ενας σκυλος ξαποσταίνει

Χθες που μου λεγες με υγρα ματια την ιστορία για το πως ο αγαπημένος σου σκυλος ξεψυχησε στα χερια σου ενω του ελεγες με χαδια πως θα πατε εκδρομη θυμηθηκα τις εικονες που εκανα στο δρομο προχτες παρατηρωντας ενα σκυλο να ξαποσταινει πανω σε ενα πεταγμενο στρωμα

Αμεριμνος μεσα στην βουη του δρομου χαζευε αυτοκινητα και κοσμο καθισμενος σε μια ποζα που μου θυμισε εσενα οταν τεντωνεις τον λαιμο σου

Παντως να ξερεις εκει ηταν το δακρυ στην ακρη των ματιων οταν ελεγες για τον πως τον τυλιξες πως τον σηκωσες και πως ταξιδεψατε μαζι να τον πας στο τελευταιο του επιγειο σπίτι

Κι ολα ξεκιησαν γιατι σε ποναει το χερι που εχει ακομη μνημες απο εκεινη τη μερα που με τα χερια σου τον συνοδευσες..και μετα ο σκυλος σηκωθηκε να φυγει..

τοπιο με 3 βιβλία..η με 1

Όταν εχεις ανοικτα ταυτοχρονα 3 βιβλια νομιζω ότι τελικα δεν μπορεις να διαβασεις κανενα
δεν μπορεις να συγκεντρωθεις ολοκληρωτικα σε κανενα
Συμβαινει ορισμενες φορες να μην καταφερουμε να τελειωσουμε ένα βιβλιο,όπως το θελαμε παρ ολη την επιθυμια και την προσπαθεια…
Καποια στιγμη όμως αυτος ο λογαριασμος με αυτο το βιβλιο καλο είναι να τελειωνει

Όχι ότι το λησμονουμε ,όχι ότι δεν αποτελει πολυτιμη περιουσια της μνημης
Όμως επιτελους το κλεινουμε, του χαιδευουμε απαλα τη ραχη, το βαζουμε σε ένα ομορφο σημειο της βιβλιοθηκης,να το αντικρυζουμε που και που με γλυκυτητα και εντιμοτητα για ότι μας χαρισε η αναγνωση του και το αφηνουμε εκει κλειστο.
Αλλιως δεν μπορουμε ουσιαστικα να διαβασουμε κανενα καινουργιο
Ποσο μαλλον αν εχουμε τρια τεσσερα βιβλια ταυτοχρονα ανοικτα ,με την συνεχη σκεψη ότι τα εχουμε αφησει υπολοιπα και για αυτό δεν γινεται να κλεισουν
Η εικονα μεταφορικα και κυριολεκτικα λεει ότι σε ένα τοπιο με τρια βιβλια ανοικτα το ματι πηγαινει από το ένα στο αλλο ετσι και η σκεψη ετσι και το συναισθημα αρα πουθενα δεν βρισκεται ολοκληρωτικα Σε ένα τοπιο με ένα βιβλιο ανοικτο το ματι συγκεντρώνεται εκει
Οσο διαβαζει η ψυχη εννοειται ότι θυμαται ότι προηγουμενα βιβλια εχει διαβασει και κανει διαλογο μαζι τους γαιτι η μνημη είναι εκει και δουλευει ακουραστα και καλα κανει
Όμως εδώ το τοπιο είναι ξεκαθαρο κι αυτο βοηθα και τη ψυχη να είναι καθαρη και τα ποδια να περπατουν πιο αναλαφρα
όλα τα ανοικτα βιβλια που κραταμε ανοικτα γιατι δεν βρισκουμε τη δυναμη να τα κλεισουμε όχι για να τα ακυρωσουμε αλλα για να τους δωσουμε με γλυκυτητα και χαδια την πραγματικη ομορφη θεση που τους ανηκει σε ένα αγαπημενο ραφι της βιβλιοθηκης κλειστα πια περιουσια της μνημης

Last night you were in my dream

Last night you were in my dream
we were in a huge toy store
we kept meeting in different corridors as we could not find what we were looking for
And then you offered to help find……what we were looking for
There was a curtain...and yes I wanted to see what is from the other side of my life and do you know what i found..I may be able to tell you when I see you...... and yet again I may not be able. who knows a curtain often hides light or prevents it from shining

Τα Όσκαρ των bloggers

το μπλοκακι μου αυτο οπως με ενημερωσε ο φιλος Οδυσσεας που διαβασε ΤΑ ΝΕΑ το Σαββατο http://www.tanea.gr/default.asp?pid=30&ct=19&artid=1400120 συμμετεχει στα Οσκαρ των μπλογκερς !! στο 5ο ετήσιο διαγωνισμό Weblog της Deutsche Welle Στο λινκ αυτο μπορειτε αν σας αρεσει το μπλογκ να το ψηφισετε...http://www.thebobs.com/index.php?w=1194965642306678GSKZTWSH
Οι φωτο ειναι μια τελευταια απο ενα ταξιδι εσωτερικο που καθρεφτιστηκε σε ενα παραθυρο γιατι κατι προσπαθουσα να πω σε καποιον και δεν ξερω αν με ακουγε...
και η αλλη ειναι απο μια θαλασσα πλατεια που αντικρυζα πο το παραθυρο μου αυτο το καλοκαρι

courante and sarabande Bach

do you remember the other day in the attic?

