αγκαλια,

να σε σηκωσω οσο πιο ψηλα μπορω,να πεταξεις λυτρωμενος και γεματος ελπιδα

Θελω να με παρεις μια μεγαλη δυνατη αγκαλια,να με σηκωσεις οσο πιο ψηλα μπορεις,να πεταξω λυτρωμενη και γεματη ελπιδα

Παιχνιδι με τα κυματα

Κοιτα να δεις τη θαλασσα όπως όταν τη βλεπαμε μικροι φουρτουνιασμενη αλλα παιχνιδιαρα .Συνομιλουσαμε μαζι της και πιο πολύ με τα κυματα που ταξιδευαν τη φαντασια μας οπου ηθελαν εκεινα η οπου τα αφηναμε εμεις
Τωρα η δικη μου θαλασσα εισαι εσυ, τα δικα σου κυματα με ταξιδευουν

Συνομιλουμε. Tο ένα κυμα χανεται μεσα στο άλλο έτσι φτιαχνουμε το ρυθμο μας
Με απελευθερωνεις.Sτα ιχνη από τα κυματα σου πανω στην αμμο βρισκω τα δικα μου και ετσι ξαναγραφουμε μια ιστορια με εμπιστοσυνη και περιεργεια για το καινουργιο

Αν μου ελεγε κανεις ότι τωρα θα ειχα τετοια διαθεση για καινουργιο τετοια διαθεση για κολυμπι σε τοσο φουρτουνιασμενη θαλασσα δεν θα το πιστευα
Κι όμως τη δικη σου φουρτουνιασμενη θαλασσα εμπιστευομαι μονο
Μονο μεσα της να ταξιδευω

στο ταβανι χορευουν οι δερβισηδες

Στη Θεσσαλονικη με τον Νικο Λυγγουρη που εκανε την εξαιρετη ταινια Οι Εραστες της Αξου και τον εξαδελφο Παναγιωτη Ευαγγελιδη που εκανε επισης την εξαιρετη ταινια Chip and Ovi γιορτασαμε τη δικαια βραβευση του Νικου στο Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ...το κατα τα αλλα πολυ αδικο φεστιβαλ για φετος φετος..οπως εχουμε ηδη πει...

Ψαχναμε στη φιλοξενη πολη του Βορρα με τα πολλα πολυ ωραια φαγαδικα να βρουμε ενα μερος Σαββατο βραδυ να φαμε και να κουβεντιασουμε και τα περισσοτερα ειχαν τη μουσικη σε απιστευτα ενοχλητικη ενταση και δυσανασχετουσαν οταν τους το επισημαιναμε

Ετσι καταληξαμε μεσα στην αγορα Μοδιανο, σε ενα υπεροχο ησυχο και πολυ καλο που στο ταβανι του χορευαν σιωπηλα ιπταμενοι δερβισηδες!!

Μα τι μανια ειναι αυτη με τις εκκωφαντικες μουσικες που εξορίζουν το διαλογο και σιγουρα δημιουργουν προβληματα στη πεψη.. και κανουν δηλαδη τα μαγαζια αυτα αχωνευτα, τους δε αγενεις μαγαζατορες ακομη πιο πολυ! Ευτυχως υπαρχουν ακομη εξαιρεσεις!

Ηθελε να του μιλησω για τον έρωτα...τα ματια του ηταν γαλαζια σαν τον ουρανο

'Είμασταν ανταρτες..Τολμουσαμε να ποθησουμε ετούτο που ηταν παραλογο στη λογικη των άλλων..Αποκοτιά!;..Θυμάμαι ενα ανταρτακι 19 χρονων θα ηταν, στις φυλακες του Ολυμπου.. Βαρειά τραυματισμενο ,θα πεθαινε,μου ζήτησε να του μιλήσω για τον ερωτα,εκει ψηλά στον Ολυμπο. Τα μάτια του ηταν γαλάζια σαν τον ουρανο..' λεει ο χαρακτης Γιωργος Φασακιδης απο τις μνημες του στη ταινια που εκανε ο φιλος Λεωνιδας για τους Τοπους μνημης.

