july is indeed different in Galway

it was raining during the whole weekend...

this didnt prevent summer outfits and oopen air screenings

my new flickr account

Here you are done this too!! http://www.flickr.com/photos/luciarikaki/ due to Hari Sundaram Agelos and the final kick from Ted Hope's lecture about our responsibily in all these groups Greetings from Galway with rain this time!! see you in 2010 in Ecofilms http://www.ecofilms.gr/

Rodos open air cinema anticipation...

Mr Nikos'vision...

Danis' prepartions

May God be with you..and your filming...

in the name of God our open air screenings room in Rodon Stamatis hang out

All black and white as well as The religious cinematic pictures are by Hari Sundaram!!

small escapade

μικρη αποδραση απο τα καθηκοντατου Φεστιβαλ καθε αποβραδο στη θαλασσα μπροστα αποτο ενυδρειο μια ευεργετικη βουτια και ολα περνουν και πανε...

τι αηδια το κουτι!

αρρωστησα αυτες τις μερες και χρειαστηκε να δω τηλεοραση και αρρωστησα πιο πολυ

κατι μεταξυ των αρρωστων δικων μας παραθυρων και των κιτρινων αποκαλυψεων ταχαμου και των αρρωστων σεναριων των του Αμερικανικου σινεμα β διαλογης που παιζουν τα καναλια μου ηρθε αναγουλα λυπη και μελαγχολια...τι αηδια το κουτι!

heart in heart exhibition experience and tutukos hands

Multi reflections in Lucas Samaras mirror installation

Lucas Samaras works at EMST exhibition whixh opened at the Athens Conservatory

τι μαντευει μια σφαιρα για μια καρδια

Τι να ξερει αραγε η σφαιρα για την καρδια...παιχνιδια με το φως και με αντικειμενα που βρισκονται στο σπιτι δωρα και αλλα σε μια προσπαθεια να σκαρωσω εξωφυλλο για το νεο μου βιβλιο Παραμυθια της αγαπης και της ελπίδας

my brother's favourite music

favourite embrace..favourite limani...to land a hearth on...A beautiful true moment captured by Hari..while celebrating life

girls playing..ancient agora

μετά το Κυριακάτικο γύρισμα πίναμε ρακί στην Αρχαία Αγορά όταν πέρασαν τα κορίτσια με το ακορντεόν

this morning at my balcony...a rose

and happy insects playing around..savouring the juice of life

Αγοραζω αρα δεν υπαρχω.. εκκληση αφυπνισης

Αυτοκτονουμε «εγκλειστοι» σε ενα κυνηγι με απιαστα θηραματα

Μια ειδηση από επαρχιακη εφημεριδα ένα τηλεφωνημα καλης φιλης μια ειδηση λιγη ωρα πριν στην τηλεοραση για αυτοχειρα λογω οικονομικων χρεων...εισηγαγε παλι στην μικρη ατμοσφαιρα περισυλλογης μου, μια βίαια εικονα της πραγματικότητας που βιωνουν αρκετοι διπλανοι μας ανθρωποι

Νεοι ανθρωποι βαζουν μονοι τερμα στη ζωη τους γιατι τους πνιγουν τα χρεη ,οι ακαλυπτες επιταγες οι υπερογκες υποχρεωσεις που εχουν αναλάβει για να φροντιζουν εκεινοι τις οικογενειες τους. Νέοι ανθρωποι μπλεκονται στη διελκυστιδα του να φτιαξουν μικρες επιχειρησεις στην Ελλαδα…πραγμα ηρωικο και εξοχως ριψοκινδυνο
Οι δικοι τους ζητουν, και οι ιδιοι προσπαθουν να δωσουν λυσεις οικονομικες για να απαντησουν σε ζητηματα κοινωνικα, οικογενειακα και να συμπληρωσουν ότι η τεμπελια η, η ανικανοτητα των αλλων, αφηνει στη μεση.
Όμως τελικα μενουν οι ιδιοι στη μεση.Την μια μερα πανε να καταθεσουν τον πονο τους, δεν τον ακουν, ουτε τον καταλαβαινουν, εχουν ολοι άλλες προτεραιότητες. Την αλλη μερα τα συστηματα εισπραξης τους απειλουν ασυστολα και βαναυσμα. Την αλλη μερα βαζουν τερμα. Τουλαχιστον τωρα τους καταλαβαν; μπορεί και να ξυπνησουν από τον ληθαργο; μπορει και να καταλαβουν; η αν δεν καταλαβουν θα συνεχισουν να πνιγονται στο ιδιο αποπνηχτικο σκηνικο μεχρι να ερθει κι εκει ένα άλλο τελος;;