Courante and Sarabande - Bach

why sadness instead of joy?

you said why sadness instead of you? it reads better you said...ok then why sadness instead of you?

ερωτησεις questions

σαν φίλος αγαπημένος να.....

είσαι τόσο οργισμένος και θλιμένος είσαι ίσως..κι ετσι αυτη η οργη σου για να γινει εύφορη και δημιουργική δεν θέλει αντίλογο ,θέλει αγκαλιά να γαληνέψεις...

Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω

αφιερωμένο εξαιρετικά στον Α.για τη γιορτή του .......ὅθεν τῆς ἀληθείας ὑπεραθλήσας
Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω
κατά πάντα και διά πάντα
Είναι όλα παρόντα, συγκεκραμένα στο φως του προσώπου σου και το γλυκασμό της εσού ωραιότητος.

Tο σπαρτάρισμα του αρτιγέννητου. Ξεψυχώ και γεννιέμαι.

Γίνομαι άκρως ευαίσθητη και ταυτόχρονα μένω ασάλευτη… προσηλωμένη
Δι' υπερβολήν της ερωτικής αγαθότητος έξω εαυτού γίνομαι…και προς το εν πάσι κατάγομαι κατ' εκστατικήν υπερούσιον δύναμιν
Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω
κατά πάντα και διά πάντα Πράξη ευχαριστίας και ελευθερίας απογυμνώνει απ' όλα
Προσφέρω τα πάντα, με μια ευχαριστιακή προσφορά. …
είμαι αληθινά άνθρωπος..
Προσφορά, αύξηση, κένωση, πλήρωμα, ταπείνωση
Tο σπαρτάρισμα του αρτιγέννητου. Ξεψυχώ και γεννιέμαι. Γίνομαι άκρως ευαίσθητη και ταυτόχρονα μένω ασάλευτη… προσηλωμένη
Είμαι ελεύθερη εαυτού..Έχω άλλους νόμους ζωής, αιωνίου και ακαταλύτου. Πέφτω στο κενό, καταποντίζομαι , και πλημμυρίζω ζωή
Είναι ώρα σιωπής ,απολύτου και λάλου.
Σιγά πάσα σαρξ βροτεία, και άκούγεται ο λόγος
Τίποτε δε γίνεται μηχανικά, μαγικά. Τίποτε δεν είναι θαμπό και σκοτεινό, αν και είναι υπέρ λόγον. Και έτσι τίποτε δεν μένει άσαρκο…. αίμα εκχυνόμενον, αίμα που αθόρυβα χύνεται στις φλέβες της ζωής και της ελπίδας
Kαι η ευχαριστία μεν ουδέν προστίθησιν, εμέ οίκειοτέρα εσού κατασκευάζει
Τα σα εκ των σων σοι προσφέρω
κατά πάντα και διά πάντα
Είναι όλα παρόντα, συγκεκραμένα στο φως του προσώπου σου και το γλυκασμό της εσού ωραιότητος.