Ολοι αυτοι οι ανθρωποι, οι παπούδες οι πατεραδες μας παλεψαν για να ειμαστε εμεις ελευθεροι.Αφησαν αυτο το τεραστιο ιχνος στο χαρτη της δικης μας ζωης και το χαμογελο ειναι η ελαχιστη χειρονομια που τους οφειλουμε και μετα οφειλουμε νομιζω να συνεχιζουμε να παλευουμε για να ζουμε ελευθερα και να προσπαθουμε για ενα καλυτερο κοσμο

Να σαι καλα να συγκινεις τα καταφερνεις

Με καθυστερηση ειδα την προσκληση τηςhttp://giantes.blogspot.com/

Ιδου λοιπον οχι επειδή ειμαι ψωνιο..μονο αλλα επειδη μαλλον δεν ειμαι σε φαση να τρεξω πεταλωμενη που λεει ο νομαντ εδω διπλα στο γραφειο μου βρισκεται το δικο μου βιβλιο αλλα επειδη σε αλλα ειμαι φλυαρη ενω σε αυτο το τελευταιο παλι οχι στη σελιδα 123 (δεν ηξερα καν αν ειχε 123 σελιδες!)βρηκα ενα ποιημα του αγαπημενου απο το ιντερνετ φιλου Γιωργου Τσελικα που εφυγε στα 45 απο τη ζωη σε ενα ατυχημα πριν προλαβει να συναντηθει μαζυ μας για το παιχνιδι της ταινιας http://www.holdme.gr/

γράφει λοιπον τον Αυγουστο του 1998

waiting for what να σαι καλα να συγκινεις τα καταφερνεις, θα κανεις και μια ασπρη(για χαρη μου ισως) ιστοσελίδα;

το παιχνίδι:

1. Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.

2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).

3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.

4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη).

5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο

Προσκαλω τον Σιλιο,τον Χασαπη Γραμματα,τον Παραξενο Ελκυστη,τον Ικαρο και την Σουρλουλούδι

Πνευματικοι ανταρτες.. Αντισταθείτε

Επίκαιρο πόστ του Vita mi Μπάρουακ.. http://barouak.blogspot.com/ το οποιο μεταγραφω
Στις μέρες μας το μεγαλύτερο αμάρτημα είναι να σαι Πνευματικός Αντάρτης.
Γιατί σε αυτή την περίπτωση ποτέ δεν θα γευτείς τον… Παράδεισο που σου προσφέρουν απλόχερα τα Διαφημιστικά Σλόγκαν.Κι αφού αποκάλυψα λοιπόν το αμάρτημα που έχω κάνει συνειδητά καραμέλα, θα ήθελα να αφιερώσω στους Συντρόφους, στα μέλη του Τακτικού Στρατού αλλά και στα Κυβερνητικά Στρατεύματα το αγαπημένο μου ποίημα:

Η ΔΙΑΘΗΚΗ ΜΟΥ (Μιχάλης Κατσαρός)
Αντισταθείτε
σ' αυτόν που χτίζει ένα μικρό σπιτάκι
και λέει: καλά είμαι εδώ.
Αντισταθείτε σ' αυτόν που γύρισε πάλι στο σπίτι και λέει: Δόξα σοι ο Θεός .
Αντισταθείτε στον περσικό τάπητα των πoλυκατοικιώνστον κοντό άνθρωπο του γραφείου
στην εταιρεία εισαγωγαί- εξαγωγαί
στην κρατική εκπαίδευση
στο φόρο
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτεσ' αυτόν που χαιρετάει απ' την εξέδρα ώρες ατέλειωτες τις παρελάσεις
σ' αυτή την άγονη κυρία που μοιράζει έντυπα αγίων λίβανον και σμύρναν
σε μένα ακόμα που σας ιστορώ.
Αντισταθείτε πάλι σ' όλους αυτούς που λέγονται μεγάλοι
στον πρόεδρο του Εφετείου αντισταθείτε
στις μουσικές τα τούμπανα και τις παράτες
σ' όλα τ' ανώτερα συνέδρια που φλυαρούνε πίνουν καφέδες σύνεδροι συμβουλατόροι
σ' όλους που γράφουν λόγους για την εποχή δίπλα στη χειμωνιάτικη θερμάστρα
στις κολακείες τις ευχές τις τόσες υποκλίσεις από γραφιάδες και δειλούς για το σοφό αρχηγό τους.
Αντισταθείτε στις υπηρεσίες των αλλοδαπών και διαβατηρίων
στις φοβερές σημαίες των κρατών και τη διπλωματίαστα εργοστάσια πολεμικών υλών
σ' αυτούς που λένε λυρισμό τα ωραία λόγια στα θούρια
στα γλυκερά τραγούδια με τους θρήνους στους θεατές
στον άνεμο
σ' όλους τους αδιάφορους και τους σοφούς στους άλλους που κάνουνε το φίλο σας
ως και σε μένα, σε μένα ακόμα που σας ιστορώ αντισταθείτε.
Τότε μπορεί βέβαιοι να περάσουμε προς την Ελευθερία.

