Πέμπτη, 19 Ιουνίου 2008

παντοτινα ..σαν την αγαπη




ειχαμε μια κουβεντα για την προσευχη και αλλη και αλλη και μετα ρωτησαμε τι γινονται τα ταματα και ο ενας απαντησε οτι τα ταματα ειναι αωνια και αλλος οτι τα μαζευουν αλλα δεν εχει καμμια σημασια αυτο κι εγω μεσα στα ταματα... ειδα αντανακλασεις με εικονες συμβολικες......... σαν εκεινες που βλεπαμε στον καφε τοτε με τον Γιωργο στο Κουαρτετο και σκαρωναμε ιστοριες... και ετσι σκαρωσα και αυτες τις εικονες......... και τις αφηνω εδω ετσι ταξιδιαρικες που ειναι να φυλανε τα καρδιοχτυπια για μερικες μερες που θα λειψω στη Ροδο.... να φροντισω το φεστιβαλ, τις ταινιες που αγαπω, το διαλογο που ειναι η ανασα μας, τις συναντησεις μας και οτι μας κανει να μαθαινουμε πραγματικα να αγαπαμε γιατι όπως έλεγες... Η καρδια στην ερωτικη διαδικασια είναι ότι εισαι ένα κομματι μιας αρμονίας.Δεν χρειάζεται να δινεις για να παρεις, δεν χρειαζεται να πηγαίνεις με την πεποίθηση ότι θα πάρεις .Οσοι δίνουν ξερουν τι σημαίνει αυτό

Τετάρτη, 18 Ιουνίου 2008

αγαπω την ρωγμη του ..το μονο ευφορο τοπίο

Την αλλη εβδομαδα παιζεται η ταινια μου Κρατησε Με στο Λος Αντζελες http://www.lagreekfilmfestival.org/pages/films.html
http://www.latimes.com/theguide/events-and-festivals/la-greek-pg,0,407460.photogallery?index=5 έτσι θυμηθηκα ενα κειμενο που ειχα γραψει περσυ οταν η ταινία εβγαινε στο σινεμα..Το μεταγραφω ως ακομη επικαιρο... Τα δάκρυα του άντρα που αγαπάω όταν βιώνει μια κατάφορη αδικία μου αποκαλύπτουν τη ρωγμή της ψυχής του. Είχε την τόλμη να την δείξει. Αφησε τα δάχτυλά μου να αγγιξουν τη ρωγμη του, την ένιωσα σαν ποτάμι έτσι όπως διέσχιζε τα σπλάχνα του. Ποτάμι εύφορο είναι η ρωγμή της ψυχής του. Ο μόνος χάρτης που αποκαλύπτει τη γεωγραφία του ονείρου του. Εγώ την ρωγμή του εμπιστεύομαι. Την όμορφη, εύφορη, βαθειά ρωγμή του. Όσο κι αν φαίνεται σε κάποιους -μερικές φορές και σε αυτόν- αδυναμία, πιστεύω ότι είναι πυγμή, η δύναμη του αλώβητη. Εκεί πηγάζει η δύναμη που ακόμη και μετά από μια καμπή θα ξαναζωγραφίσει το δικό του νέο χάρτη της ιστορίας. Στις ρωγμές μας κατοικούν τα βαθειά ίχνη μας, εκεί στο βάθος τους βρίσκεται η ομορφιά μας. Αυτοί είναι οι χάρτες μας, με ρωγμές σαν ποτάμια που κυλούν…Όσο δεν υπάρχει αλήθεια, δεν υπάρχει τόλμη να ομολογούμε τα συναισθήματα μας. Όσο δεν τολμούμε να είμαστε κοντά στην ανθρώπινή μας φύση που είναι εύθραυστη,λαίμαργη αλλά και τρυφερή, που είναι δημιουργική, που απαιτεί να βρίσκεται σε καθεστώς αποδοχής άρα και ελευθερίας, τόσο θα βουλιάζουμε στην έλλειψη χαράς, χωρίς να απολαμβάνουμε την ομορφιά που τόσο πλούσια μπορεί να χαρίσει μια σχέση ισοτιμίας και αποδοχής. Η κοινωνία δεν μας θέλει σε σχέσεις ισοτιμίας, γιατί τότε θα αρχίσουμε να αμφισβητούμε πολλά από τα πρότυπα πάνω στα οποία έχουν δομηθεί τα κέντρα εξουσίας που ρυθμίζουν τη ζωή μας άρα και τα καταναλωτικά μας πρότυπα, και το κυριότερο, την καθημερινή αισθητική και ηθική μας συμπεριφορά. Η ηθική κατοικεί μόνο στην τόλμη και ας μου πει κάποιος εάν θυμόμαστε από την ιστορία τους τολμηρούς με βαθειά ηθικά ερείσματα ελευθερίας και δικαιοσύνης η εάν θυμόμαστε τους υποκριτές που επεβίωσαν με φαινομενικά λιγότερες γρατζουνιές αλλά με βαθειά άρρωστες ψυχές…Η ταινία αυτή μου έχει κάνει ήδη πολλά δώρα. Το πιο σημαντικό, μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω αυτον τον άντρα που με έκανε να τον ερωτευτώ με όλη μου τη καρδιά, γιατί μου είπε «κράτησέ με» σε μια φάση κρίσιμη για εκείνον. Να βρεθώ κοντά του, για να ξαναβρεί τη δημιουργική του δύναμη, να φορέσει τα φτερά της λύτρωσης και της ελπίδας, να αγναντέψει τον ορίζοντα που έχει τόσο ανάγκη. Μου το είπε με την πιο σπαραχτική κραυγή που έχω ακούσει ποτέ. Εγώ το άκουσα σαν το πιο τρυφερό επιτακτικό αίτημα που έχω ακούσει ποτέ. Έτσι έγινε η μόνιμη μελωδία που ακούω από τότε στα αυτιά μου. Ο ήχος της φωνής του έγινε ένα χέρι που τεντώνεται, όπως οι χορδές της φωνής, γυρεύοντας με δάχτυλα που πάλλονται να κρατηθεί από ό,τι θεωρεί ελπίδα. Εγώ είμαι εκεί, δεν τράβηξα το χέρι.