Ακόμη μόνος μου είμαι...φώναζα

Το τελος του κοσμου αναγγελει μια ξυλινη ταμπέλλα λιγο μετα τον Λιμνιώνα στη Νοτιοδυτική Σάμο..Τρια χιλιομετρα χωματοδρομος σκαλισμενος πανω στο βραχο και στο τελος του εκει κοντα στο τελευταίο ακρωτήρι ένα μικρο σπίτι. Μια σκεπη με δυο περιστερια που κοιτάζουν το ενα το άλλο
Ενώ πλησιαζουμε ακουμε τον ηχο της γεννητριας Το ρευμα δεν εφτασε ως… το τελος του κοσμου... πως αλλωστε;..χτες μου λεγες ότι τα μερη που αγαπας δεν εχουν ρεύμα..χτες δεν ηξερα ότι θα εφτανα σε ενα μερος χωρις ρευμα, ισως ένα μερος που θα σου αρεσε εδώ τοσο απομακρα…
«6 χρονια από τη ζωη μου εφαγα για να φτιαξω το δρομο» λεει ο Αντρεας, «Αδειες διατυπωσεις διαδικασιες και μετα αρχισε να ερχεται ο κοσμος σιγα σιγα το μαθαιναν
Ζούσα με τη γυναίκα μου τότε… Τι ζούσα δηλαδη;… μόνος μου ήμουν μαζι της… και χωρισα Εκανα μονος μου ολες τις δουλειες, ψηστης, μαγειρας σερβιτόρος όλα
Ερχοντανκαποιες γυναίκες μέσα στη κουζίνα,πελάτισσες και μου λεγαν «Να σε βοηθησουμε» « Όχι» τους ελεγα «Να πατε στους αντρες σας»..
Και κάθε βραδυ εβγαινα εδώ στο βουνο και του φωναζα ΑΚΟΜΗ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ φωναζα… δεν με ακουει ελεγα ..
Μια μερα ερχονται δυο τρεις παρεες βραδακι ητανε, λενε μετα το φαγητο να παιξουμε τα φιλακια. Ηταν κι εκεινη εκεινο το βραδυ εδώ με την αδελφη της .Της λεω «Θελεις να παιξεις» «Ναι» λεει γελωντας «αλλα εχει πεναλτυ το παιχνιδι» «Τι σημαίνει αυτό;» ρωτάει «Σημαίνει οσο θα μαστε ενωμένοι θα με φιλας!" Χειροκροτησε η αδελφή της «Ναι Ναι» είπε Και παιξαμε το παιχνδι και τη φιλησα αυτό ηταν Ηταν το τελευταιο βραδυ που του φωναξα ΑΚΟΜΗ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ … και με ακουσε Εκείνη ηρθε να ζησει μαζι μου Από την Αυστρια ηρθε σε αυτή την ερημια, να ζησει μαζι μου. Της αρεσει εδώ. Κυρίως της αρέσει να μαζευει τις ελιες. Με ακουσε τελικα και μου εστειλε αυτή τη γυναίκα.. τι να σου πω καλη γυναίκα.. με φροντίζει..Που να δεις πως με φροντίζει.. να σήμερα το πρωί σηκώθηκα χαραματα να φερω βενζινη για τη γεννητρια Όταν γυρισα μου λεει «πεσε να ξεκουραστεις» Ηρθαν πελατες ουτε που με ενοχλησε, τα εφτιαξε όλα μονη της, για να ξεκουραστω Καλη γυναικα σου λεω .Το χειμώνα παμε στην Αυστρία Παλι καλα που με ακουσε και μου εστειλε Αυστριακια φαντασου αν μου εστελνε Κινεζα! και κάθε χειμωνα να πηγαινα στη Κινα. Αλλα μου εστειλε Αυστριακια και τωρα μαθαινω Γερμανικά στην Αυστρία και εκεινη το χειμωνα μαγειρευει σε ένα γηροκομείο.Είναι καλη με αγαπάει. Που να το φανταζομουνα στα εξήντα μου να βρω τετοια γυναίκα .Με φροντίζει προλαβαίνει τα πάντα.Μόνο που δεν τρώει. Βαρεθηκε τα φαγητα τοσα χρόνια στις κουζινες Τρωει μονο ψωμι τυρι και μια μπύρα. Να την ειδες πριν αυτό είναι το φαι της.Είπα πριν λίγα χρόνια να το πουλήσω «Αν το πουλήσεις λεει θα πάω στη μάνα μου» Τοσο πολύ το αγαπαει το μερος μου σαν κι’εμενα
Που να το φανταζόμουνα Και να σου πω τοσα χρόνια δεν τον ευχαριστησα
Πέρσυ εκει που καθαριζα τα χορτα να εκει κατω τις ελιες βλεπεις Εκει λοιπον σωνεται η βενζινη από το μηχανημα Φυσουσε ένα αερας πιο πολύ από τωρα Ξαποσταίνω κοιτάω πάνω και του λέω «Θεε μου δεν σε ευχαριστησα ποτε για τη γυναίκα που μου εστειλες Το ξερω Τωρα θελω να σε ευχαριστησω Τωρα καταλαβα ότι με ακουγες Σε ευχαριστω»
Και εκει που το λεγα σταματησε ξαφνικα ο αερας και πηρε παλι μπροστα το μηχανημα και εκοψα τα όλα τα χορτα.Παλι τον ευχαριστησα..
Εκεινη την ωρα βγαινει η γυναίκα του στη πορτα του κανει ένα νευμα στη γλωσσα τους με τα ματια μιλησαν και εκεινος πεταγεται και παει κοντα της
«Να βάλω ενα γλυκο» ρωταει βγαινοντας «Ναι ευχαριστω»
Εχω ακομη τη γευση από τη γλυκια ιστορια του Αντρέα Αφιερωμενο στον Α.. αντι για άλλη απαντηση γιατί τα δικα μου λόγια μάλλον..δεν φτανουν

Sans toi...