to video αυτοσχεδιο με εικονες απο φιλμ που κοβονται επικαιρο επισης για την περιπετεια που περασαμε αυτες τις μερες με το Φεστιβαλ Ντοκιμαντερ και ετυτυχως αντισταθηκαμε Ο ηχος ειναι απο το σπηκαζ που εκανα στο ποιημα του Τζους στη ταινια του Αγγελου Σπαρταλη

ολα στο φως

'Kανεις λοιπόν μεσ'την απελπισία του να μην παραδοθει στον πόνο, αν και συχνα μας επιτίθεται με τέτοια δυναμη που η ζωη μας σκοτεινιάζει.

Γιατι ενα μαυρο συννεφο με φοβερη καταιγιδα τρομαζει την πλαση,επειτα ο ηλιος πιο λαμπρος σκορπίζει το φως του.

Και μετα τη σκληρη παγωνια του γυμνου χειμώνα,με ανθη ντυνει τους αγρους η ανοιξη.

Δεν εργαζεται ματαια ο ανθρωπος ουτε κι η φυση δεν μπορει να τον νικησει.

Αυτος οργωνει τους κυματιστους αγρους και τις τραχιες πεδιαδες,κι εκει φυτευει τη σπορα του μοχθου του απ'οπου επειτα χρυση σοδεια θεριζει.

Κι έτσι λοιπον για χαρη του τη γλώσσα της ,η Φήμη λύνει,η δοξα του να μην λησμονηθει γιατι το κυμα δαμασε με το αλαφρυ σκαρι του και τη μανία των ανεμων περιφρονησε σε νοτο και βορρα.Η αρετη ειναι αχτιδα ουράνιου κάλλους,χαρισμα της ψυχης.

Του χρονου τη φθορα δεν τη φοβαται αντιθετα στο περασμα του δυναμωνει τη λαμψη της.Αιώνια δόξα αξίζει μόνο εκείνος που νικάει τον εαυτό του.

Τραγουδώντας ανεβαίνουμε στον ουρανό,όπου η αληθινη αρετη βρίσκει ανταμοιβη που της αξιζει την ευτυχια και την ειρηνη.'

συμβολικα λόγια απ το λιμπρεττο του Alessandro Striggio

beautiful pict of my brother at the Ocean by Hari Sundaram http://www.flickr.com/photos/harisundaram

ερωτήματα

Φοράς ζεστά ρούχα -ρωτάω- να μη μου κρυώνεις;Σε μαλακό -ρωτάω- κοιμάσαι στρώμα;Στην όψη -σε ρωτάω- έχεις φτιάξει χρώμα;Στα χάδια μου -αν θυμάσαι- αναδακρυώνεις;Να στείλεις γράμμα! Πες - μην σε λυπούνται;Να γράψεις κάτσε! Θάρρος μένει να καίει;Και γράψε μου: Τι κάνεις; Είναι όλα Ο.Κ.;Με σκέφτεσαι - ρωτάω σε-κάν;Πετιούνται απ΄το μυαλό μου τα ερωτήματα... Ω,τι θ΄απαντήσεις συ θαν το μαντέψω. του Μπρέχτ