Αυτοδικια; ποιου συστηματος; του συστηματος εισπραξης που πατάει πανω στην απελπισια,σε ονειρα που δεν ολοκληρωθηκαν και αιφνης με δανεισμο φανηκε οτι μπορει να φωτιστουν επιθυμιες και να οδηγησουν σε απολαυσεις Φρουδες ελπιδες Ονειρα με δανεια δεν γινονται.

Ειναι παντα δανεια.Παντα θα χρωστας και οταν ερθει ο βίαιος δανειστης να εισπραξει ..ουτε εσυ ξερεις τι μπορει να κανεις..Αυτοδικια.. με ποια δικαιοσυνη Ποιον ρυθμιστη?Οι οποιες κρισεις δεν αντιμετωπιζονται με δεκανικια. Το Ελληνικο διαμονιο δεν φτανει για να νικησει κάθε εννοια συνεπειας,διαπλοκης και παρανομιας..η πιο καλα ανομιας που πνιγει στο συστημα της καθε διαθεση για νομιμη συμπεριφορα.Το επιχειρειν δεν γινεται χωρις οραμα αλλα και δεν υλοποιεται σε ενα τοπιο που ενθαρρυνει τοσο απροκαλυπτα μονο τον παρανομο. Που ξερει να κινειται, να ελισσεται με παραθυρακια μεσολαβητες κλπ. Καποια στιγμη αυτή η ατελειωτη αγωνια για χρημα, χρημα περισσοτερο χρημα ,κατακτηση εφήμερου πλουτου με οσο λιγοτερη εργασια και προσφορα απλα δεν λειτουργει.
Η κριση δεν είναι τιποτα άλλο απλα μια ευκαιρια για αφυπνιση από την ευτελεια στην οποια ο καθενας βουλιαζει με το τροπο που εχει επιλεξει.
Οι ακρατες καταναλωτικες συμπεριφορες δεν γινεται να διαπραττουν εις αει τα εγκληματα τους
Το πλεονασμα σε υλικά αγαθα εχει τελος γιατι απλα τα υλικά σαπιζουν και μαζι τους σαπιζουν και οι ζωες μας καθως θυσιαζονται στο βωμο του τιποτα.
Αγοραζω αρα δεν υπαρχω πρεπει να είναι το συνθημα που θα αντικαταστησει κάθε χαρουμενη διαφημιση της καταναλωσης..αλλιως συντομα τερμα

Καμμια ευημερια καμια ευδαιμονια δεν κατακτιεται με μαρκες, ακριβα αποκτηματα, με οποιο ψευτικο, φαλκιδευμενο ονειρο καταναλωσης Οσο λιγοτερα εχεις τοσο πιο ελευθερος εισαι..

ενα λικνισμα στη πολυθρονα της στιγμης

δεν ξερω αν ειναι η οψις φιλε Νικο αλλα μια και προτεινες τα λογια του Αριστοτελη ὥσπερ τοῦ ἐρᾶν ἡ διὰ τῆς ὄψεως ἡδονή και καθως κοιταζα το καθαρο τοπιο μετα τη βροχη σκεφτηκα και παλι οτι σε αυτη την εποχη που ολα ανοιγουν και μυριζουν μεθυστικα και ερεθιστικα,

τι κανουμε καθισμενοι εγκλειστοι; και γιατί δεν εξορμουμε σε καθε τι που προικισμενο απο τα χρωματα τις μυρωδιες και τις ομορφιες της φυσης προσφερεται τοσο απλοχερα οχι μονο στην οψη, στην αφη αλλα και σε καθε ερεθισμα. Γιατι το προσπερναμε; και εκεινοι που δεν προσπερνουν αλλα αφιερωνουν τον χρονο τη ματια τους, τα χερια και το σωμα τους στις ηδονες τη φυσης..πιο χαρουμενοι δεν είναι; και πιο ωραια δεν ζωγραφιζει το χαμογελο στο προσωπο τους το ιχνος της χαρας.