Sans toi les emotions d'aujourdhui ne seraient que le peau morte des emotions d'autrefois.. κι'εκει που διαβαζω αργα για αξεδιψαστα θέλω... βλέπω το ανοιγμα της ράχης του βιβλίου να αναπαυεται συμμετρικα με την ελαχιστη σκουρα σχισμη αναμεσα στα ποδια μου

Tο στομα μπορει να πιει τη γευση των χειλιων;..Οι φίλοι μας οι σοφοί της ανατολής θα έλεγαν ότι είχαμε συναντηθει μια δύο ισως και πιό πολλές φορές σε άλλες ζωές όπου φτιάχναμε άλλες δουλειές ,αλλά καλλιεργούσαμε τις ίδιες ψυχές..αλλιώς πως να εξηγήσω ότι γράφεις έτσι για εμμονές που γνωρίζω σα δικές μου..πώς με κιτάπια της ανατολής;

Είμαι γεμάτη απο τα χάδια σου ,γεμάτη δάκρυα,ένα μικρό κορίτσι 8 χρόνων καρφώνει το βλέμμα της στα κλαμένα μάτια μου..ακόμη με κοιτάζει με μάτια πράσινα σαν τα δικά σου στο φως..Ηθελα να σου πω κι άν χαιδευομαι χωρις εσένα, είναι που με εσενα χαιδεύομαι έτσι...

Καθε τελος είναι μια καινουργια αρχη..
Οι μικροι θανατοι δεν είναι παρα οι αλλαγες που φέρνουν οι εποχες για να συνεχιζει η φυση να ανθιζει και να κυλαει η ζωη..
Το ξερεις
Δες όλα τα σημαιακια από τις πολεις και τις χωρες που δειχνουν ολους αυτους τους αναπαντεχους επισκεπτες που σου κτυπησαν την πόρτα από ολες στις μεριες του κοσμου και αφησαν ένα μικρο λουλουδι, η ενα σπορο στη πορτα σου
Για να σου θυμισουν
κατι που ξερεις τοσο καλα
Καθε τελος είναι μια καινουργια αρχη
Ακουγεσαι διαφορετικα
Αν επιστρεψεις στο κεντρο…
Μην κλεισεις εντελώς πισω σου τη πορτα Ασε μια χαραμαδα για να γλιστραει το φως.. και ίσως καποιος ηχος… η καποια μουσικη ..Ε?
Σε παρακαλω

χρονικό της φτερωτής χελώνας που διψούσε

Μιά φορά κι ένα καιρό μία διψασμένη χελώνα έβγαλε φτερά στα πόδια..

αφιερωμένο ποστ σκυτάλη...στον Α.Α που δίνει φτερά στα λόγια...

"The habit of ignoring Nature is deeply implanted in our times. This attitude reminds me of people who never look in the eye; I find them disturbing and always have to look away."-Marc Chagall (1887-1985) Russian artist/painter

Μαλλον επειδή ειχα ακουσει καλα τον Σαγκάλ έπιασα ενα βλεμμα πανε καποιες μερες..

Καταλαβα ίσως πως βλεπεις από το υγρο και ταυτοχρονα διψασμενο βλεμμα σου στη συναντηση ..Ειχε μια σχεδον υποπτη για το μεγεθος της ζωντανια που εμενα μου προκαλεσε αμηχανια ..και λεω "μπορει κανεις να κοιταζει ετσι βαθεια".. αλλα και μετα σκεφτηκα ότι αυτό δεν μπορεις να το υποκριθεις η το εχεις η δεν το εχεις παρ' 'όλα αυτά, η δυναμη του εμενα μου προκαλεσε αμηχανια και εστρεψα το δικο μου αλλου γιατι αλλιως αισθανομουν ότι ηθελα να γελασω φωναχτα και να πω "Μα κοιτα γινεται να κοιταζει κανεις τοσο βαθεια!" ..και μετα μου λες ότι δεν υπαρχει ελπιδα... καπου στα υγρα βλεμματα κατοικει η ελπιδα κι αρκει ισως να της ανοιξουμε την πορτα και ωπ σαν φτερωτη χελωνα να τρεξει να πιει νερο και ας βροντοκοπαει μισανοιχτο πια το κουτι της πανδωρας ..Χα!

Ετσι παραλληρούσα γιατί ενας αναπαντεχος φιλος μου γραψε ..."Χτες, την ώρα που άρχισε να τρέχει το λάστιχο, βγήκε απ' το πουθενά, απ' την άλλη άκρη του κήπου η χελώνα μου κι έτρεχε, αλήθεια έτρεχε, φτερά είχε βάλει στα πόδια της, να προλάβει να πιει λίγο νερό. Μια στάλα φρέσκο νερό. " κι εγω διαβαζοντας αυτο για τη χελωνα δακρυσα... γιατι ακουσα ισως ο Απολλωνας για να φτιαξει τη πρωτη λύρα θυσίασε μιά χελώνα κι εφτιαξε τη λύρα με το καβουκι της..η γιατι όπως λεει ο φίλος μου ο Αντρέας... που σήμερα χει γενεθλια και Χρόνια του Πολλά.. ότι η χελωνα βρισκεται πίσω απο την εμπνευση του I-Ching, the Chinese book of change καθως πανω στο καβουκι της ειναι χαραγμενοι οι 12 μηνες που μετρανε τον καθε χρόνο,οι 4 εποχες που μετράνε τις αλλαγες και τα 5 στοιχεία της φύσης

