Μια πινελιά μπλε της θάλασσας και δυο γαλάζιες του ουρανού και ο πίνακας μύρισε καλοκαίρι..

Μια πινελιά μπλε της θάλασσας και δυο γαλάζιες του ουρανού και ο πίνακας μύρισε καλοκαίρι.. Κάλεσε και τα τζιτζίκια να τραγουδήσουν τον καινούργιο τοπο της μητέρας του ,που μεγάλωνε και έβλεπε με άλλη ματιά τη ΖΩΗ που είχε πια περάσει

Κως ξημέρωμα μετα το Ολυνυχτιο τραγουδισμα του Ομηρου

χωρίς περιπέτεια το ταξίδι της ζωής δεν έχει προορισμό...χωρίς μοιρασιά ο προορισμός δεν έχει νόημα Και πέταξαν τα λόγια μας σαν τα πουλιά…. Αναγνώστες του Ομήρου για ένα βράδυ 12 ώρες παρέα με το σπουδαίο κείμενο του πρώτου ποιητή… 12 ώρες με το μοναδικό αφηγηματικό πλούτο της Οδύσσειας να σε ταξιδεύει σε σκέψεις και ......ιστορίες και σχέσεις σημερινές σαν να γράφτηκε μόλις τώρα για να περιγράψει τη δική μας ζωή,τον δικό μας πόλεμο, τον δικό μας νόστο Η περιπέτεια του ανθρώπου πάντα από παρόμοια μονοπάτια συντελείται http://luciarikaki.blogspot.com/

ο ενας στο βλεμμα του άλλου

φωτο Δημητρης Ζαχαρακης http://www.blogger.com/profile/03887466926973414773
ο ενας στο βλεμμα του άλλου
με αφορμη μια φραση που ο Α.Κ σταχυολογησε απο ενα κειμενο και να μεσα στη ζεστη αυτες οι σκεψεις
ο ενας στο βλεμμα του άλλου , εκει συγκεντρωμενος γιατι προσπαθει να ανιχνευσει αν εκει στο βαθος της κορης των ματιων κρυβονται κεινα τα μονοπατια του ποθου της τρελλης επιθυμιας που θελει..η δεν θελει..να ακολουθησει Τι σημασια εχει τωρα;
Τωρα πρεπει να αποκρυπτογραφησει το βλεμμα ...
Εν τω μεταξυ κανει ζεστη και τα ματια ιδρωνουν το ξερεις και κλαίνε δηλαδη οταν εχουν ενταση και αφορητη ενταση κατι σαν ζεστη
κλαινε απο χαρα η λυπη δεν εχει σημασια παντως κλαινε
και οι μαγοι κανουν κολπα με τις εικονες τις κανουν να κλαινε....καπου διαβαζα
και τωρα αρχισε να κτυπαει τοσο δυνατα η καμπανα
που νομιζω οτι και τα αυτια μου θα αρχισουν να κλαινε
αλλα την ακουω...
και σκεφτομαι μηπως να παω ως απεναντι να αναψω ενα κερι και να ακουσω μια γυναικα ψαλτη να ψελνει και να με ταξιδεψει εκει που τα ματια κλαινε;
υπαρχει μια εικονα απο εκεινες που στεκονται αποστεωμενες και σε κοιταζουν μεσα στα ματια και απο κατω της λεει
Καρδιοσταλλαχτο δακρυον χεω...
εκει μεσα στο βλεμμα να κοιτας Τωρα οι κορες εστησαν παιχνιδι τρελλο για να σε τρελλανουν να μην ξερεις που να συγκεντρωσεις το βλεμμμα σου
εν τω μεταξυ σου ειπα να βαλεις εκεινο το παρθενο λαδι στο φαγητο
θα τρεχει και εκεινο σαν το μελι
να μαγειρεψεις ,γιατι ο ανθρωπος πρεπει καποια στιγμη να τρωει
και να πινει στην υγεια του! Γεια μας!
να την εχουμε την υγεια μας σαν δωρο
και σανδωρο να φροντιζουμε κι τους αλλους να την εχουν
Υπαρχουν εκεινες οι φορες που το βλεμμα τα λεει ολα Αρκει να κοιταξεις και τοτε ολα εκει ειναι και μερικες φορες δεν μπορεις δεν εχεις τη δυναμη να συγκεντρωθεις στο βλεμμα οταν τουτο τοσο κυριολεκτει ,και σου σφαζει την καρδια στα δυο