Γιατι βιαζομαστε να προσπερασουμε τις ομορφιες τις τοσο διπλανες μας και θηρευουμε τι; αυλες δοξες και αξιες τυπωμενες σε χαρτονομισματα ευλεκτα και εφημερα

Ενα λικινισμα..ενα λικνισμα στη πολυθρονα της στιγμης και ωπ εικονες ηχοι και μυρωδιες της ανοιξης υποδεχονται το καλοκαιρι και ο καιρος καλος, ειναι για σκεψεις βολτες στην ακροθαλασσια και με ελαχιστα ενδυματα και πανοπλιες. Εκει ξυπολητοι συναντουμε το κυμα κι αν σηκωσουμε λιγο περισσοτερο το βλεμμα θα συναντησουμε τη γραμμη του οριζοντα και ναι θα φτερουγισει η ψυχη μας πανοπλη με την ομορφια που τωρα δα σε καθε σηκωμα του βλεμματος στο απειρο καταφερνει να απολαυσει δωρεαν χωρις τιμημα,χωρις συναλλαγη.

Οι συναλλαγες ειναι για εκεινους που εχουν απο καιρο αναχωρισει απο το παιχνδι της ομορφιας και εγκλειστοι παραμενουν σε ενα κυνηγι με απιαστα θηραματα

Λες να βρήκα κανένα κλειδί;

Μολις τέλειωσα τον Σκελετό
Δεν εκλαψα
Τα ματια μου είναι στεγνα από κουραση
Αλλα θυμηθηκα τη ζεστη αγκαλια που σε κανει να αλλαζεις χρωματα μεσα εξω
Την θυμηθηκα δηλαδη γιατι μολις χτες ηταν εδώ..Ησουν εδώ
Και σημερα που εβαλε κρυο
Δεν εισαι
Ευτυχως όμως που εισαι εκει
Και γλυτωσες από την ατυχια του αερα που αποφασισε μονος του να εκδραμει από το λαστιχο και ΜΠΟΥΜ
Σήμερα όλη μέρα πήγαινε να βρέξει και δεν έβρεξε
Το πρωί ζαβλακωμένη εχασα το δρομο δεν ακολούθησα τον δρόμο της επιστροφής που μου αρεσει κι επεσα πανω σε αυτοκίνητα και θορυβώδεις τύπους που έτρεχαν να προλαβουν
Κι εγω φορούσα μαύρα και ήμουν περίεργα βραδυνη μεσα στο πρωινό τοπίο των βιαστικων
Αργοτερα μεσα στη μερα αρχισα να βιάζομαι κι εγω

Υπαρχουν παιιδια που τους κοβουν τη θαλασσα στη μεση τη μπαζωνουν για να φτιαξουν δρομο
Αυτό το ονομαζουν προοδο και κεινα δεν ξερουν πια που να πλατσουρισουν τα δακρυα τους
Αφου η θαλασσα είναι πια μακρυα κι αναμεσα της περναει ο βιαστικος δρομος και χιλιαδες αυτοκινητα με περηφανα φουσκωμενα λαστιχα

Και εκεινα ξεφουσκωνουν τα πνευμονια τους
Ξεφυσανε το αχ τους γιατι τους πηραν μακρυα τη θαλασσα
«Καθε πετρα που πετανε για να μπαζωσουν στη θαλασσα είναι ένα μαχαιρι που το μπηγουν στην καρδια μας» ειπε ενα κοριτσι