Κοιτα, εγω γραφω ετσι επειδη απανταω στο λαστιχο που εριξες, με επιδεξιο λασο.. και παρ ότι τα χελωνισια ποδια μου ειχαν βαρυνει από ένα δυσκολο χειμωνα λεω ας πιω λιγο φρεσκο νερο που ερχεται και πιτσιλαει στη μεριά μου ...Ε δηλαδη πώς να μην γραψω έτσι βιαστικά και ακαταληπτα... όπως και η χελωνα βιαστικα θελω να πιω φρεσκο νερο...Η διψα που λεγαμε η γενικα... η βιασυνη
Εγω ευπιστω στα σημαδια που αφηνει το λαστιχο στο υγρο χωμα.. ετσι θελω να δινω εμπιστοσυνη σε κάθε τι που περιεχει ευφορη υγρασια..
Επικινδυνο λενε..Επικινδυνο ξερουμε.. "αλλα το μονο αληθινο για αυτό και το μονο ενδιαφερον" ετσι δεν είπες;
Πλακα εχει το λαστιχο που τρεχει σαν ερπετο που εγκυμονει νερο …..μου αρεσει ένα λαστιχο που τρεχει... ένα πλαστικο ερπετο πανω στην επιδερμιδα της γης.. που χυνει... σταλες φρεσκο νερο να πιει η γη να ξεδιψασει ....

Θελω να μπω στο παιδικο σου δωματιο... να ψαξω χωρις να αφησω ιχνη ..η να αφησω τεραστια μεγαλα ιχνη....Και να καρδιοχτυπω μηπως ακουσω μεγαλιστικα βηματα από τη μισανοιχτη πορτα.... και πρεπει να βιαστω η να κρυφτω η να βαλω τα καλα μου

Θα μαθω??
Όταν σταματησω να παιζω με παιδικα παιχνιδια ,να μην γρατζουναω τα ποδια μου... που γεμιζουν σημαδια και μου θυμιζουν σα χαρτης τη κάθε σκανταλια.. οταν σταματησω να κλαιω επειδη ειδα τη χελωνα σου να τρεχει να πιει και αναθάρρησα... και ετρεξα κι εγω, αλλα η χελωνα σου τρεχει σοφα ενώ εγω ντουπ!!

τι ονειρα κυνηγαμε...

Τίποτα δεν αξίζει για μένα όσο η ζωή,τίποτα δεν είναι ψυχής αντάξιον Μπορούμε να αποκτησουμε βόδια και παχουλά αρνιά,να αγοράσουμε τρίποδες και άλογα,η ζωή όμως του ανθρώπου δεν γυρίζει πίσω έτσι και ξεφύγει απο την άκρη των δοντιών του..Αχιλλέας ραψωδία 1 Ποτε θα σταματησει το κυνηγι των υλικων ονειρων μπας και καταλαβουμε οτι η ουσια βρισκεται μονο στα αυλα ονειρα..ποιος νομιζει ακομη οτι θα τα 'λιοφτά'!! θα τα παρει μαζι του?? Υπαρχει ενα πεπερασμενο οριο στο τι μπορει να καταναλωσει κανεις επι γης στη διαρκεια της ζωης του..Οποτε το να μαζευει λεφτα και υλικα, αυτοκινητα, μαρκες ρουχων, πανακριβα και αλλα αχρηστα αντικείμενα, απλα περιοριζει την ελευθερια του και την απολαυση της ομορφιας..η ιδιοκτησια εδω καθισταται ανελευθερια
Η φυση ειναι τσαμπα ..για αυτο δεν τους νοιαζει να την καινε??
Η ανασα και ο ρυθμος της δειχνει που βρισκεται το καρδιοχτυπι μας..γραφω μανιφεστο γιατι το καμένο τοπιο της Ροδου μου καιει την καρδια.. Ο Ιβίσκος η αλλιως 'κινέζικο ρόδο' συμβολικα εικονογραφει αυτο το ποστ γιατι υπαρχει λογος! και επισης τον αφιερωνω στον Χ που αναρωτιεται με ασιγαστη περιεργεια