και πεταγεται εξω η ψυχη σου να παρεις αερα
και φευγεις με τη φορα του αερα μακρυα μακρυα απο το βλεμμα που στα εχει πει ολα
και εσυ τι καταλαβες; Εβγαλες φτερα στα ποδια και το εσκασες ΥΠΟΣΧΕΣΗ

Θα επιστρεψω σε εκεινο το βλεμμα ακομη κι αν με τρομαζει
γιατι μου θυμιζει
γιατι με θυμιζει
δεχομαι να επιστρεψω σε εκεινο το βλεμμα
και να βυθιστω
στην υγρη
του φυση

Σαν την έκσταση.. της προσευχής

Τα παιχνιδια του ηλιου εμπιστευομαι για να ξεκινησω τη μερα καθε μερα χωρις να τον παρακαλεσω βρισκεται εκει πιστος στην προσευχη μου ..εγω μονο πρεπει να θυμηθω τα λογια της ..να εχω συνεπεια στην επαναληψη της ..να μην ξεχνω... να μην την αναβαλλω
ειναι τα χαδια του ηλιου τα πιο γενναιοδωρα και η θαλπωρη τους αδιαπραγματευτα εκει ..
κι οταν φυσαει ο αερας παιρνει τις σκοτεινες σκεψεις μακρια περα απο τον κηπο
Καιδεν σου ειπα... εδω μεσα στο καλοκαιρι η τριανταφυλλια "γεννησε" παλι λουλουδια αγρια με τη μυρωδια που θυμομαστε που εχουν τα λουλουδια για να μας θυμιζουν την καταγωγη μας
Ζω τωρα σε εναν ανθισμενο κηπο λοιπον καλοκαιρινο.Σιγουρα κι εδω εβαλε ο ηλιςο το χερι του χωρις να τον παρακαλεσω..εκει παντα
Γράφω μια ιστορία για σένα, δηλαδή ανοίγω ένα παράθυρο στο άπειρο κι από εκεί χαζευω τον κόσμο..μέσα απ τον δικό σου ορίζοντα προσπαθώ να τον καταλάβωΤα δάκρυα.. είναι το απόλυτο βάπτισμα.. Βαφτιζομαι..βυθιζομαι σε εσένα .. Κλαίω από ΧΑΡΑ η θλίψη .. Και που είναι το όριο και αυτές μπερδεύονται μέσα στα δάκρυα
Love is a humane thing like praying.. Σαν την έκσταση.. της προσευχής
Αποχαιρέτησα έναν ακόμη χρόνο στη θάλασσα..Τον πήραν τα κύματα..Τον χαζευα όπως γινόταν σταγόνες που έπαιζαν με τον ήλιο...τον στολισα αγκαλιές..Κι έτσι αγκαλιασμένη μπήκα στο γενέθλιο τόπο του νέου χρόνου..

τα κοριτσια αγαπουν τα ουρανια τοξα οπως τα στολιδια

Ναι τα κοριτσια μπορουν να πιασουν τα ουρανια τοξα αρκει το ενα να στηριζεται στο αλλο γενικα..αρκει ο ενας να στηριζεται στον αλλον και καμια κορφη δεν ειναι απιαστη ..τα χρωματα του ουρανιου τοξου στολιδια Αξιζει ισως τον κοπο που κατεστρεψα με οριστικη πτωση τη φωτογραφικη μου μηχανη για ..να πιασω αυτη την αφατη χαρα των κοριτσιων να πιασουν το ουρανιο τοξο μετα την βροχη
Η βροχη είναι το νερο της καρδιας μας γιαυτο το ουρανιο τοξο εμφανιζεται στο σχημα και στο χρωμα της καρδιας

ιστος

μια αραχνη αργα με υπομονη υφαινει τον ιστο της με φοντο εναν αρχαιολογικο χωρο οχυρωμενο Πανω στον ιστο της "ξαποσταινουν" αλλα εντομα που βρισκουν καταφυγιο πανω σε αυτο το υφαντο ..μια αλληγορια υφανσης ιστου

Ο ιστός μπορεί να υφάνθηκε από κοινωνικές αράχνες, που συνεργάζονται για να αυξήσουν τη λεία τους, ή ίσως πρόκειται για επικαλυπτόμενους, μεμονωμένους ιστούς από διαφορετικά αραχνίδια
Ο ιστός της αράχνης βέβαια έχει το 1/10... του πάχους μιας ανθρώπινης τρίχας, και στον δικό μας κόσμο με τα δικά μας μέτρα και σταθμά δεν φαντάζει τόσο ισχυρός. Οι επιστήμονες εδώ και πολύ καιρό προσπαθούν να αντιγράψουν αυτό το θαύμα της φύσης , ώστε να το εκμεταλλευτούν. Κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει στην κατασκευή υλικών με πολύ μεγαλύτερη ανθεκτικότητα, σε ένα πολύ ευρύ πεδίο εφαρμογών.
Οι αράχνες ομως είναι όντα τα οποία δεν είναι και τόσο φιλικά μεταξύ τους, είναι πως να το κάνουμε ….αντικοινωνικές. Αν προσπαθήσετε να βάλετε δύο αράχνες να συμβιώσουν στον ίδιο χώρο το πιθανότερο είναι ότι η μια θα εξολοθρεύσει την άλλη