Όταν επιασα να διαβασω το Σκελετο ακουγοταν ακομη στο μυαλο μου το μοιρολοι στο γκριζο ουρανο της Μαυρης θαλασσας
Σε εκεινο το τοπιο ειχε μολις αρχισει να βρεχει
Όταν τελειωσα τον Σκελετο βγηκα εξω να δω αν βρεχει
Η να δω ποιος φταιει που ξαφνικα κανει κρυο..
Κι εγω αγκαλιαζω τον εαυτο μου για να ζεσταθω
Αλλα δεν αλλαζω χρωματα
Παω για υπνο με ματια στεγνα από την κουραση
Προτιμω το κλαμα
Όταν ξεμυτανε τα δακρυα είναι ζεστα και οσο θλιμενα και να ναι
Είναι δακρυα
Ενώ αν δεν μπορεις να κλαψεις είναι σαν να σου χουν παρει μακρυα τη θαλασσα
Λες να βρήκα κανένα κλειδί;

Πασχα Λύτρον Λύπης...στη Ρόδο την άνοιξη

ο ηλιος δυει αναμεσα στα ποδια μου θαπλωρη και χρωμα μοναδικο ζεσταινει την υπαρξη
στον οριζοντα ενα πλοιο

Ενα ανοιξιατικο χαίρε στους νεκρούς μας.. Επίσκεψη στο νεκροταφείο

πυροτεχνηματα εξω απο τον Ευαγγελισμο

η σκια μου στο προαυλιο της εκκλησιας

ένα αγόρι παίζει με τα κύματα

Lyublyu glaza tvoi moj drug

εν αρχη υπαρχει μια ελξη που ξεκιναει απο το βλεμμα
εκει κατοικει η υποσχεση η η προσδοκια
αυτη η ελξη οδηγει την επιμονη η την προσμονη
τα αλλα επονται κι αν ειναι κανεις τυχερος η ικανα επιμονος η ικανα υπομονετικος
θα διανυσει μονοπατια που δεν περπατησε ποτε..με το βλεμμα και με τη ψυχη
ενω θα σειεται σαν σεισμος..Κατάλαβες?



Lyublyu glaza tvoi moj drug
S igroj ih plamenno-chudesnoj
Kogda ih pripodymesh' vdrug
I slovno molniej nebesnoj
Okinesh' beglo celyj krug...

No est' sil'nej ocharovan'ya:
Glaza, potuplennye nic
V minuty strastnogo lobzan'ya
I skvoz' opushchennyh resnic
Ugryumyj, tusklyj ogn' zhelan'ya

I love your dear eyes, my friend,
With their play so bright and wondrous,
When you promptly rise them, and,
Like with a lightning in the wildness,
Embrace at once the whole land.

But there's more fabulous attraction:
The eyes directed to the floor
During the crazy osculation,
And through the lashes, set before,
The dusk and gloomy flame of passion

πάνω σε τοίχο καθαρό θα γράψω..περιμένω

Σημερα πρωι μετα απο ενα δυσκολο βραδυ με ολογιομο φεγγαρι και συνεχεις αστοχες κουβεντες βρηκα ενα μεηλ του αδελφου μου με αυτο το τραγουδι του Λουδοβικου ..και λεει ο αδελφος μου οτι ειναι κατα καποιο τροπο η εικονα μου