Η Ρόδος καίγεται διπλά για τους ερωτευμένους

λεει ο Αντρεας

Έχει άπειρες πλευρές ο άνθρωπος, γνωρίζω λεει ο Αντρεας
Αφού σαν τα πουλιά κι αυτός όλο πετάει
Αλλάζοντας συνέχεια και δέντρο και κλαδί
Από τον Τρότσκι στον Χριστό κι από το Χτες στο Αύριο
Κι απ' το Μηδέν στο Άπειρο, ψάχνει μήπως και βρει
Αυτό που ενώνει μυστικά Ανατολή και Δύση
Κι αυτό που ανοξείδωτη κρατά τη θεία βρύση
Κάνοντας όποιον αγαπά αστέρι του ουρανού
And the sisters of mercy they are not departed or gone…αυτα ειπε ο Αντρέας που είναι φίλος..και τον ευχαριστω που ειναι φιλος και εχει και φετρα και αλυσιδες και ποιος ξερει τι αλλο..εχει..για αυτο ειναι οι φιλοι..http://sool4jo.tistory.com/656 οποιος θελει να ακουσει τραγουδακια του Αντρεα του 1971 εδω το λινκ!! γιατι All life is an experiment!! αληθεια???

mad world ειδα πουλια που δεν ειχα ξαναδει

"ειδα πουλια που δεν ειχα ξαναδει ποτέ και ελαφια να τρεχουν στο δρομο" κραυγη Νοτια Ροδος ο αγαπημενος μου τοπος παραδωμενος στις φλόγες ..Το στρωμα της καταστροφης


παντου απουσια στο ευλογημενο αυτο τοπιο...περσυ ημουν εκει οταν εφταναν τα σταχτια νεα απο την Ηλεια και πνιγαμε τον θυμο και τα δάκρυα μας στη θαλασσα θυμασαι? κι εσυ ελεγες ..σαν τα δεντρα..η κραυγη σου.. τι αξιζει κανεις να ζει αν σου καινε τις ριζες που με τοσο κοπο εσπειρες στο χωμα για να κρατηθεις? ..και τωρα χωρις ριζες και με καμμενα φτερα πως να αντικρυσεις τον οριζοντα ελεγες ..και τη σταχτια σου εικονα δεν ηξερα πως να παρηγορησω..παρα με χαδια και μελωδιες γεματες δακρυα..που ποτιζαν τις ριζες σου για να ανθισεις ξανα..Θα ανθισεις ξανα αραγε? σαν εκεινο το ονειρο που οραματιζομαστε ..οταν εκει που προετοιμαζομασταν για το θανατο... ειπαμε να αγκαλιασουμε, τη ζωη και να αψηφησουμε οτι με μανια και μενος μας εκαψε τις ριζες?
join the group..help save what's left
http://www.facebook.com/n/?group.php&gid=27056536413

πως να σε αποκρυπτογραφήσω;

καποιοι λενε οτι σε προηγουμενες ζωές...In prior lives, you promoted social reform and brotherhood, often at the expense of close personal relationships. Creativity was repressed in favor of work for the common good. Your past live's goals were based on bettering the human condition, yet you remained so detached from real people that the goal became an intellectual exercise. You have possibly spent past lives as a revolutionary, social worker, academic, or even a hermit.You still take pride in being different from other people,and often will maintain your individuality at all costs. Ευχαριστω τον Αντρεα που σημερα με αφορμη την ταινια ανοιξαμε τοσα κεφαλαια Λες να ξερουμε ηδη αυτα που δεν φανταζομαστε οτι ξερουμε?? τι μας εχουν πει τα μυνηματα που δεν καταφεραμε να αποκρυπρογραφησουμε? και γιατι η ασιγαστη περιεργεια οδηγει στο να συμπεριφερεσαι ως τελειως απροστατευτος και αυτο τι να σημαίνει άραγε και ηταν παντα ετσι? και μετα τι?

δες στον ουρανο τη δυναμη της πετρας,τη ριζα στο βραχο

Με τη πνοη της αληθειας και τα φτερα της αγαπης αποκτουμε τη δυναμη της πετρας,τις ριζες του δεντρου,..οι ριζες μου βρισκουν χυμος στον αποτομο βραχο του νησιου και υψωνουν κορμοστασια περηφανου δεντρου, το δικο μου λιμανι αψηφα τον καιρο γιατι στα διαφανα νερα του καθρεφτιστηκες εσυ,ωραιος ,φωτεινος με τα ολοδικα σου φτερα, και απο τοτε οι αγκυρες εγιναν ριζες.. δες στο.. οτι καταφέρνει και ριζωνει στο βραχο..αψηφα τον ανεμο και κανει το φυσημα του..τραγουδι..ανοιξε ορθανοιχτα τα ματια της ψυχης σου και και αφησε μεσα τους να καθρεφτιστεις εσυ ωραιος ,φωτεινος με τα ολοδικα σου φτερα..χαρισε σου τη πτηση..γυρνα να δεις τον ουρανο ειμαι εκει για σενα συντροφος,στρατιωτης,συνοδοιπορος.. είσαι η πατριδα μου

Η ομορφια ειναι ενα ειδος Μπαμ!