Η τυραννική αναζητηση της αληθειας οδηγει στην ομορφια

Και του λέγα μην πελεκαμε τη δύναμη μας.. Αλλά μου θύμιζε ότι και στη φθορά η ομορφιά κατοικεί όταν να ζεις ρουφωντας όλους τους χυμούς θέλεις, σαν να ναι πάντα άνοιξη... Ξεχνάμε τις εποχές κι έρχεται το κρύο να μας θυμίζει τη διαδοχή τους

Μετά την μπόρα ένας ΗΛΙΟΣ ευεργετικά απολυτος ζεσταινει τα βρεμενα κόκκαλα..ξαπλωνω στο παγκακι δίπλα στη θάλασσα να στεγνωσω απ την υγρασία ..υγρή ακόμη απ τη βροχή η από τα φιληματα .. Υγρή πάντως απ την υγρασία της ύπαρξης.

Πρεπει να πλησιάσουμε τους ανθρωπους με ταπεινότητα
Η τυραννική αναζητηση της αληθειας οδηγει στην ομορφια

Ένα ατίθασο μυρμηγκι διαβάζει μαζί μου ένα βιβλίο..που και που ξεφεύγει απ τις λέξεις ανεβαίνει στο χέρι μέρα στο στήθος .. Και μετά αφού με έχει γαργαλίσει αρκετά προσγειωνεται πάλι στο κείμενο.. δεν ξέρω αν είναι αυτό, η ο ΗΛΙΟΣ, η ο αέρας του βουνού που με αποσπούν από τα διάβασμα .. Η με τέτοια φύση τριγύρω δεν έπρ...επε ούτως η άλλως να διαβάζω, απλά να ανασαινω και να χαζευω το τρεχαλητο των μυρμηγκιων ..

Εξομολόγηση..Δυο φορές όση ώρα μιλούσαμε έκλαψα.. Όχι μαύρο δάκρυ ΑΣΠΡΟ δίαφανο δάκρυ..σιωπηλά δάκρυα πολλά αυτά που χαράσσουν τα πιο βαθειά αυλακια .. Ξερεις ΕΣΥ.. Το ξέρω δεν γουστάρεις να σου κάνω τέτοιες ατερμονες εξομολογησεις.. Αλλά με συγκινεις ..τόσο βαθειά όσο τα αυλακια των διάφανων δακρύων ..ευχαριστώ

πάλι βρέχει.. Για να μην βουλιαξω σημειώνω..εμπιστοσύνη εις εαυτόν, εμπιστοσύνη στη ΖΩΗ, ιστορική μνήμη, συνείδηση καταγωγής, λατρεία για τη φύση.. Αγαπη για τη γενέθλια χώρα .. Και μετά η πυξίδα ρυθμίζεται..οι μυρωδιές ακόμη της άνοιξης.. ακόμη πιο ξυπνιες τώρα από το νερό της βροχής..

Η επιβεβαίωση της άνοιξης

Η επιβεβαίωση της άνοιξης βρίσκεται σε κάθε θαραλλέα μυρωδιά των λουλουδίων,που θυμίζουν στα περιττά ρούχα να πανε να κρυφτουν στη ντουλάπα και να αρχίσουν τα ξυπολητα παιχνίδια..Εδώ είναι η άνοιξη πάντα ζαβολιαρα

και δυο κορίτσια εστρωσαν το δικο τους παιχνιδι στα ποδια ενος πινακα..τεχνης..στο Αρτ Αθηνα ..εκεινα τη δικη τους τεχνη ξερουν...

butterflies and lillies in my balcony

Στης Πασχαλιας το αλωνακι στησαν χορο τρελλο τα πεταλουδοπουλα..Ιδρωνει ο ηλιος..Τι μερα και τουτη η σημερινη!! με ηλιο καυτο να παιζει κρυφτο με τα συννεφα και οι πεταλουδες απληστες..να ρουφανε τα ρουφανε αφοβα αχορταγα ολη τη μυρωδια,το νεκταρ απο τις πασχαλιες μου..Ουτε που τους ενοιαξε που τους φωτογραφιζα κι ειχα φτασει τοσο κοντα στα φτερωτα κορμιά τους ουτε που τους ενοιαξε στιγμη..εκει αχορταγες και απληστες οπως ολες οι εκδηλωσεις της ανοιξεως..ανοιχτες στην απολυτη εμπειρια να ρουφαμε τη ζωη..λαιμαργα