δεν ξερω την απαντηση γι αυτο θα προστατευσω την ερωτηση

Ευχαριστω γλυκο μου αδελφακι.ηταν οτι χρειαζομουνα για καλημερα σημερα

Ποιός είναι που μπορεί να δει

πότε το σύννεφο γεννιέται

πότε τα άνθη ανοίγουνε

και πότε η νύχτα με τη μέρα συναντιέται

Πότε ο ύπνος έρχεται πότε το μίσος κι η αγάπη

πώς κρύβει μέσα του το ξύλο τη φωθιά

που θα το κάμει κάρβουνο και στάχτη

Και με ρωτάς και με ρωτάς ο έρωντας,

ο έρωντας πώς έρχεται πώς φεύγει κι αν ξανάρθει

Εγώ θα κάψω τον καιρό

με κάρβουνο αναμμένο

κι αφού το σβήσω στο νερό

πάνω σε τοίχο καθαρό θα γράψω

περιμένω

Ανάμεσα σε ιστορίες και χωρατά ένα βράδυ του χειμώνα γύρω από τη σόμπα, ρώτησα την πιο μεγάλη γυναίκα:
"Τι είναι ο έρωτας;"
"Δεν είμαι παιδί μου αρμόδια να σου απαντήσω γιατί δεν τόνε γνώρισα αλλά κατά που ακούω να λένε ένας διάβολος θάναι, που αλίμονο σ' αυτόν που θα τον συναντήσει και αλίμονο σ' αυτόν που δεν θα τον συναντήσει."
Ο άντρας της που άκουσε, της λέει κάπως ενοχλημένος:
"Άμα δεν κατέχεις να μη μιλείς.Ο έρωτας είναι ένας Θεός πρασινοφορεμένος κι' άμα ριζώσει στην καρδιά, αναθεματισμένος Κι ο έρωτας κι ο θάνατος κι οι δυο με κυνηγούνε του θάνατου εξέφυγα, τον έρωτα φοβούμαι."
Κι όταν δεν ξέρεις την απάντηση οφείλεις να προστατεύεις την ερώτηση.

οι στιχοι κι ο διαλογος απο το εξαιρετο μπλογκ που μολις ανακαλυψα Λογια και Λεξεις http://logariasmoi.blogspot.com/

πότε φτερουγίζει η ψυχή μας

Ο David εφτασε σημερα καθυστερημενος στο γυρισμα Ζητησε συγνωμη ο ιδρωτας ετρεχε στο προσωπο του. Ζηταγε επιμονα συγνωμη. Δεν εγινε τιποτα μια μικρη καθυστερηση δεν ειναι τιποτα.Περιμενε υπομονετικα να τελειωσουμε..απ εξω το κομπρεσερ εκανε μεγαλη φασαρια..σημερα αποφασισαν να κανουν εργα..παντα τα εργα γινονται την πιο απροσδοκητη ωρα

Ετσι βρηκαμε εναν τοπο με μια στενη σκαλα και εκει βολεψαμε την κουβεντα μας με τον David..ηταν εκει και η Φροσω.Και τι δεν ειπαμε για τα ονειρα, για την τεχνη και εκει που ο μιλουσε για την αγαπη του για τη φυση τον αερα αναμεσα στα δεντρα και το ανοιγαμε του οριζοντα...εκει τον ρωτησα. Ποτε φτερουγιζει η ψυχη μας; ..Η δικη μου φτερουγισε ..ναι μια φορα ειπε..αλλα ηταν σαν να φτερουγισε και καποιος να την πυροβολησε... Τι αναπαντεχα ομορφος συνομιλητης ο David. Ετσι τον ειχα διαισθανθει οταν τον ειχα πρωτοσυναντησει στο μαθημα των Ελληνικων και το μυαλο του ταξιδευε εξω απο το ανοικτο παραθυρο και κοιταζε τα φυλλα του μεγαλου δεντρου να χορευουν...Καποιος πυροβολησε το φτερουγισμα της ψυχης του μα κι αν του τσακισε αυτα το πρωτο πεταγμα η ψυχη του πεταει τωρα με τη δικη της ομορφια υπεροχη...Αυτα συμβαινουν σημερα λιγα μετρα απο την Πρασινη Γραμμη στη Λευκωσια

ποιο να ειναι το λιμανι

Η θαλασσα ειναι απεραντη οσο ο υπνος και τα ονειρα..Ποτε σε φουρτουνιαζει και δεν ξεκουραζεσαι και ποτε σε γαληνευει και την θαλπωρη του λιμανιου αισθανεσαι σε ολο το κορμι και κουρνιαζεις στον υπνο κι ονειρευεσαι τοσα ταξιδια που δεν βαζει ο νους
Οταν ξυπνας ειναι ηδη μια αλλη μερα

Αν έχεις κάποιον να σου κρατάει το χέρι

Ρωτησα την Περβιν http://breathofairfilm.blogspot.com/2009/02/blog-post_11.html
μπορει κανενας μονος του να αλλαξει τον κοσμο...