Η ομορφια ειναι ενα ειδος πυροβολισμου.Μας βρισκει καταστηθα η καταματα και μας σκλαβωνει..αυτο εισαι ενας πυροβολισμος! μπαμ

Αγαπαω τη ζωη,αγαπαω εσενα φανατικα,αν αυτο στη βασιλεια των ουρανων με καθιστα εκπτωτο αγγελο,μακαρι στη πτωση μου να πεσω στην αγκαλια σου..φτερουγιζοντας να αισθανθεις τα παλλομενα φτερα μου σα καρδιοχτυπι.. μπαμ μπαμ μπαμ

παντοτινα ..σαν την αγαπη

ειχαμε μια κουβεντα για την προσευχη και αλλη και αλλη και μετα ρωτησαμε τι γινονται τα ταματα και ο ενας απαντησε οτι τα ταματα ειναι αωνια και αλλος οτι τα μαζευουν αλλα δεν εχει καμμια σημασια αυτο κι εγω μεσα στα ταματα... ειδα αντανακλασεις με εικονες συμβολικες......... σαν εκεινες που βλεπαμε στον καφε τοτε με τον Γιωργο στο Κουαρτετο και σκαρωναμε ιστοριες... και ετσι σκαρωσα και αυτες τις εικονες......... και τις αφηνω εδω ετσι ταξιδιαρικες που ειναι να φυλανε τα καρδιοχτυπια για μερικες μερες που θα λειψω στη Ροδο.... να φροντισω το φεστιβαλ, τις ταινιες που αγαπω, το διαλογο που ειναι η ανασα μας, τις συναντησεις μας και οτι μας κανει να μαθαινουμε πραγματικα να αγαπαμε γιατι όπως έλεγες... Η καρδια στην ερωτικη διαδικασια είναι ότι εισαι ένα κομματι μιας αρμονίας.Δεν χρειάζεται να δινεις για να παρεις, δεν χρειαζεται να πηγαίνεις με την πεποίθηση ότι θα πάρεις .Οσοι δίνουν ξερουν τι σημαίνει αυτό

αγαπω την ρωγμη του ..το μονο ευφορο τοπίο

Την αλλη εβδομαδα παιζεται η ταινια μου Κρατησε Με στο Λος Αντζελες http://www.lagreekfilmfestival.org/pages/films.html
http://www.latimes.com/theguide/events-and-festivals/la-greek-pg,0,407460.photogallery?index=5 έτσι θυμηθηκα ενα κειμενο που ειχα γραψει περσυ οταν η ταινία εβγαινε στο σινεμα..Το μεταγραφω ως ακομη επικαιρο... Τα δάκρυα του άντρα που αγαπάω όταν βιώνει μια κατάφορη αδικία μου αποκαλύπτουν τη ρωγμή της ψυχής του. Είχε την τόλμη να την δείξει. Αφησε τα δάχτυλά μου να αγγιξουν τη ρωγμη του, την ένιωσα σαν ποτάμι έτσι όπως διέσχιζε τα σπλάχνα του. Ποτάμι εύφορο είναι η ρωγμή της ψυχής του. Ο μόνος χάρτης που αποκαλύπτει τη γεωγραφία του ονείρου του. Εγώ την ρωγμή του εμπιστεύομαι. Την όμορφη, εύφορη, βαθειά ρωγμή του. Όσο κι αν φαίνεται σε κάποιους -μερικές φορές και σε αυτόν- αδυναμία, πιστεύω ότι είναι πυγμή, η δύναμη του αλώβητη. Εκεί πηγάζει η δύναμη που ακόμη και μετά από μια καμπή θα ξαναζωγραφίσει το δικό του νέο χάρτη της ιστορίας. Στις ρωγμές μας κατοικούν τα βαθειά ίχνη μας, εκεί στο βάθος τους βρίσκεται η ομορφιά μας. Αυτοί είναι οι χάρτες μας, με ρωγμές σαν ποτάμια που κυλούν…Όσο δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει τόλμη να ομολογούμε τα συναισθήματα μας. Όσο δεν τολμούμε να είμαστε κοντά στην ανθρώπινή μας φύση που είναι εύθραυστη,λαίμαργη αλλά και τρυφερή, που είναι δημιουργική, που απαιτεί να βρίσκεται σε καθεστώς αποδοχής άρα και ελευθερίας, τόσο θα βουλιάζουμε στην έλλειψη χαράς, χωρίς να απολαμβάνουμε την ομορφιά που τόσο πλούσια μπορεί να χαρίσει μια σχέση ισοτιμίας και αποδοχής. Η κοινωνία δεν μας θέλει σε σχέσεις ισοτιμίας, γιατί τότε θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε πολλά από τα πρότυπα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τα κέντρα εξουσίας που ρυθμίζουν τη ζωή μας άρα και τα καταναλωτικά μας πρότυπα, και το κυριότερο, την καθημερινή αισθητική και ηθική μας συμπεριφορά. Η ηθική κατοικεί μόνο στην τόλμη και ας μου πει κάποιος εάν θυμόμαστε από την ιστορία τους τολμηρούς με βαθειά ηθικά ερείσματα ελευθερίας και δικαιοσύνης η εάν θυμόμαστε τους υποκριτές που επεβίωσαν με φαινομενικά λιγότερες γρατζουνιές αλλά με βαθειά άρρωστες ψυχές…Η ταινία αυτή μου έχει κάνει ήδη πολλά δώρα. Το πιο σημαντικό, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω αυτον τον άντρα που με έκανε να τον ερωτευτώ με όλη μου τη καρδιά, γιατί μου είπε «κράτησέ με» σε μια φάση κρίσιμη για εκείνον. Να βρεθώ κοντά του, για να ξαναβρεί τη δημιουργική του δύναμη, να φορέσει τα φτερά της λύτρωσης και της ελπίδας, να αγναντέψει τον ορίζοντα που έχει τόσο ανάγκη. Μου το είπε με την πιο σπαραχτική κραυγή που έχω ακούσει ποτέ. Εγώ το άκουσα σαν το πιο τρυφερό επιτακτικό αίτημα που έχω ακούσει ποτέ. Έτσι έγινε η μόνιμη μελωδία που ακούω από τότε στα αυτιά μου. Ο ήχος της φωνής του έγινε ένα χέρι που τεντώνεται, όπως οι χορδές της φωνής, γυρεύοντας με δάχτυλα που πάλλονται να κρατηθεί από ό,τι θεωρεί ελπίδα. Εγώ είμαι εκεί, δεν τράβηξα το χέρι.