λαιμαργη κι αχορταγη εποχη ειναι η ανοιξη οπως οι πεταλουδες που ρουφανε τους χυμους της ..κι η χαρα φυτρωνει στο χρυσαφενιο πρωινο της μερας κι ετσι η διψα γινεται ο δρομος σου..

urgings from the sea

Even is when the relationship is over.
What you have is urgings from the sea.
A response, a plea, please don't forget me.
I come, I go. That's my way to show.
I am reaching out to you.
And sometimes, I want YOU to reach out to me.
If you do not come, I come again.
To call you, again and again. Please come.
If you do not. I will not give up on you.
That is what a relationship is all about..
my friend Ramesh response to my question
"when i was young i used to tease the sea ..now the sea is teasing me ..we are now even?! "

επιστολή 2 Κως μια μέρα πριν την γιορτή;

Χτες τα δυό πουλία..πουλί μου..που λες κι εσύ..ειχαν σταθει πάνω στα χέρια-φτερά της γυναίκας και χαζευαν..τον ουρανό που αλλαζε συννεφα

Σημερα ο ουρανος άλλαξε κι αλλα συννεφα και φως κι ετσι παλι πηγα στη γυναίκα με τα χέρια-φτερά και την χαζευα

και αύριο ξημερώνει γιορτη Εθνική,και κρεμασαν σημαίες .. κατι έλεγες για αυτη τη μερα..και την κρισιμη της χρονική συμπτωση ... να δουμε πως θα ξημερωσει...με πόσα συννεφα

ενα κορίτσι αναρωτιόταν κι αυτό καθώς κοίταζε μια τις σημαίες και μια τα γκρίζα συννεφα που μαζεύτηκαν απειλιτικά πάνω απο την "αγορά"

η ανοιξιατικη φυση μαλλον βαζει τα καλα της ροζ..ίδια με εκεινα του κοριτσιού και δεν θέλει άλλο γκρίζο

θέλει λέει η φύση να προστατεύσει τις ρίζες που την ανέθρεψαν...κι ειναισαν χέρια που κρατιόνται ακόμη απο αυτό το χώμα ...σε χρώμα πατρίδας

Αυτά τα πόδια είναι του δέντρου η του άντρα;

εσύ ξέρεις σίγουρα ...Αυτά τα πόδια είναι του δέντρου η του άντρα;

ο σκύλος πάντα εκει ξαποσταίνει ..μακάρια σιέστα μεσημερινή ..σημερα πιο κοντά στο κύμα ..για πιο καλο νανούρισμα..

και το πουλί χαζευει απέναντι ..τα σύνορα και το κορίτσι απέναντι κοιτάζει...

γράμμα του Μάρτη από την Κω...με εικόνες και μυρωδιές

Πριν λίγο ήθελα να σου πω για αυτα που ειδα στον απογευματινό περίπατο..σου μιλούσα λοιπόν και μάλλον θα με άκουσες..αυτές τις περιγραφές του περίπατου πάντα τις ακούς ..και απο μακριά..πως γίνεται; ε; δεν μου πες ακόμη... τα ακους ομως.. Ησαν εκει λοιπόν.. Ο σοφός σκύλος σε μακάρια σιέστα,το ποδήλατο ενός ψαρά... και η θάλασσα ήρεμη...οπως ταιριάζει στην άνοιξη

στην αγορά...Κίονες φωτισμένοι από τον απογευματινό ήλιο

Πριν την πτήση

στο λιμάνι...

Μνημείο Ηρώων Πτήση Ανοιξη στην αρχαία αγορά..δεν ξέρω με σιγουριά ..είναι τα λουλούδια που μυρίζουν ..η κι εσύ μαζί τους.. φοράω ακόμη τα ίδια ακριβώς ρούχα με χτες...

Η θέα απο το δωμάτιο μου

Η Θεά θάλασσα..φρουτς φρουτς...

όνειρα καλά..Τι ωραία ζέστα... και τη ωραία ζεστα χρώματα βγάζει η πορτοκολιά λάμπα..σαν το ρολόι μου είναι! και σαν τη γλάστρα σου !! πορτοκαλιά... και σαν τα ζουμερά πορτακάλια που κόβεις σε σχήματα δικά σου...