μου ειπε ΝΑΙ αν εχεις καποιον να σου κραταει το χερι

Εσυ εχεις; την ρωτησα

Ναι! εχω τη Φροσω μου ειπε αποφασιστικα χωρις δευτερη σκεψη

πιο πολυ με χαμογελο παρα με συγκινηση

Μετα το ειπα σε εκεινον του λεγα για εκεινον το διαλογο με την Περβιν , θυμασαι του λεγα που λεγαμε οτι αν εχουμε ο ενας τον αλλον να μας κραταει το χερι..Νομιζω δακρυσε.. λιγοτερο απο οταν δακρυζε τοτε.. αλλα δακρυσε και μου ειπε.. Ειναι ομορφα πραγματα αυτα και έκρυψε στις παλαμες του το προσωπο του να μην δω τα δακρυα η για να κλεισει λιγο τα ματια και να ονειρευτει εκεινον τον κοσμο που θελει μεσα του να ζησει ασχετο αν τωρα δεν μπορει.

Ομως ο κοσμος που κατοικει στα ονειρα ερχεται καποια στιγμη και μας συνανταει ιδιως αν εχουμε καποιον να μας κραταει το χερι.Εστω και απο μακρυα ,ακομη κι αν δεν αισθανεσαι την υγρασια των χεριων το ευφορο αγγιγμα των χαδιων, ο ανθρωπος που σε αγαπα σου κραταει το χερι, απο μακρυα και μεσα στη σκεψη του, το χερι σου κραταει.

Και γιατι να μην πιστευουμε πια σε ουτοπιες? ποιος το ειπε αυτο? Μονο σε ουτοπιες να πιστευουμε γιατι αλλιως ολα τα αλλα μας προδιδουν και η Προδοσία δεν αντεχεται σφαζει σαν μαχαιρι κοφτερο..

Αυτό το ποστ γραφτηκε με αφορμη ενα εμεηλ του φιλου Μακη που ανησυχησε και το πε με λουλουδια..Να λοιπον Μακη εδω ειμαστε..ευχαριστω και για το ευωδιαστο μυνημα

Εκδρομή στο Σούνιο

Άσπρο περιστέρι

πάρε τα όνειρά μου κι άμε στην ευχή.

Ναύτη γεροναύτη

σάπιο είμαι καράβι με μισό κουπί.

Άσπρο περιστέρι μ' ασημένιο ξάρτι

και χρυσό κουπί.

Τις χαρές μου όλες φόρτωσα σε σένα

κι ώρα σου καλή.

Το σωμα μας φορτωνουμε ένα καρο δυσκολιες.

Δεν μας είναι δυνατον να σκεφτουμε λογικα για τιποτα

Οποιος στη μαχη παει για να πεθανει στρατιωτη μου για πολεμο δεν κανει
Στρατιωτη αν θες στη μαχη να κερδισεις μια κοπελλιτσα

κοιτα να αγαπησεις
Οποιος στο γυρισμο του

ορκο δεν κανει

στρατιωτη μου τον πολεμο τον χανει

Χαμενος πολεμος παει να πει παμε παλι από την αρχη…

Σημερα στο Σουνιο τα πουλιά, ο ήλιος και τα σύννεφα στησαν χορό

και τα τραγουδια στη διαδρομή μας

θυμισαν εκείνα που δεν πρέπει να ξεχνούμε

Τώρα σημαία μου το αίμα

και λάβαρο η λαβωματιά

Ρίξε μου το στερνό σου βλέμμα

αίμα στην άδεια μου καρδιά

Όχι ποτέ μου δεν σε δίνω

στρατιώτη μου στην ξενιτιά

Τραγούδι και χορό εγω στήνω
για σε στην ακροποταμιά

Υπαρχει παντα καποια αναχωρηση..
αλλωστε παλι μιλησα

για καποια αγνωστη αρρωστεια..

ποιος θα θυμάται

ο ναος...
το απεραντο χαλι της θάλασσας

και στο ραδιοφωνο ο Καζαντζιδης νοσταλγικα....

Ελα κορίτσι μου γιατι σε λαχταρω

ελα αγορι μου γιατι σε αγαπάω

και μετα ο Χατζιδακις σε μια εκπομπή του Μενέλαου