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

υλικα προσευχης

Η προσευχη συνδέεται βαθιά με τη δυνατότητα μας να αναφερόμαστε στον αλλον.Μας μαθαίνει να ζούμε,δίχως να περιμένουμε να δούμε αμέσα αποτελέσματα.Μας μαθαίνει να αγαπάμε δίχως να ελπίζουμε να λάβουμε ανταπόδοση,μας μαθαίνει απλώς να είμαστε δίχως να απαιτούμε ,να κατέχουμε...Ευχαριστω τον Κώστα Ντ. για τα εργαλεια της προσευχης και τα λόγια του μοναχού που κουβάλησε απο τον Αγιον Ορος..σωσίβιον.. Η εικονα της Αγίας Παρασκευης ντυμενη στα ταματα.. βρισκεται στην Εκατονταπυλιανη....κοντα στον νιπτηρα
Ολοι μας πρεπει να διαθετουμε χρονο για να αποσυρομαστε,χρονο για προσευχη.. Η αγαπη δεν ειναι ενα ξεχυλισμα που θυμιζει νερο που χυνεται στην αμμο η σε ενα κουβα με τρυπες
Ετσι λοιπον αποσυρθηκαμε για λιγες μερες σε ενα ευφορο μερος σε ενα ευφορο τοπιο στην Παρο παλι ,τυχαια συμπεσαμε με τον Παριανο Αμπελωνα..ακολουθήσαμε καποια απο τα βηματα τους ,ηπιαμε κρασι..καθως ξεπηδαγε απο τους αιωνες..που θα λεγε και ο ποιητης..Ακομη επιμενουν εκει οι μυρωδιες της ανοιξης..και οι Λευκες επιμενουν να ειναι ενας ηρεμος και φιλοξενος τοπος χαρις στο μερακι του Γιώργου και των φίλων του
αυτη η τελευταια εικονα δεν σχετιζεται αμεσα με τα παραπανω σχετιζεται ομως με το προσφατο ταξιδι στη Παρο και ειναι απο το Οινοποιείο Μωραιτη ...μια μεταλλικη λεπτομερεια..καποιοι θα νοιωσουν γιατι μπορει να ανηκει σε αυτο το ποστ αυτη η εικονα περα απο τη χρονικη συμπτωση..και εβαλα δυο ακομη εικονες απο τις Λευκες στο αλλο μου μπλογκ απο τον περιπατο στο χωριο

Σάββατο, 7 Ιουνίου 2008

τα φτερα της λυτρωσης και της ελπιδας

πριν απο λιγες μερες που ημουν στη Παρο σηκωσα τα ματια μου ψηλα στον ουρανο και ειδα αυτον τον γλαρο..και ακολουθωντας το πεταγμα του εβγαλα αυτες τις φωτογραφιες... θυμηθηκα αυτο που ειχες πει για τα φτερα της λυτρωσης και της ελπίδας
στα εχω φυλαξει τα φτερα σε μερος δροσερο να τα παρεις οποτε θελεις να τα φορεσεις να απογειωθεις μακρυα απο οτι δεν σε αφηνει να πεταξεις...

στους πριγκηπες ταιριαζουν τα ωραια ,τα ομορφα φτερα και ο απεραντος ορίζοντας γιατι ετσι το ζωγραφισε η μοίρα για το δικο τους ουρανό και κατι ηξερε κι εκεινη οταν εβγαλε τα ωραία της χρωματα και εφτιαξε τετοιους ουρανους