υλικα προσευχης

Η προσευχη συνδέεται βαθιά με τη δυνατότητα μας να αναφερόμαστε στον αλλον.Μας μαθαίνει να ζούμε,δίχως να περιμένουμε να δούμε αμέσα αποτελέσματα.Μας μαθαίνει να αγαπάμε δίχως να ελπίζουμε να λάβουμε ανταπόδοση,μας μαθαίνει απλώς να είμαστε δίχως να απαιτούμε ,να κατέχουμε...Ευχαριστω τον Κώστα Ντ. για τα εργαλεια της προσευχης και τα λόγια του μοναχού που κουβάλησε απο τον Αγιον Ορος..σωσίβιον.. Η εικονα της Αγίας Παρασκευης ντυμενη στα ταματα.. βρισκεται στην Εκατονταπυλιανη....κοντα στον νιπτηρα

Ολοι μας πρεπει να διαθετουμε χρονο για να αποσυρομαστε,χρονο για προσευχη.. Η αγαπη δεν ειναι ενα ξεχυλισμα που θυμιζει νερο που χυνεται στην αμμο η σε ενα κουβα με τρυπες

Ετσι λοιπον αποσυρθηκαμε για λιγες μερες σε ενα ευφορο μερος σε ενα ευφορο τοπιο στην Παρο παλι ,τυχαια συμπεσαμε με τον Παριανο Αμπελωνα..ακολουθήσαμε καποια απο τα βηματα τους ,ηπιαμε κρασι..καθως ξεπηδαγε απο τους αιωνες..που θα λεγε και ο ποιητης..Ακομη επιμενουν εκει οι μυρωδιες της ανοιξης..και οι Λευκες επιμενουν να ειναι ενας ηρεμος και φιλοξενος τοπος χαρις στο μερακι του Γιώργου και των φίλων του

αυτη η τελευταια εικονα δεν σχετιζεται αμεσα με τα παραπανω σχετιζεται ομως με το προσφατο ταξιδι στη Παρο και ειναι απο το Οινοποιείο Μωραιτη ...μια μεταλλικη λεπτομερεια..καποιοι θα νοιωσουν γιατι μπορει να ανηκει σε αυτο το ποστ αυτη η εικονα περα απο τη χρονικη συμπτωση..και εβαλα δυο ακομη εικονες απο τις Λευκες στο αλλο μου μπλογκ απο τον περιπατο στο χωριο

τα φτερα της λυτρωσης και της ελπιδας

πριν απο λιγες μερες που ημουν στη Παρο σηκωσα τα ματια μου ψηλα στον ουρανο και ειδα αυτον τον γλαρο..και ακολουθωντας το πεταγμα του εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες... θυμηθηκα αυτο που ειχες πει για τα φτερα της λυτρωσης και της ελπίδας

στα εχω φυλαξει τα φτερα σε μερος δροσερο να τα παρεις οποτε θελεις να τα φορεσεις να απογειωθεις μακρυα απο οτι δεν σε αφηνει να πεταξεις...

στους πριγκηπες ταιριαζουν τα ωραια ,τα ομορφα φτερα και ο απεραντος ορίζοντας γιατι ετσι το ζωγραφισε η μοίρα για το δικο τους ουρανό και κατι ηξερε κι εκεινη οταν εβγαλε τα ωραία της χρωματα και εφτιαξε τετοιους ουρανους